Reisverhaal «Ekaterinburg»

Ekaterinburg | Rusland | 0 Reacties 26 Mei 2016 - Laatste Aanpassing 03 Juni 2016

2016-0Wakker worden door de wekker om vóór 10.00u te kunnen aanschuiven aan het ontbijt. Wat een luxe.

We hebben ervoor gekozen de treinreis regelmatig te onderbreken om steden te bezoeken. Lang niet alle toeristen doen dit want bij het uitstappen in Ekaterinburg kregen we zowaar bijna een applaus door de toeristen die dagen aan één stuk op "trein 70" blijven. Het deed ons iets.

We vertrekken (stappend) om een stukje van de stad te verkennen maar door miscommunicatie lopen we wat verloren. Hier lijkt alles minder verzorgd, zeker niet zo welvarend. Voor het eerst valt zwerfvuil op, vervallen gebouwen.

Een stuk verderop, in de buurt van de universiteit, vinden we het Novo-Thikhvinsky Convent, gesticht in 1796. Een Christelijk-Orthodoxe kerk waar vooral vrouwen in lange jurk en een hoofddoek om ons passeren.

Het mooie park daar dichtbij is nu even de plaats waar scholieren in kleurrijk uniform samenscholen. Die dragen ze fier, de jongens met beige-geel hemd, sjerp en grote pet, de meisjes in een zwart jurkje en wit-kanten voorschoot.

Ze hebben iets te vieren, we vragen hen wat, maar geen van hen praat Engels. Dit is een verschil met Moskou of Sint Petersburg. Er zijn hier geen toeristen. Hier zijn ook geen geschiedkundige of militaristische beelden. Alles lijkt soberder.

Dan ontdekt Cathy een winkelcentrum. In oppervlakte en variatie in niets te vergelijken met die van bij ons. Op verdieping -1 is een supermarkt. De omvang? De maxi GB lijkt een buurtwinkel. Het aanbod? Ik denk dat zowat elk land uit Eurazië en Europa hier vertegenwoordigd is. De kwaliteit en presentatie? Onovertroffen.

Iets wat we nooit eerder gezien hebben: kleine winkeltjes of stalletje op straat waar zwaar tapbier verkocht wordt in bruine plastiek flessen.

In de vooravond flaneren we langs de Iset rivier met op de hoek van de boulevard het kleurrijke gouvernementsgebouw. Op de kade spelen kleine muziekgroepen, blije gezichten, fietsers en wandelaars dooreen, veel kinderen. De gebouwen van de stad liggen onder de avondnevel. In een zijstraat is een mooie houten woning van een vroegere schrijver, de naam kunnen we niet lezen. Vlakbij zien we de torens van De Kerk op het Bloed. Deze werd op de heuvel gebouwd ter nagedachtenis van de moord op de Tsarenfamilie: Tsaar Nicolas, zijn vrouw, drie dochters en zoon, door de bolsjewieken. Het is nu gesloten om op te frissen.

Terug slenterend komen we door een park waar de Iset doorheen loopt, er zijn fonteinen met klank en lichtspektakel, mooie bruggetjes, zomerse koppels,spelende kinderen.

Nooit gedacht dat de vierde grootse stad, gekend voor haar mijnindustrie, zoveel gezelligheid te bieden had.

Niet echt uitgerust na een onrustige nacht plannen we geen speciale dingen. Wat genieten van de omgeving, de zon, een lunch in het park met producten uit de vers-food afdeling, teksten en foto's bijwerken, gegevens doorsturen naar onze familie en vrienden. En toch gaat die dag te stel voorbij. We laten ons met de taxi naar het station brengen, om 21.45 vertrekt Trein 70 voor het tweede deel van ons Trans-Mongolië avontuur.