Reisverhaal «Moskou - Ekaterinburg»

Moskou | Rusland | 1 Reacties 23 Mei 2016 - Laatste Aanpassing 03 Juni 2016

Een treinreis van 1.816 km. De trein vertrekt stipt. We voelen ons alsof het avontuur nu pas begint. Een beetje raar eigenlijk na bijna twee weken al zoveel te hebben gezien! Ik ben in elk geval blij in Sint Petersburg en Moskou te zijn geweest, twee steden die ik 30 jaar geleden al wilde ontdekken. Maar de komst van Maarten besliste daar toen anders over. Zo zie je maar, als je iets wilt dan komt het wel, al zitten er wat jaren tussen.

Een beetje passen en meten om alle bagage in de kleine coupé te wurmen. Onze twee reisgezellen zijn een (gepensioneerd) koppel uit Leiden. Dat zal wel lukken.

We zullen er ongeveer 30 uur over doen om Ekaterinburg te bereiken. Proviand hebben we mee.

De trein, onze coupé, valt heel goed mee. We moeten (zoals de reisgids aanbeveelt) geen ramen poetsen om iets te zien. Natuurlijk hebben we het nodige mee.

We vertrekken stipt en komen al snel in een landschap bestaande uit bossen van dunne naald- en berkenbomen. Daarachter grote weilanden voor de teelt van gewassen, er is weinig vee te zien. De bijeen staande kleine huizen zijn veelal gebouwd in hout en hebben een golfplaten dak. Allemaal omringd door vrij grote en zorgzaam onderhouden groentetuinen.

Kilometers, urenlang, komt er geen verandering in landschap of wooncultuur. De hemel is prachtig, met fantasierijke wolk-formaties waarbij ik me voorstel dat ze groter, mooier, in elk geval anders zijn dan thuis.

De nacht heeft rust gebracht. Het slaapcomfort valt mee, niemand maakt veel lawaai. Iedereen begeeft zich in de loop van de ochtend naar de samowar om warm water te halen voor koffie of thee. En wanneer de trein eens een 25 min. halt houdt in een tussenstation stapt men af om de benen te strekken, water, fruit of brood te kopen.

We steken de Kama rivier over, vooral gevoed door sneeuw, de langste zijrivier van de Wolga. Hier zijn veel stuwmeren. Perm ligt op 1100 km van Moskou. We hebben dus al een hele treinreis achter de rug. Nog een 700 te gaan.

De instantsoep heeft ons niet gesmaakt, we zijn geen zoute poedermaaltijden gewoon. Maar we zijn gevoed en kunnen er gerust mee verder. De uren verglijden, samen met de trein, al lezend, slapend, schrijvend, kijkend en af en toe vertellend met een medereiziger. Ondertussen gebeld met Lien. Zo goed haar stem te horen. Het thuisfront blijft meereizen.

Ongemerkt veranderd het landschap, het is iets glooiender, her en der een kleine rotspartij. Er komt een herinnering aan gelijkaardige streken in Zwitserland, Oostenrijk, ... . De trein klimt naar een gebied waar veel ertsen worden ontgonnen. Dat duurt maar even, we dalen weer langzaam af naar de vlakte waar alles eender lijkt. De avondzon bedekt het landschap nog even met een afscheidsgloed.

Bij het binnenrijden van Ekaterinburg loopt de grote rivier Iset onder ons door. Hier is een groot station, tijd om de mensen met wie we kennis gemaakt hebben achter te laten.