Reisverhaal «Luang Prabang»

Onze wereldreis | Laos | 3 Reacties 02 December 2013 - Laatste Aanpassing 12 December 2013

Luang Prabang.

Luang Prabang. Daar hadden we echt een supertijd. We gingen watervallen bezoeken, gingen er ongelooflijk veel en lekker eten, gingen op kookcursus, deden een olifanten-tweedaagse, kwamen tot het besef dat we echt gelukkig zijn en gingen ook eventjes door een dalletje.

Zo. Ik wou dat ik het hierbij kon laten, want ik heb de hele tijd hier in Luang Prabang nog niets geschreven, dus ik vrees dat het een lang verslag zal worden. Naargelang je interesse naar de details (die ik waarschijnlijk toch al allemaal vergeten ben, maar je kent me, met de tussen-haakjes alleen vul ik al een pagina!) kun je dus hier stoppen of toch nog verder lezen.

De laatste dag in Vang Vieng hebben we nog een waterval gaan bezoeken met de brommertjes. Heel leuk, en hoe fantastisch om hier gewoon te kunnen zwemmen! Of te kijken hoe de kinderen zwemmen. Op de weg terug nog zonder benzine gevallen, maar gelukkig werden we héél erg vriendelijk geholpen door enkele Laotianen, die gewoon met het darmpje van hun rugzak-drinkepul (camelbag) benzine overzogen. Gratis en voor niets! Het feit dat ze een familie met blonde kindjes konden helpen was al genoeg!

Om naar Luang Prabang te gaan namen we weer de vip-bus, en de rit verliep rustig. Prachtige omgeving, en heel veel sfeer onderweg, want het was net nationale feestdag, dus iedereen was thuis van school. We hebben wel de hanengevechten gemist in Vang Vieng, maar ik weet niet of ik daar zo rouwig om ben...

Bij aankomst in Luang Prabang, mooi op de voorziene tijd, snel een tuktuk gevonden, en dus op weg naar onze guesthouse. Bij het afstappen krijg ik echter een schokje: mijn zak met de kodak heb ik niet bij me! Miljaar zeg! Vlug, zonder ook maar enige overleg over de prijs terug de tuktuk in, en terug naar het busstation. Daar wat moeten rondrijden, en op een klein vuil parkingetje waar ze de bussen kuisen onze bus gevonden. En ik moet ècht wel ergens ongelooflijk goeie karma rondhangen hebben, want de chauffeur kan me direct mijn zak geven! Man man. Dit overkomt me geen derde keer! Hoop ik... Ik zal het toch niet meer durven vertellen...

We werden afgezet aan de avondmarkt waar de tuktuk niet meer verder kon, maar we vinden niet direct onze guesthouse... Een andere tuktuk-chauffeur is dan met ons gaan zoeken, en zo belandden we toch op onze plaats. En het mag er weer zijn! Midden het centrum, maar met een hele mooie binnenkoer met grote tafels waar ‘s ochtends het ontbijt wordt geserveerd! Achteraf gezien toch niet de ideale plek om wat slaap in te halen, maar kom, als ze je verwennen met croissantjes en gebakken eitjes ‘s morgens, moet je misschien wel verlangen om op te staan...

Op onze eerste dag in Luang Prabang gingen we wat rondwandelen om de sfeer op te snuiven. Onderweg huurden we toch maar fietsen, want Stef was niet zo happig om veel rond te wandelen. Op tijd een terrasje, wat rondfietsen, iets gaan eten, het bevalt ons hier wel. In de namiddag gaat Bart met Stef naar de guesthouse, want die laatste heeft precies wat slaaptekort, en ik trek met de meisjes nog wat rond om nog te snuisteren in de winkeltjes, en om al eens op prospectie te gaan waar we eventueel een kookcursus kunnen volgen.

We hadden de fietsen voor twee dagen gehuurd, dus gaan we de dag nadien nog wat de ruimere omgeving gaan verkennen. Onderweg zoeken, en vinden, we nog twee geo-caches. Het is wel een leuke manier om tochtjes te ondernemen, want zo kom je toch op plekjes waar je anders niet zou komen. Zo bracht de laatste ons naar een tempeltje op de buiten, waar toeristen in feite niets te zoeken hebben. De enige toeristen die er komen zijn wellicht op zoek naar die ene geo-cache. We moesten in een tempel zijn, maar die duidelijk met veel minder steun moet werken dan andere tempels in het centrum. Hier geen gouden beelden ofzo... De schat was trouwens verstopt op ìn een stupa, waar we anders nooit zouden durven zoeken. Maar de aanwezige monniken, allemaal jonge gastjes van tussen de 10 en 18 jaar, gaven ons teken dat het ok was. Uit beleefdheid toch maar nog eens wat rondgelopen, ze deden zelfs speciaal voor ons de gebedsruimte open, waar we dan wel nog konden een donatie gevenSacred.

Op een kaartje had ik gezien dat er hier in de buurt ook een rustige plek rond een vijver was, waar je wat kon rondhangen. Ook hier zijn er volgens mij al lang geen toeristen meer geweest, want het was totaal verlaten. Maar wat een toffe plek zeg! Verschillende vijvers vol open waterlelies, en dan 3 of 4 grote open houten gebouwen boven het water waar er vroeger een soort informatiecentrum moet geweest zijn. We hebben absoluut geen ambities in die zin, maar hier kun je volgens ons direct een guesthouse/restaurant beginnen! Een klein beetje fantaseren kan geen kwaadCool. We hebben ons dan maar op één van de achtergelaten tapijten gezet en wat gekaart. Soms hebben we niet zoveel nodig hoor, al gaan we er wel graag de wereld voor rond...

Tegen de middag zijn we dan in een wel héél plaatselijke plek gaan eten. Engelse menus waren niet te verkrijgen, dus bestelden we maar alle vijf noodle-soop, dat begrijpen ze wel. En lekker! Ongelooflijk hoe ze het doen, en ik wil het in deze keukens waarschijnlijk ook niet weten, maar ze hebben heel snel een ongelooflijk lekker ‘gerechje’ klaar!

In de namiddag, na de les, zijn we dan naar een speeltuin geweest waar ik bof over gelezen had op tripadvisor. We moesten hiervoor een brug oprijden die enkel voor tweewielers is. Heel grappig, en ook wel moeilijk om in stoet over die brug te rijden. Het speelpleintje, ABC Playground vonden we snel, maar we durfden niet direct binnen gaan, er stond een gebouwtje voor. We vroegen (gebaarden...) aan een mevrouw die aan de deur stond of we naar het speelpleintje mochten, en ze toonde dat we het kleine paadje naast het huis mochten volgen. Amai! Wat een leuk speelpleintje was me dat! Eerst kwamen we op een speelkoertje voor een kleuterschooltje uit, maar daarachter was een echt speelplein gebouwd, met allemaal hele leuke details! Super gedaan! Ellie en Stef direct in de wolken, en vol vuur alles gaan uitproberen. Lotte had snel de mini-hangmatjes gevonden en verdiepte zich daar verder in de Potter-wereld. Terwijl Bart en ik tevreden, en nog steeds onder de indruk aan het toekijken waren, kwam plots de eigenaar van onze guesthouse toe. We zeiden al lachend dat, moesten we het geweten hebben, we wel zijn dochter mee naar huis hadden genomen, maar toen bleek dat hij daar al een tijdje was om klusjes op te knappen. Toen we vroegen hoe dit er gekomen was, bleek dat het hele schooltje, inclusief het speelplein, zijn eigendom was, en had hij alles, samen met wat vrienden eigenhandig gebouwd. De man lag ons in feite niet zo, maar eerlijk: chapeau! Echt wel superwerk dat hij hier had geleverd! Het is echt een aanrader om hier te komen met kleine kinderen! Voor een kleine dotatie mag je hier naar hartelust spelen, liefst wel na 15u, als de school uit is.

De dag erna wilden we naar de Kuang Si waterval, een must-do als je in Luang Prabang bent blijkbaar. Eerst op zoek naar een tuktuk die ons zou brengen, en dan voor een klein uurtje onderweg. We hadden geluk met onze chauffeur, hij toonde onderweg steeds leuke dingen aan, en de rit was eigenlijk al bijna een activiteit op zich!

Aan de watervallen aangekomen stopten we op een grote parking, omgeven door allemaal ‘restaurantjes’. We wilden wel eerst nog iets eten, en de chauffeur toonde ons het restaurant van zijn zus. Voor ons prima, en ze wou ons eten zelfs in doosjes stoppen om mee te nemen, en bij de watervallen op te eten. Ideaal dus! De chauffeur regelde onze tickets (te duur of niet, we zullen het niet weten, maar we vinden alleszinds niet dat we te veel betaald hebben, dus ja), en we spraken een uurtje of 3 later af, zodat hij ons dan terug kon brengen.

In het begin van het domein is er een beren-rescue-center. Nuja, de dieren zitten er inderdaad beter dan in een kooi, en zelfs beter dan in de gemiddelde dierentuin, maar het bleef toch een beetje zielig... De kinderen vonden het wel leuk om beren eens van zo dichtbij te zien. En ze waren eigenlijk ook wel grappig.

Maar we stapten dus verder naar de watervallen. We kwamen eerst aan bij het onderste gedeelte, waar er een zwemgedeelte was. Dit was echter redelijk braafjes, en het enige wat wij konden denken was: ‘ojee, dat ziet er koud uit!!!’. Wel heel mooi allemaal, en aan een picknick-tafel aten we dan ook onze lunch op. Daarna gingen we dus op verkenning naar de hoger gelegen delen. Enja, hier kwamen de mensen dus voor: mooie, kleine (al is dit relatief als je er eenmaal bovenop staat. Naar het schijnt.) watervallen rond een poel van helder turquoise-blauw water. En daarbij dus de belangrijke stevige boom van waaruit je met een touw het water in kan slingeren! Er is ook een gedeelte met allemaal kleine watervalletjes, waar je zo kan door wandelen. Ideaal voor Stef. Iedereen, behalve de bewaker van het materiaal, tevens fotograaf van dienst, en tevens het grootste watje, ik dus, in zijn zwemkledij, en naar het water. Dit was echter ijs-ijs-koud! Bart beslist dan maar de korte pijn te nemen, en klimt de boom in om het water in te slingeren. De kinderen kijken vol verwachting toe, maar net als Bart wil springen, trekt er een oudere dame aan Lotte haar arm, en wordt ze meegetrokken voor een heuse foto-sessie. De sprong heeft ze dus maar later op de foto kunnen bekijken...

Er werd lang getwijfeld of ze nu in het water zouden gaan of niet, maar uiteindelijk kreeg de zin voor avontuur toch de bovenhand, en gingen ook de meisjes ervoor! Lotte als eerste langs de slinger, en dan nog eens met haar zus mee. Daarna wilden ze ook nog eens net als hun papa van bovenop de waterval in het water springen. Heel erg spannend, en uiteindelijk heeft Lotte de sprong toch gewaagd. Ellie vond toekijken al zenuwslopend genoeg.

Ze hadden allemaal een supertijd, maar ze besloten dat de Blue Lagoon in Vang Vieng toch nog hun voorkeur genoot. We speelden nog wat met de kaarten tot we dan terug moesten naar de parking. Weer een leuke tuktuk-rit, en we waren weer in onze guesthouse om wat les te geven.

‘s Avonds zijn we wat gaan wandelen op zoek naar een plekje om te eten, en plots passeerden we een klein overdekt straatje, waar allemaal buffet-kraampjes staan. Voor 1 euro mag je je bord helemaal vullen met gelijk wat je wil. Eventjes twijfelen, maar de drukte deed het ons toch riskeren. Ik zal niet zeggen dat het het heerlijkste was wat we al gegeten hebben, maar het had toch wel iets, en we zijn er niet ziek van geweest.

We wandelen ook nog eens langs de night-market, en we hadden Stef beloofd, dat als hij zijn boekje uitgewerkt zou hebben, dat hij een kleurboek mocht kiezen. Hij heeft eventjes getwijfeld, maar heus niet lang: Gangnam Style!!! En waar hij anders de aandacht van de lokale bevolking zo hard mogelijk ontwijkt, loopt hij de rest van de avond met zijn boek voor zich uit, en toont hij het aan iedereen die hij passeert. Tja, als je daarmee dus je zoon kan gelukkig maken...

De volgende dag was het tijd voor onze kookcursus. Een beetje schobbelen ‘s ochtends, want we moesten er al om 8.30u zijn, wat voor ons op dit moment redelijk vroeg is, maar het lukte ons uiteindelijk wel. We mochten, samen met 5 jonge Australiërs en 1 oudere (waarmee ik 40 bedoel, maar dat is dus theoretisch ouder dan ons) Duitser 6 gerechtjes kiezen die we zouden klaarmaken. Voor de kinderen was het om het even, al waren ze zéér tevreden dat er sticky rice en verse loempiatjes op het menu kwam.

Eerst gingen we naar een grote overdekte markt, waar we heel wat uitleg kregen over plaatselijke voedingsgewoontes, ongekend fruit, nieuwe hapjes,... Heel erg leuk en interessant!

Terug in het restaurant moesten we eerst leren versieringen maken met tomaat en komkommer. Vanaf nu ziet iedere barbecue ten huize Schoorens er dus héél erg afgewerkt uit! Voor Bart en ik was het prutswerk, maar de kinderen vonden het wel heel erg leuk! Ook het leren proeven en vervolgens hakken van de kruiden was leuk.

En daarna begon het echte werk: het klaarmaken van de gerechten.

We gingen naar de keuken, en daar werd alles klaargemaakt. Af en toe mocht er iemand van ons helpen om te roeren ofzo, dus het was niet zo dat we echt alles zelf klaarmaakten, maar voor ons was dit zeker ok. Want we mochten op tijd proeven, en het was echt yummie! Ook de kinderen leerden heel goed proeven, en vonden het ook allemaal zeer lekker.

Als alles klaargemaakt was, mochten we aan tafel, en werd alles opgediend als was het een feestmaal! We ontploften bijna, maar hadden moeite met te stoppen, want het was echt heel heel lekker! De receptjes hebben we meegekregen, dus ik kijk al uit naar volgende zomer om toch eens het één en het ander uit te proberen!

En toen begon de spanning een beetje te stijgen, want de volgende twee dagen zouden we iets super-leuks gaan doen: the elephant-village. De plek werd ons aangeraden door onze guesthouse, en er werd verzekerd dat het echt de moeite was, en dat het heel ‘olifant-vriendelijk’ was. Een beetje gewikt en gewogen, en er dan dus toch voor gegaan... Er was een Nieuw-Zeelandse familie die net terugkwam van die plek en die ook lovend sprak, al moesten we nu ook niet hèt paradijs verwachten, en zouden we nu ook niet zòveel op de olifanten zitten. Maar het bleef dus toch de moeite volgens hen.

Ok, wij dus vol spanning op wacht tot de gids ons kwam halen. We werden netjes op tijd opgepikt, en al snel bleek dat onze groep eigenlijk enkel bestond uit ons vijven en een andere alleen-reizende vrouw, Wendy (later heeft ze toegegeven dat ze wel eventjes slikte toen ze een familie met 3 kleine kinderen zag...). Maar het klikte al vlug met Wendy, uit San Francisco, en we waren al snel goed op ons gemak bij elkaar.

We kwamen aan in de ‘manege’ (ik vind dat je dat wel een beetje met elkaar kunt vergelijken, maar in plaats van paarden leer je hier rijden/werken met olifanten, die klik is vreemd genoeg snel gemaakt hoor) en waren danig onder de indruk. Heel chique en deftig allemaal, helemaal uit de toon van onze manier van reizen tot nu toe, maar hadden de smaak snel te pakken! We zagen al enkele olifanten klaar staan, maar konden ook eerst een koffietje drinken, met zicht op de rivier, of wat op de info-borden hier en daar gaan lezen... Echt heel mooi georganiseerd allemaal!

Ze hadden een soort van programma voorgesteld aan ons, maar dat werd even vaak weer omgegooid, naargelang de omstandigheden, maar dat kon ons niet deren, wij volgden wel. En we moesten af en toe inderdaad wel eens wachten, maar wachten op zo’n mooi domein was voor ons echt wel geen straf! De kinderen vonden het de max om nog eens gras te hebben waar ze konden op spelen en rollen.

Eerst gingen we kijken naar een baby-olifantje die een maand of 6 eerder geboren was: Maximus. Per boot staken we de rivier over, en daar stond een groot hok waar de moeder olifant met Maxi inzaten. Ze moeten ze in een hok steken omdat de moeder anders agressief wordt, en dit kan nogal gevaarlijk worden. Superschattig natuurlijk dat olifantje, en het kwam al snel heel geïnteresseerd kijken of er geen bananen te scoren vielen. Met zijn slurfje trok hij echt je hand en je arm naar zich toe, ongelooflijk hoeveel kracht dat beestje al heeft! We kochten dan maar wat bananen, en konden deze zowel aan de moeder als aan Maxi voederen. Echt leuk voor de kinderen! Stef mocht zelfs op de nek van de moeder zitten, en van daaruit de bananen voederen! Hij glunderde ongelooflijk! Bang van honden en paarden, maar olifanten vindt hij duidelijk geen bedreiging! Ze moeten trouwens niet altijd in dat hok zitten, enkel als er bezoekers komen, en als ze verzorging nodig hebben.

Daarna gingen we per twee op een olifant om de omgeving wat te gaan ontdekken. Lotte en Ellie samen, Bart bij Stef en ik bij Wendy. En het werd toch al spannend, want we moesten ook door een rivier! Hier wisselde de mahout (olifantenverzorger) van plaats met Lotte en Ellie, die nu dus in de nek mochten zitten, en even later mocht ook Stef in de nek. Echt heel leuk om zo, heel erg relaxed door deze machtige omgeving te slenteren.

Daarna kregen we een beetje uitleg welke bevelen in het Laotiaans gebruikt worden om met de olifanten te communiceren. Ik herinner me enkel Pai Pai (vooruit vooruit), omdat ik op een bord gelezen had: Pie Pie, en ik dit dus eerst heel de tijd zei. Gelukkig begrijpen die olifanten geen engelsNot_Talking.

Daarna kregen we een heel erg lekkere maaltijd in het restaurant, met zicht op de rivier, en moesten we na het eten eventjes wachten (wat dus weer helemaal geen straf was, nous sommes en vacances!) op een andere groep die de olifanten zouden wassen, waarna wij ze naar de jungle zouden brengen, waar ze de rest van de dag en de nacht verblijven. Het was wel leuk om de anderen de olifanten te zien wassen, want zo kregen we al een voorproefje voor de volgende ochtend, wanneer het onze beurt was. We kregen na het wassen elk een olifant toegewezen, en daar moesten we dus zien op te klimmen, en deze, weliswaar samen met een verzorger, naar de slaapplek te leiden. Echt heel heel leuk, en vooral super om de kinderen zo te zien glunderen! Een olifant naar de jungle brengen, daar krijg je nu ook niet altijd de kans toe hé! Na het aflossen nog een wandelingetje terug naar de rivier, waar we per boot naar de Tat Se watervallen werden gebracht. Sorry voor de herhaling, maar ook dit was heel erg leuk. Helemaal op het gemak over het water zoeven, dwars door een ongerepte natuur!

De watervallen waren weer meer een soort park, waar er allerlei activiteiten waren. Onder andere op olifanten rijden. We zijn echt superblij dat we de duurdere variant gekozen hebben, want hier staan de olifanten er echt heel zielig bij, moeten ze de ene rit na de andere doen, en worden ze te pas en te onpas, volgens de vraag van de toeristen gewassen. De watervallen waren heel erg mooi, en weer ongelooflijk turquoise, maar we besloten toch maar niet te zwemmen, en het op rondkijken te houden. Nadien werden we teruggebracht naar onze ‘manege’ en daar kregen we twee uurtjes vrij om rond te wandelen, of om gebruik te maken van het zwembad van het luxe-resort dat ernaast gebouwd is. Wij dus naar dat zwembad! Helemaal voor ons alleen, want het resort was verder helemaal verlaten. Het water was wel weer frisjes, maar het zag er zo leuk en luxueus uit dat de kinderen zich toch niet konden inhouden. Voor ons een ligzetel, biertje erbij, skypen met de vriendinnen, er zijn al slechtere momenten geweest deze reis...

Nadien nog eens heerlijk gaan eten, en dan naar onze slaapplek. Die was pas echt machtig! Helemaal midden een ongerept gebied, enkel toegankelijk via een klein paadje, of via het water. De kinderen kregen een supergrote kamer met een dubbelbed en nog een extra matras aan de voeten, en met een volledige wand in venster, waarbij ze dus uitkeken op de rivier (moesten er geen bomen en planten gestaan hebben...). Wij zaten boven hen, in een klein kamertje met twee enkelbedden, en zonder vensters, maar met een houten deurtje die uitgaf op een groot balkon, waar twee ligzetels stonden. Het was best een spannende wandeling om bij de kamers te geraken, en Wendy was heel erg blij dat ze mee kon lopen met ons. De kinderen vonden het vooral de max dat ze met de zaklampen konden rondlopen.

Eens de kinderen, helemaal opgewonden door de spannende wandeling, eindelijk in hun bedden, en onder de muskietennetten lagen, konden wij ons installeren op ons terras. Kaarsje aan, dagboek erbij, en niets meer doen. Gewoon zitten, en luisteren naar de geluiden uit de natuur.

Het was een hele volle dag geweest, maar hier, op dit terras, kreeg ik weer een diepzinnige gedachte... Ik was gelukkig. Ik was ongelooflijk goed op mijn plek hier en nu. Nergens anders wou ik op dit moment zijn, geen heimwee naar vroeger, en geen verlangens naar later. Ok, je moet me kennen om te weten dat dit me soms wel eens bezighoudt. En je moet ook Bart kennen om te weten dat hij ongelooflijk moest lachen toen ik hem mijn net verworven ingevingen deelde. Maar het was echt een hele mooie avond, een perfecte afsluiter van een machtige dag.

Minder goed geslapen dan mijn zen-gevoel de avond ervoor me deed verwachten, maar lang uitslapen zat er toch niet in: we moesten de olifanten uit de jungle gaan halen om ze te gaan wassen in de rivier! Ik heb trouwens de avond ervoor met een glimlach in slaap gevallen, gewoon omdat ik bedacht hoe grappig die vorige zin moet geklonken hebben toen ik deze tijdens het skypen tegen mijn vriendinnen vertelde... Het is hier toch een ander leventje...

Maar wij dus vroeg op stap, op tocht door de jungle. De verzorgers waren al bij de olifanten, en we mochten elk weer op onze eigen olifant kruipen. Lotte voorop, ik erna, en de andere olifanten bleven precies een beetje achter. Als laatste vertrok Bart, maar dat vond zijn olifant blijkbaar niet eerlijk, dus die nam, bijna in galop, een kortere route om iedereen voor te steken. Bart zag er toch eventjes een beetje bezorgd uit... Maar we kwamen dus veilig aan bij de rivier, en hier moesten we dan het water in. Ik heb het dus niet zo op koud water begrepen, maar er was geen ontkomen aan. We stapten de rivier in, en toen we ongeveer in het midden zaten, riep de verzorger iets, en ging die olifant gewoon door zijn knieën! En terwijl je dus aan het bekomen bent van het koude water, moest je dus nog eens zijn hoofd en zijn rug goed schrobben! Maar echt super super leuk! Je zag dat iedereen, olifanten en verzorgers incluis, er volop van genoot! En de verzorgers hebben die olifanten natuurlijk ook wel zo getraind dat ze op tijd en stond ook eens met hun slurf op het water kloppen, zodat er nog wat extra gespetterd werd! Bart had dan ook nog eens het geluk dat hij op een olifant zat die blijkbaar zéér lenig was, en bijna spagaat kon, waardoor Bart tot aan zijn nek in het water zat. Hilarisch! Nu, er werd gelachen, geschrobd, gevallen, geklommen, en toen was het dus tijd voor een zalige douche. Na het ontbijt werden we teruggebracht naar de stad, en moesten we afscheid nemen van Wendy en van onze gids. We waren echt ongelooflijk blij dat we dit hebben mogen/kunnen meemaken. En we kunnen het zeker iedereen aanraden: the elephant village in Louang Prabang!

We moesten enkel onze bagage nog gaan oppikken bij onze vorige guesthouse, om daarna te gaan wachten bij een bakker om opgepikt te worden door onze volgende gastheer. We bleven nog een vijftal nachten in Luang Prabang, maar hadden het centrum nu wel al een beetje gezien, en wilden meer op de buiten zitten.

De rit in de oude (tot op den draad versleten) Landrover was al veelbelovend, en inderdaad, toen we aankwamen, merkten we direct dat we hier in een nieuw klein paradijsje beland waren! Een heel groot domein, met daarop verspreid allemaal kleine bungalows. Echt wat we zochten! De eigenaars waren een ongelooflijk lieve familie, die echt alles in het werk stellen om je goed te doen voelen. Zolang je bij hen verblijft ben je ook echt deel van hun familie! We kunnen ter plekke ook lekker eten, dus het is echt ideaal. Wanneer je naar de stad wil, brengen ze je heen en terug met hun oude jeep, wat al een avontuur op zich is.

Hier kan ik gelukkig veel bondiger zijn over onze belevenissen.

De eerste dag waren Bart en Lotte niet helemaal in orde, de darmen/maag sputterden wat tegen, dus deden we het kalm aan (wat we trouwens toch al van plan waren). De tweede dag trokken we naar de stad om hier de rivier over te steken, en daar het platteland te gaan veroveren, maar mijn stijve nek, waar ik al een dag of 2 mee liep, was overgegaan naar niet-meer-te-manoeuvreren-nek met daarbij nog een serieuze migraine-aanval, zodat we vroeger dan gepland terugkeerden. Ik ging lichtjes door een hel, en de zin ‘trouble in paradise’ kwam verschillende keren bij me op. De combinatie stijve nek en hoofdpijn waren verschrikkelijk en eventjes vreesden we echt dat we medische hulp zouden moeten gaan halen. Bart had me ‘s morgens wel een behandeling gegeven (handig zo’n kiné mee op reis) maar tijdens de dag ging het echt van kwaad naar erger. Met moeite ging ik slapen, maar dankzij enkele goeie pijnstillers vond ik toch mijn slaap, en jawel, toen ik ‘s morgens wakker werd, voelde ik me direct duizend keer beter! Merci Bartje, ik heb ongelooflijk afgezien van je behandeling, maar het moet toch wel zijn effect gehad hebben. We zijn allemaal heel erg opgelucht!

Ik durf toch nog niet op pad te gaan, en besluit het nog een dagje rustig aan te doen, en blijf samen met Stef nog een dagje bij onze bungalow. En dus trekt Bart er met de meisjes alleen op uit.

Toen ze thuiskwamen konden ze niet wachten om me de foto’s te tonen: het was een geslaagde dag geweest! Taartjes om de plotse regenbui te laten passeren, de beklimming van Phousi-mountain, met een spelletje uno en een mooi uitzicht op de top als beloning, lekker frietjes als lunch, een uitstapje over de bamboo-brug, en als top of the bill (mijn gezicht vertrok een beetje toen ik de foto’s zag) nog een voet/beenmassage voor alle drie van een uur. Een uur! Man man, ze hadden het er echt van genomen hoor! En dat ze eigenlijk heel veel gelijk hebben! Superleuk om ze alledrie zo content te zien terugkeren!

De dag nadien enkel nog naar de stad om geld af te halen om hier te kunnen betalen. Toen ik buiten stond te wachten gaf Ellie opeens commentaar over iemands broek (toegegeven, ze dragen hier soms van die dingen, en ‘ze’ dat zijn dan de toeristen natuurlijk), en ik vertelde haar dat ze toch moest oppassen met wat ze zei, want dat er hier ook nederlandstalige toeristen rondlopen. En ik keek rond, en ik kon direct zeggen: ‘zoals die meneer daar, die spreekt heel zeker Vlaams’. Zowel Ellie als die meneer keken wat raar, maar het was een gast waarmee ik nog gesproken had op een avond ‘lang op reis’ van Wegwijzer, Gregory Lewyllie. Hij is ergens in juli vertrokken per fiets, en is dus intussen al hier beland. Supertoevallig om elkaar hier terug tegen te komen!

En intussen is het dus hier onze laatste avond. Ondanks alle pijn die we hier gehad hebben, zullen we het toch wel hard missen, zo’n zalige sfeer hier!

Morgen vertrekken we met het vliegtuig, om een uurtje later in Chiang Mai te landen. Een beetje belachelijk om voor zo’n korte afstand het vliegtuig te nemen, des te meer omdat het alternatief héél hoog op ons verlanglijstje stond (per slowboat over de Mekong voor 2 dagen), maar als we over land Thailand binnenkomen, mogen we maar 15 dagen blijven, en als we per vliegtuig binnenkomen, dan mogen we 30 dagen... Stomme regel, maar soit. We konden wel in Vientiane voor een visum kijken, maar dan zouden we al moeten geweten hebben wanneer we juist het land zouden binnengaan, en toen hadden we daar nog geen enkel idee van...

We blijven een dag of 3 in Chiang Mai, dan enkele dagen Pai, daarna Chiang Dao, daarna kerst vieren in Tathon, en daarna iets rond Chiang Rai, waar we dan waarschijnlijk ook het nieuwe jaar zullen ingaan. We moeten deze periode al redelijk plannen omdat het echt wel druk wordt de volgende weken. Iedereen wil precies in Thailand zijn tussen kerst en nieuw. Voorlopig heb ik zelfs nog niets gevonden voor die dagen, maar er zal wel iets uit de bus komen...

Sorry voor deze onverantwoordelijk lange brief, maar het was dan ook over een iets langere periode, en over een ongelooflijk leuke periode! Plannen om naar Azië te reizen? Sla Laos zeker niet over! 

 

 

 

 

Fotoalbums van locatie «Luang Prabang»

Louang Prabang 2 (12)

11 December 2013 | Onze wereldreis | Laos | Laatste Aanpassing 12 December 2013

  • Een mooi uitzicht over Luang Prabang.
  • Poseren onder dwang van zijn dochters.
  • Een beetje kaarten als pauze.

Louang Prabang (54)

02 December 2013 | Onze wereldreis | Laos | Laatste Aanpassing 08 December 2013

  • Een trampoline!
  • Kookles.
  • Reactie van Ellie op deze foto: 'maar mama, zo gra

 

Plaats een Reactie

sherly Hey Isabelle, Bart en the kids, Zo'n mooie foto's niet normaal!!! Ik wil jullie alvast een gelukkig nieuwjaar wensen en een toffe trip verder door het jaar 2014. Milan mist Lotte zegt hij, maar wil er niet over babbelen omdat hij dan verdrietig komt, haha. Pa heeft kerst kunnen vieren met ons samen thuis. Dus alles naar wens hier momenteel. Profiteer van het samenzijn met jullie gezinneke xxxxx Ik mis Bart in de spar. Groetjes van ma en pa Hou jullie goed xxxx Geplaatst op 31 December 2013
Maaike en wij maar denken dat we nu jou eens jaloers konden maken met onze belevenissen in het verre Vorselaar ;-)). Wat echter niet wil zeggen dat je er ontzettend hard gemist werd. Geplaatst op 15 December 2013
juf griet amai zeg, wat een verslag. Wel weer leuk om te lezen (en zeker die extraatjes tussen de haakjes:) Veel groetjes daar vanuit het ietwat vrieskoude Langemark Geplaatst op 12 December 2013

 

      
This site is only viewable in landscape mode !
Session Tracking