Reisverhaal «Savannakhet»

Onze wereldreis | Laos | 2 Reacties 17 November 2013 - Laatste Aanpassing 19 November 2013

Savannakhet.

Het deed weer wat raar, om de wekker te moeten zetten om 6u. En het deed nog raarder om dan ook effectief te moeten opstaan...

Maar na nog een laatste heerlijk ontbijtje in het Jade Hotel werden we opgehaald door een taxi die ons naar het busstation bracht. In de taxi bedachten we dat we eigenlijk nog geen tickets gekregen hadden. Eigenlijk konden ze dus weer doen met ons wat ze wilden.

Maar zoals al dikwijls eerder hier in Vietnam konden we de mensen echt vertrouwen, en was er een meneer van een reisbureau die meereed op zijn scooter naast de taxi, en alles regelde voor ons. Zo kregen we dus 5 stoelen vooraan in de bus toegewezen. Alle valiezen langs achter, en de handbagage onder onze stoelen, naast de pakken rijst, bloem, en weet ik veel nog wat. Ze begonnen alweer wat te kijken naar Lotte en Stef die samenzaten, maar we hebben nog eens goed aan die man die ons begeleidde gezegd dat hij moest benadrukken dat we effectief 5 tickets hadden, en dat Stef dus ook een volwaardige stoel mocht. Geen probleem.

We moesten nog even wachten, maar stipt om 8u vertrokken we. Hier en daar werd nog iemand opgepikt, maar het verliep allemaal supervlot. Iedereen had zijn eigen ding om zich mee bezig te houden, we werden alleen wat gestoord door de tv op de bus. Eerst toonden ze een soort eurovisiesongfestival, hier wellicht een doordeweekse show, en daarna legden ze een dvd op van een modeshow van Victoria’s Secret, met wat meer up-to-date, maar nog steeds irritante Vietnamese muziek. We zagen ook nog een bikini-special. En wij maar denken dat ze in Azië alleen maar vechtfilms toonden op de bus.

Door het weer (nog altijd regen regen regen) vorderden we trager dan voorzien, en pas tegen de middag waren we aan de grens.

De bus af, de meute volgen, en daar dan door alle Vietnamezen voorbijgestoken worden voor de stempel om Vietnam te mogen verlaten(ze duwen gewoon hun paspoort voor je neus door het loket), en dan de grens over.

Tot dusver nog geen corruptie tegengekomen (de Vietnamezen steken wel allemaal geld in hun paspoort, de toeristen niet...), dus dachten we dit zeker tegen te komen aan de Laotiaanse kant.

In plaats hiervan werd onze Stef direct op de arm genomen, en moest de collega douanier foto’s op zijn smartphone nemen. En dan nog een reeks met Lotte. Ellie werd vakkundig genegeerd. Gelukkig staat ze sterk genoeg in haar schoenen om hier gewoon eens ‘eila eila, en ikke?’ te zeggen. Ze werd dan ook eens in de wang geknepen.

Dan nog naar een loket om de visa te regelen, en hier kregen we voor elk paspoort 2 formulieren in te vullen. Pfff... Heel wat werk dus, en we waren al de laatste van de bus.

We vingen ook op dat de bus iets verder geparkeerd stond, maar ze waren niet zeker hoe ver. Misschien moesten we wel een taxi nemen, misschien ook niet... Na de visa, ook nog een stempel van immigratie, en na nog snel onze eerst kip (de munt van Laos, de kinderen vinden het machtig!) uit de muur gehaald te hebben kunnen we op zoek naar onze bus.

We besluiten te voet te gaan, want dat kan toch niet dat ze zonder verwittigen zo ver zouden rijden?

En inderdaad, zo’n kleine kilometer verder zien we de bus aan de kant staan. Met een open motorkap, en een paar mannen onder de bus. Panne.

Wachten dus. Welcome to Lao! Heel erg grappig eigenlijk, want in alle reisverhalen heb ik zeker iedereen weten een probleem hebben met hun bus. En nu kunnen wij perfect meepraten smile.

De bus staat net bij een eettentje, maar de omstandigheden doen ons niet direct zin krijgen om iets te bestellen... We kunnen bij een verkoopstertje 5 broodjes kopen en enkele bananen, en dit voldoet ook wel als middagmaal.

Na toch wel een uurtje wachten kunnen we vertrekken. We moeten dan nog zeker 5 uur op de bus! We weten ons nog altijd bezig te houden, ik heb een volledig boek uit (het diner, Koch, een dwarsligger die we hebben kunnen ruilen in Sapa), de kinderen spelen al hun electronisch spul leeg, en Bart ziet het einde van de wereld volgens Garp naderen. Ik moet me wel nog even bezighouden met het zoeken naar een slaapplaats voor vanavond... Niet dat ik nog niets had hoor, maar de plek die ik geboekt had bleek opeens aan de verkeerde kant van de Mekong te liggen, daar waar het grondgebied Thailand reeds ligt! Gelukkig checkte ik dat toch nog eens! Snel iets geboekt uit de lonely planet dan maar, en hopen dat het wat de moeite is...

Het stuk van de buspech hadden we dus al gehad, maar ook de rest van de verhalen leek te kloppen: het is hier prachtig! Echt groen groen groen zover je kan kijken! En de huizen zijn veelal nog van hout, en paalwoningen, en nergens zie je hoogbouw. De huizen die ze er nu recent bijzetten zijn meestal wel van baksteen, maar in een mooie stijl.

Ik mag het eigenlijk niet zeggen, ik doe er Vietnam mee tekort, maar dit voelt voor mij veel beter aan. Al is het natuurlijk ook niet allemaal rozengeur en maneschijn. We passeren stroken waar je je afvraagt of de putten niet gemaakt zijn door bandenverkopers die toevallig 100m verder hun winkel hebben... Welcome to Lao! Aan 10km/uur rammelen we verder...

Als we eindelijk, na 12u reizen, in Savannaketh arriveren is het donker, en laten we de eerste de beste tuktuk-driver ons voor 40000kip naar ons hotel brengen. 10000kip te veel blijkt later, maar voor een euro extra gaan we ons op dit moment van de dag geen hoofdzorgen meer maken. En het is trouwens een hele belevenis! Binnen enkele weken zullen we er wellicht niet meer over spreken, maar dit is dus onze eerste tuktuk-rit, en het is formidabel! Een tuktuk is hier een brommer met een kar achter (maar dan allemaal in 1 stuk), en in dat karretje kunnen zo’n 6 à 8 mensen zitten. Heel handig in dit geval want er is plaats genoeg om ook onze valiezen mee te nemen. Een minuutje of 5 rijden en we rijden de oprit van onze guesthouse op. Ok, dit ziet er leuk uit. Het zijn zo’n 4 gebouwen, met een groot binnenplein. We krijgen twee simpele kamers toegewezen, maar deze keer zijn we vastbesloten hier zo weinig mogelijk tijd in door te brengen!

Er is ook een restaurantje erbij, dus we kunnen hier eerst nog wat eten, voor we allemaal doodop ons bed opzoeken. Benieuwd om deze omgeving ook eens in het daglicht te zien!

De volgende morgen komt Bart wakker, en is zijn eerste gedacht dat ik al wakker ben, en dat ik al de lichten aangestoken heb. Om maar te zeggen dat ze hier in Azië echt nog moeten leren om voor àlle ramen gordijnen te hangen... Nu, ik heb er hier blijkbaar toch geen last van, want de enige lichten die ik aangestoken heb, waren die in mijn droom (die weer bijzonder vreemd was, maar waar ik nu niet zal over uitwijden).

Na het ontbijt gaan we fietsen om zo het stadje wat te verkennen. Héérlijk! Dit zijn zo van die momenten die je vooraf in gedachten had, en die in het echt nog zaliger zijn dan de foto’s die je ziet. Het stadje is vlakbij, en we fietsen langs allerlei winkeltjes, prachtig verzorgde tempels, schooltjes zonder vensters (èn met luidkeels gezang),... We snuiven echt wel de sfeer op vanop onze fietsen.

We hoorden van een heus dinosaurus-museum hier, en wilden eens een kijkje gaan nemen, onze zoon is nogal ‘in to’ dinosaurussen... Je moet het echt weten zijn om het te vinden, of je moet het plannetje nauwkeurig volgen, het is dan ook maar een klein gebouwtje. We zijn nog bezig onze fietsen aan het sluiten, en de mevrouw van de ticketverkoop komt al zelf buiten om ons 2 tickets te verkopen. Ze was blijkbaar blij iemand te zien.

Het is de max! Je hebt 1 entree, waar er wat info te vinden is, voornamelijk foto’s van de opgravingen die hier in de buurt gedaan zijn, en dan nog 2 kleine ruimtes met de beenderen van de dinosaurussen. En dat is het! Eindelijk een museum op onze maat! En het geweldige is dat er direct een enthousiaste, doch niet-opdringerige bewaker/gids ons persoonlijk uitleg komt geven (in de gebruikelijke engelse één-woord zinnen...). En als hij ziet dat het ons, en vooral dan Stef, ontzettend boeit, neemt hij ons mee, langs de burelen van het personeel, naar een opslagruimte. Daar liggen er nog allerlei beenderen die ze niet tentoonstellen (geen ruimte meer?), maar die we hier zomaar mogen aanraken. Wow. We hebben dus echt een knieschijf, een bovenbeen, enzovoort, van èchte dinosaurussen vastgehad!!! Toch wat anders dan het zeer mooie, maar zo vermoeiende natuurmuseum in Brussel.

We zijn er nog geen uurtje binnengeweest, maar da’s juist het supere eraan, hetgeen je hier ziet is de moeite, en het boeit de kinderen, en je snakt niet naar liters koffie als je halfweg bent!

Naast het museum ligt een tempel/klooster, de naam ontsnapt me, die de oudste en grootste zou zijn van zuidelijk Laos. Er lopen veel monniken rond in hun oranje gewaden, en het geeft natuurlijk een hele speciale sfeer. Al lopen ze er heel cool en relaxed bij. Bijna allemaal met een parasol en een schoudertas. Die waarschijnlijk gevuld is met hun gsm en een laptop. Denk ik.

We weten niet goed of we de tempels kunnen bezoeken. We passeren al fietsend nog een paar, zelfs mooiere, tempels, maar nergens zie je iets staan over bezoek, of zie je andere toeristen. Voorlopig kijken we gewoon vanop straat dus. Ook wel ok voor ons.

We vinden een hele leuke stop om te eten: Lin’s café, en krijgen de heerlijkste shakes en curry’s (en macaroni’s) voorgeschoteld. We vinden het tot nu toe echt wel leuk in Laos!

Na het eten gaan we op zoek naar een sim-kaartje voor in mijn telefoon.

We vinden snel een winkeltje die dit verkoopt, maar dan moet je het dus nog kunnen uitleggen... En dit meisje spreekt zelfs geen één-woord zinnen... Met heel wat gebaren en evenveel geduld vinden we toch de juiste sim-kaart, en ik krijg haar zelfs zover dat ze hem voor mij installeert en mij ook registreert want blijkbaar moet dat hier. Ik probeer toch direct op internet te gaan, maar dit lukt niet... Het meisje probeert me wel te helpen, en belt zelfs het call-center voor mij, maar ook daar spreken ze gebrekkig engels. Ik heb eigenlijk gewoon de juiste instellingen nodig (APN enzo), maar het lukt me niet om hen te begrijpen. Ik besluit dan maar om het in het hotel via wifi op de website van de provider op te zoeken. Man, hoe irritant! Er lijkt een complot gaande, want elke website die ik wil openen op zoek naar de juiste gegevens raakt niet opgeladen. Toch nog maar eens gebeld naar het call-center, en daar duidelijk gevraagd naar een goed-articulerende engelssprekende persoon, en zo er toch geraakt. Oef. We kunnen weer verder.

In onze guesthouse, en genieten nog wat verder van de rust die hier heerst. De kinderen kunnen hier volop fietsen, en kunnen dus hun imaginair hotel uitbreiden met een taxidienst.

Bart installeert zich op een terrasje met uitzicht op de spelende kinderen, en ik zet me aan de volgende uitdaging: een volgende slaapplek vinden. Moeilijk zo blijkt. We willen naar de hoofdstad Vientiane, en we willen een zwembad. Liefst eigenlijk een soort van een huisje, maar dit is duidelijk teveel gevraagd. Een zwembad lijkt ook al moeilijk. Zoeken zoeken en zoeken dus, en tegen ‘s avonds heb ik nog niet echt een oplossing. We zullen wachten tot morgen en zien of we wel een bus kunnen bemachtigen die ons al slapend naar Vientiane kan brengen...

De kinderen krijgen ook nog wat les, en we kunnen hier ook weer eten. Lekker relaxed dus.

De volgende dag spring ik nog voor het ontbijt op de fiets en ga naar het busstation om tickets te bemachtigen. Heerlijk om zo eens alleen te fietsen, en enkel te moeten kijken naar de mensen langs de straat en hun koopwaar. En naar de putten in de weg... Maar dus geen zorgen of de kinderen wel meekunnen, en of ze wel mooi op het zitje blijven zitten.

De tickets kopen blijkt heel gemakkelijk en we krijgen twee dubbelbedden toegewezen. Een gevoel die we wel vaker hebben hier: zéér benieuwd...

Om 12uur moeten we hier uitchecken, dus de voormiddag vullen we met lesgeven, valiezen maken, verslagjes schrijven, spelen en lezen. Heel leuk: de meisjes zijn ook helemaal in de ban van het lezen! Lotte is als eerste overstag gegaan met de Harry Potter reeks, ze kan met moeite stoppen! Nu is Ellie ook heel gemotiveerd, want als zij haar Dolfje Weerwolfje uitheeft, dan mag ze, net als Lotte met Harry Potter, de film bekijken. Enig probleem is dat we allemaal digitaal lezen, wat nogal eens wrevel kan veroorzaken over een soort beurt-systeem... Maar natuurlijk zijn we vooral al heel content dat ze eindelijk de microbe te pakken hebben!

Straks gaan we per fiets weer naar het stadje op zoek naar een lekkere lunch, wat rondhangen ginder, enkele tempels bezoeken (je mag dus blijkbaar gewoon binnengaan, in onze straat is er zelfs één waar er ook een schooltje is voor hele jonge kinderen die monnik -of novice- zijn), wat chillen, een pannenkoekje eten, nog wat chillen (zo zeggen onze kinderen het toch), nog wat eten, en dan vanavond de bus op, benieuwd hoe ze ons zullen installeren, benieuwd hoe we zullen slapen, en benieuwd of we om 5.30u zullen arriveren, voor 1 keer mogen ze gerust wat trager rijden...

 

 

 

 

Fotoalbums van locatie «Savannakhet»

Savannakhet (17)

17 November 2013 | Onze wereldreis | Laos | Laatste Aanpassing 19 November 2013

  • Op stap met de fiets!
  • De koer van ons guesthouse. Veel speelruimte!
  • Heerlijk eten!

 

Plaats een Reactie

juf griet Niet te geloven: als voorbereiding op ons jaarlijkse grootoudersfeest tonen ze zelfs op de bussen van Vietnam een eurosongfestival. :) Je hebt Stef toch efkes zijn eurosonghit laten zingen!!!? Geplaatst op 19 November 2013
juf griet Niet te geloven: als voorbereiding op ons jaarlijkse grootoudersfeest tonen ze zelfs op de bussen van Vietnam een eurosongfestival. :) Je hebt Stef toch efkes zijn eurosonghit laten zingen!!!? Geplaatst op 19 November 2013

 

      
This site is only viewable in landscape mode !
Session Tracking