Reisverhaal «Vang Vieng»

Onze wereldreis | Laos | 2 Reacties 24 November 2013 - Laatste Aanpassing 30 November 2013

Vang Vieng.

Vientiane lijkt al redelijk ver weg, maar ik moet jullie toch nog vertellen dat we wel nog gaan sporten zijn! En het is jammer dat we het pas de laatste dag gedaan hebben, want het zou wel eens een gewoonte kunnen geworden zijn moesten we langer gebleven zijn (heb ik nu gemakkelijk pratenLaughing). Maar Bart heeft zich uitgeleefd op de fitnesstoestellen, samen met Ellie en Stef, terwijl Lotte mij vergezelde tijdens het lopen. Lastig, maar zo boeiend onderweg, dat je gemakkelijk blijft lopen! Het lijkt hier wel of iedereen aan het sporten is, lopen, fietsen, aerobic, fitness,... Heel tof eigenlijk!

En zo hebben we dus onze tijd in Vientiane in stijl afgesloten. We hebben het er echt leuk gehad. Niet zozeer dat het stadje een must-do is, maar de sfeer is wel gezellig, en het guesthouse waar we zaten was eigenlijk wel ideaal. Zo dichtbij de stad (per fiets 5 minuutjes), maar met zoveel ruimte en rust dat je heel goed kan ontspannen. En de kinderen konden het zwembad wel appreciëren!

Maar we zijn dan toch per VIP-bus naar Vang Vieng vertrokken. Klinkt chiquer dan het is hoor, het wil gewoon zeggen dat het zo’n toeristenbus is, een beetje zo één waarmee je op schoolreis gaat. Van in de tijd dat Bart en ik nog op schoolreis gingen.

Toen we opstapten zat de bus al redelijk vol, en allemaal waren ze aan het hangen, en aan het slapen,... Toen ik aan iemand vroeg of de zetel naast haar vrij was, riep ze snel haar vriendin wakker, die ook een dubbele zetel bezette, om die naast haar te laten zitten. De vriendin schiet wakker, ziet bij de eerste oogopslag 3 kinderen staat, en kan bijna janken: ‘Oh neen, kinderen’, roept ze uit. Ik waarschuw haar dat we ook Nederlands spreken, en dat ze niets te vrezen heeft, dat ze heel stil kunnen zijn... Gelukkig hebben ze me niet in schande gebracht!!! De slapers op de bus kwamen blijkbaar van Pakse, en waren dus al sinds de vorige avond aan het reizen. Tot overmaat van ramp hadden ze dan nog eens uren stilgestaan in Vientiane. Maar voor ons blijkbaar geen zorgen: stipt op tijd vertrekken we!

De rit verveelt echt niet! Gewoonweg prachtig hier! Voor mij is Laos echt wel veel mooier dan Vietnam... Hier is de tijd echt stil blijven staan. Een houten huisje op palen, een hutje ernaast, en enkele kippen die er rond scharrelen. Je ziet ook wel al stenen huizen, maar ze zijn allemaal heel mooi geïntegreerd in het geheel. Maar vooral dat groen hé, ik kan er echt geen genoeg van krijgen!!!

In Vang Vieng worden we op een onbemand busstation gedropt, en overgeplaatst op een minibusje die naar het centrum rijdt.

Van hieruit trekken we te voet, gepakt en gezakt, naar onze hostel. Ik had gehoord dat Vang Vieng echt klein was, dus het was dan toch niet de moeite om daarvoor een tuktuk te regelen... Amai... Het was echt puffen en blazen hoor! We hebben nog niet heel veel afstand moeten doen met onze valiezen maar nu hebben we toch een kleine effort gedaan, en dit in de blakende hitte! Op een gegeven moment vreesde ik toch dat Ellie haar hoofd ging ontploffen!

Zolang we in het centrummetje waren ging het nog, onze grote valiezen hebben wieltjes, maar eens daarbuiten, op de onverharde wegen, moesten we dus onze rugzak op onze buik, mijn fotozak op mijn heupen, en onze valies op onze rug dragen. Moordend! Maar het geeft je wel het gevoel dat je aan het reizen bent, dus ik vond het allemaal toch nog redelijk fantastisch! En de momenten dat Stef op onze valies op wieltjes meereed, als reed hij te paard, waren we een ware attractie voor de bewoners, dus dat verstrooide ook wel.

Maar het was de moeite waard. Waar we terechtkomen is echt super! Het is een hele grote tuin, vol met reuzegrote planten vol exotische vlinders, en allemaal geheime paadjes die dan allemaal leiden naar verschillende hutjes. Sommige hutjes liggen aan de rivier, en die mensen kijken dan vanuit hun hangmat op hun balkonnetje uit over de rivier met daarachter karstgebergte (zoals in Halong Bay en Ninh Binh). Redelijk fantastisch allemaal. Wij krijgen echter geen hutje te pakken, en ze geven ons twee naast elkaar liggende kamers. Maar we geven er niet om. De kans op ongedierte is beduidend kleiner, en we hebben een stukje overdekt terras met tafels, stoelen en zeteltjes helemaal omringd door struiken. Zalig! Alleen de hangmat ontbreekt.

En ik mis die duidelijk zo hard, dat we bij ons eerste bezoekje aan het stadje een exemplaar kopen, samen met wat touw, en een dagje later hebben we dus toch onze hangmat voor onze deur hangen. Héérlijk!

Vang Vieng staat bekend voor het tuben (op een band je laten meedrijven op de rivier), de vele restaurantjes die ‘Friends’ heel de dag door tonen, gratis sterke drank, en de prachtige natuur. Wij kwamen dus vooral voor het laatste, en kunnen alleen maar beamen: het is hier on-ge-looflijk mooi!

We wisselen actieve dagen af met dagen in de hangmat.

Het stadje bezoeken behoort tot de actie, al is Vang Vieng-centrum eigenlijk niet meer dan een straat of twee, vol met hotelletjes, bars en restaurantjes, en reisbureautjes. Langs de rivier vind je allerlei pontonnetjes waar je kunt relaxen met je voetjes in het water, en een fris biertje in de hand. Het geeft ons een heel erg Dranouter-gevoel. Allemaal jong (al was het maar in gedachten) volk, al dan niet in hippie-tenue, die overdag bekomt van het uitgaansgeweld ‘s nachts. De dagen vullen ze met iets exotisch eten, fruitshakes drinken, kletsen, en dutjes doen. In gedachten zien we al de ideale plek om een circustent te zetten, waar we allemaal wel een functie hebben om de aanwezigen te entertainen. Het zou wel eens kunnen aanslaanClown.

Wat ook vooral gedaan wordt om de dag door te komen hier is dus het tuben. De kinderen wilden dit zeker doen, dus hebben we een dagtripje geboekt waarbij we eerst ook enkele grotten gingen bezoeken. Deze grotten zagen we niet echt zitten, maar enkel bij deze tour kon je ook met de banden in een grot gaan, en dit stond torenhoog op het verlanglijstje van de meisjes.

Maar we hebben het niet beklaagd! Wow, hoe machtig zeg! Om naar de grotten te gaan moet je eerst een korte wandeling doen doorheen een prachtige omgeving en dwars door een H’mong-dorpje. Je kijkt hier echt je ogen uit!

Voor je de grot in gaat krijg je een hoofdlampje, en inderdaad, je hebt ze nodig. Dit zijn grotten die nauwelijks bewerkt zijn, en waar het pik- en pikdonker is. En mooi! En groot! Tijdens de bombardementen op Laos dienden deze grotten als toevluchtsoord. De kinderen fantaseerden een heel dorp bij elkaar! We waren echt wel onder de indruk van deze plekken, en vonden het echt heel tof om daar doorheen te wandelen/klauteren.

Daarna gingen we eten, 1 van de gidsen had voor ons en een Australisch meisje die mee was, gekookt, en het smaakte! Kippenbrochetjes met rijst en groentjes, een stokbroodje en een banaantje als dessert. Lekker! Jammer dat ik de groene peper die aan de brochette hing verward had met een courgette, en dus met redelijk dikke lippen moest verder eten...

Na het eten volgde de grot waar we met de banden in de grot gingen. Echt ook weer super! Ijskoud om in het water te gaan liggen, maar eens je poep een ijsklompje geworden is, valt dat wel mee, en kun je genieten van het avontuur. Je volgt een touw de donkere grot in, met als enig licht het schijnsel van de hoofdlampjes. Hoe lang het duurde heb ik echt geen idee van, maar het was toch wel een heel eind de grot in. De kinderen (Stef op schoot bij Bart) vonden het echt geweldig! Jammer dat ik enkel onze waterdicht fototoestel kon gebruiken, want hun totjes waren echt goud waard!

We dachten dat we het beste nu wel zouden gehad hebben, en ontzagen het tuben op de rivier toch wel een beetje...

Eerst terug een korte wandeling langs een dorpje en de olifantengrot (kleine grot waar er een stalagtiet in de vorm van een olifant hangt, en waar ze een heel verhaal rond gebouwd hebben), en dan per tuktuk naar de rivier.

Weer het ijskoude water in (ik kan echt niet tegen koud water, dus ik kan wel een beetje aan het overdrijven zijn...) en ons dus laten meedrijven.

Echt de max! Gewoonweg zalig om op een band te liggen, in het zonnetje, poep en voetjes in het verfrissende water (zie je wel, ik word al milder), en enkel omringd te zijn door groene bergen en allerlei bomen, struiken en planten. Even later zien we de eerste bar, waar er dus zoveel over te doen is. Jaren was deze rivier een aaneenschakeling van bars, en was het één-en-al booze en drugs die de klok sloeg. Al die jonge gasten gingen dan halfverdoofd de rivier in (al dan niet langs een banden-glijbaan of met een slingertouw) en zo vielen er jaarlijks meerdere dodelijke slachtoffers. Ze hebben dit nu eindelijk aan ‘banden’ gelegd, en er blijven nu maar 4 bars meer over (wat ook wel genoeg is om serieus zat te geraken hoor, maar kom). De eerste bar geeft ons een beetje een flodderweekend gevoel: de betere dansmuziek, losse sfeer,... Het gaat wel behoorlijk luid, dus we laten deze toch voor wat het is. Verantwoordelijke ouders als we zijnSacred.

Bij de derde bar gaan we toch eens een kijkje nemen, en het gaat er echt heel braafjes aan toe. Enkelen liggen in hangmatten, sommigen spelen wat volleybal, andere zijn aan het kaarten,... Ook wel een leuke plek om te chillen.

We bestellen echter enkel onze drankjes, en beginnen nu aan het betere chill-tubing: ronddobberen op de rivier, met een drankje in de hand (welk zullen we maar niet vermelden, of we komen niet meer zo verantwoordelijk overBig_Grin), en allevier de banden in elkaar gehaakt. We kletsen en zeveren dat het een lieve lust is, en we krijgen herhaaldelijk de slappe lach. Ik heb eigenlijk echt wel toffe dochters hoor! De ideale (tijdelijke) vervanging voor mijn vriendinnen! Of laat het me een aanvulling noemen, dat klinkt beter. Stef en Bart snapten vaak niet waar we nu weer moesten mee lachen, maar dat zal wel typisch zijn denk ik...

Het einde haalden Lotte en Ellie niet droog, ze ploeterden en spetterden tot aan de finish. Wat het alleen maar leuker maakte natuurlijk!

We hadden echt een fantastische dag gehad, en na de douche sloten we nog in stijl af in het restaurantje van onze guesthouse met lekker eten, en een hele gezellige avond. Een dagje om in te kaderen!

Maar we hebben ook andere actie gehad: we hebben brommertjes gehuurd, zoals praktisch iedereen hier, niet moeilijk als het maar 7€ per brommer is voor 24u.

Iedereen een helm op, allemaal met dezelfde maat, dus een redelijk grappig zicht. Stef vooraan bij mij, en Lotte achterop, en Bart met de rugzak voor hem en Ellie achterop. Het is eventjes wennen, maar onder het rijden merk ik toch dat ik niet kan ophouden met glimlachen. Wat is dit leuk!

Onze eerste uitstap is naar een grot waar er volgens een andere reizigster een kleine poel is waar je kunt in zwemmen. De grot is een grote ontgoocheling, maar het beekje dat uit de grot stroomt ziet er voor de kinderen wel heel verleidelijk uit. Bart offert zich op, en even later zitten ze allemaal in het water te genieten. Heel erg leuk om zo tussen de rotsen te zwemmen, en de aanwezige stroming maakt het extra spannend.

Intussen horen we dat de grot die we bezocht hadden niet de echte grot is, en dat we nog eventjes moeten doorstappen, dus bezoeken we deze dan ook nog eens. Wow, echt ook een hele leuke grot, heel erg groot, en met verschillende ruimtes. En aan de ingang van de grot, die redelijk hoog ligt, heb je een ongelooflijk mooi zicht over de omgeving.

De tweede uitstap op de motor is naar de blue lagoon. Een rit van 7 km over keien en putten. En ik val in herhaling, maar o zo mooi. Onmogelijk om dit op foto vast te leggen (vooral niet door al die putten en bulten:-/). Het is echt genieten, al moeten we ons toch vooral concentreren op het rijden, want dat is hier toch wel een serieuze uitdaging.

De blue lagoon is een mini-paradijsje in het paradijs. Een riviertje met blauw water, met een grote boom ernaast die twee dikke takken heeft die dienen als springplank. Er hangt ook een touw om in het water te zwieren, en hier en daar hangen nog schommels in het water verspreid. Waterpret verzekerd dus!

Bart en de meisjes nemen de leukste manier om in het water te komen: direct per slinger! Niet veel later staan ze op de eerste tak, en voor we het goed en wel beseffen staan Ellie en Lotte zelfs op de hoogste tak (zo’n 4-5meter hoog) om na toch nog een tijdje te twijfelen, heel erg stoer in het water te springen. Als beloning wacht hen een applaus van alle aanwezigen als ze weer boven water komen. Ze krijgen er echt geen genoeg van! Ook Stef geniet volop, en heeft er in het water geen last van dat iedereen hem fotografeert.

Op het terrein is een volleybalterreintje, een bar/restaurant, en er staan verschillende open hutjes waar je je kunt leggen om wat te zonnen, of te rusten, of te lezen, of te kaarten, of ... Er hangt dus eigenlijk wel een leuk sfeertje. Na het zwemmen kruipen we toch maar weer op de brommers, en gaan we naar een restaurantje op de weg terug. Weer een hele gezellige, luie plek, waar de kinderen de vissen mogen helpen voeren, en waar we heerlijke laap eten, een nationaal gerecht.

Een andere activiteit hier was het bezoeken van de Lusi-cave. Terug een mooie wandeling door rijstvelden, wel wat drassig deze keer, want jawel, het kan hier ook regenen... Eens bij de ‘grot’ zeggen ze dat we niet in de grot mogen met Stef, dat dat te gevaarlijk is. Ok, dan gaan we gewoon de wandeling naar de top van de rots doen. Maar ook dat vinden ze niet mogelijk met Stef. We besluiten dat zelf wel te ondervinden, en gaan de uitdaging toch aan. We beloven de mannen die de toegangsticketjes verkopen dat we terugkeren als we het te gevaarlijk vinden.

Tja... We begrijpen hun bezorgdheid wel. Het was geen luilekker-wandelingetje... Het was klimmen en klauteren, en vooral niet teveel naar beneden kijken, maar des te meer naar de kinderen en vooral Stef kijken. Maar de kinderen ondervonden geen enkel probleem en bleven maar van de ene rots naar de andere springen. Wij dus maar met een bang hartje mee. Maar het was toch wel genieten! En na een serieuze klim stonden we bovenaan, en konden we allemaal heel trots zijn op elkaar. Al vreesden we wel de terugtocht... Dat kon toch alleen maar moeilijker zijn??? Gelukkig viel dit mee. Stap voor stap, en op tijd Stef intomen. Voor we het wisten stonden we beneden en konden we nog ietsje trotser zijn op onze 3 avonturiers! Als beloning gingen we nog een fruitshake gaan drinken, maar nu in één van de Friends-bars: alle bars/restaurants hebben hier gigantische tv-schermen hangen, en daar tonen ze dan aan 1 stuk allerlei tv-series op. De meeste tonen Friends, enkelen ook Family Guy, en sommige ook die serie van ‘Kenny shot his mother’ ofzoiets.

Maar wij kozen dus voor Friends, pure nostalgie, al vonden de kinderen dat er toch wel wat heel veel gekust werd...

Vandaag zijn we weer met de brommertjes op pad geweest, in feite om terug naar de blue lagoon te gaan, maar het weer was daarvoor net iets te fris. Dan maar een ‘loop’ van ongeveer 40km gedaan, langs allerlei kleine dorpjes en -terug- doorheen prachtige natuur. De kinderen hadden hun snoepjes van Netraam (die ze zelf niet lusten, zo vrijgevig zijn ze nu ook nietGoodbye) en de wasco’s die ze zelden gebruiken meegenomen, en deelden dit onderweg uit aan de spelende kinderen. En het is zaterdag, dus er waren héél veel kinderen. Ik denk dat we na 3 stops alles kwijt waren... We stopten ook nog bij een plaatselijke voetbalmatch, en het was goddelijk om de sfeer op te snuiven. We zagen er zo de ideale trainer naast staan om van deze beginnersgroep een topploeg te maken. De meesten hadden scheenlappen. Een stadionomroeper was er ook. Lijnen hebben we niet gezien, maar wel cornervlaggen. En de scheidsrechter had gewoon een andere kleur tenue aan dan de spelers. Ze misten dus eigenlijk gewoon wat leiding...

We waren ook nog getuige van een slachting van een koe. Allé ja, het snijden van het vlees (scheiden zoals wij dat zeggen). We passeerden net, toen de benen al op de camionette lagen, en ze bezig waren de ribben uit te snijden. In het gras, langs de aardeweg waar we op reden. Die nogal stof deed opwaaien. Het zal in België ook ooit wel nog zo geweest zijn.

Terug thuis zijn de kinderen na de les beginnen spelen met de kinderen uit de straat die hier wel eens rondhangen. Ze vonden de moderne versie van hun tollen (Stef’s bay-blades) wel heel interessant, en waren er snel mee weg. Ze konden het goed bedoel ik, niet dat ze er echt mee weg waren, hahaBig_Grin.

We hebben hier dus echt een ongelooflijk zalige tijd. Dit is echt wat ik van zuid-oost-Azië gehoopt had!

En jawel, naast al de waterpret wordt er hier ook nog les gegeven, eten we hier ook nog de lekkerste gerechten, smullen we iedere namiddag de lekkerste fruitsalade, met nog een extra fruitshake voor de reserves, leest Bart het ene na het andere boek uit (en het is officieel: 9 boeken in 3 maanden!) en genieten we volop van de rust (al dan niet in onze hangmat). We kijken al uit naar onze volgende bestemming Luang Prabang, maar weten al zeker dat we het hier heel hard zullen missen!

 

 

 

 

Fotoalbums van locatie «Vang Vieng»

Vang Vieng (29)

24 November 2013 | Onze wereldreis | Laos | Laatste Aanpassing 27 November 2013

  • Al hebben ze wel geen helmen op ieders maat...
  • Lotte ziet het helemaal zitten!
  • Deze bamboo-brug brengt ons naar het stadje.

Vang Vieng 2 (27)

24 November 2013 | Onze wereldreis | Laos | Laatste Aanpassing 30 November 2013

  • Maar met hele mooie uitzichten onderweg.
  • n de grot. Heel groot, en heel donker.

 

Plaats een Reactie

Els Net wat achterstand ingehaald...had nog wat verhalen tegoed immers...heerlijk om jullie zo te volgen. Gerarda, ge schrijft zalig! Verder genieten he! Geplaatst op 02 December 2013
Mario en Wendy, Sebe, Ferrer Jullie in de blue lagoon, wij stilaan in de kerstsfeer. Het blijft fantastisch om jullie te volgen! Geniet er verder met volle teugen van. Geplaatst op 01 December 2013

 

      
This site is only viewable in landscape mode !
Session Tracking