Reisverhaal «Vientiane»

Onze wereldreis | Laos | 0 Reacties 20 November 2013 - Laatste Aanpassing 22 November 2013

Vientiane.

Met de slaapbus hier gearriveerd dus. Het is toch wel een belevenis die bus.

Met de tuktuk naar het station, nog eens teruggekeerd omdat we onze ipad vergeten waren (...), en in het station heel gemakkelijk onze bus gevonden. Ze toonden ons onze bedden, en we konden ons direct installeren.

Hm... toch wel redelijk krap, maar in feite ook wel redelijk proper en gerieflijk. We zien het wel zitten. Het heeft ook wel iets gezelligs. We krijgen 2 bedden beneden, naast elkaar helemaal achteraan, dus er is hier weinig passage, waardoor we ook wel een beetje de middengang kunnen bezetten. We kletsen en giechelen wat, en maken ons dan klaar om te slapen. En dan beseffen we dat we wellicht de enige waren die babbelden, zo stil dat het hier is! Geen karaoke, geen lingerieshows, geen luide muziek,... zalig!

We stoppen wel nog hier en daar (mensen die erbij komen? Tanken? Geen idee, we liggen nogal afgesloten in ons hokje) maar verder voelt het wel goed aan. We lezen wat, en als we voelen dat de vermoeidheid aan het komen is, leggen we ons zo goed en zo kwaad als het gaat klaar om te slapen.

Je mag niet te veel denken aan de hygiëne van de kussens en de dekens die je krijgt, je moet de jeuk die je overal krijgt proberen te onderdrukken en je moet het gewiebel en gebonk interpreteren als gewieg. En dan lukt het wel een beetje om te slapen. Voor mij toch. Bart ligt bij het venster, waardoor hij nog minder zijn benen kan strekken, en doet heel de nacht niet veel meer dan zijn ogen dichtdoen en wachten tot we er zijn...

Maar al bij al zijn we wel tevreden met deze manier van reizen. Het is toch een beetje een avontuur, en de tijd gaat sneller voorbij dan op een dagbus. Het tekort aan slaap moet je er een beetje bijnemen, en dus zorgen dat je de dag erna niet veel meer plant dan rusten en chillen en niets doen.

We arriveren redelijk op tijd, en een songthaew (een iets groter uitgevallen tuktuk) brengt ons naar onze guesthouse, villa Manoly (merci L&D). Die waren op de hoogte van onze vroege aankomst, en de nachtwaker zou ons binnenlaten, en ons reeds naar onze kamers brengen. Luxe!

En wow, we zijn echt onder de indruk van onze guesthouse! Een prachtige tuin, een proper en uitnodigend (voor later toch) zwembad, en een heel karakteristiek, koloniaal ingericht groot huis. Maar we laten dat toch nog eventjes voor wat het is, en droppen de kinderen in hun grote familiekamer, vrij om te slapen of te spelen of whatever, en wij vallen bijna direct in slaap voor een uurtje of 2. Recup.

Ontbijt kunnen we nu nog niet krijgen, maar de jongen die hier alles regelt verzekert ons dat er heel dichtbij vanalles te vinden is. Dat valt een beetje tegen, maar we vinden dan toch een klein winkeltje waar ze ontbijtkoeken en yoghurt verkopen.

Bij de familiekamer is er een reuze-balkon met een grote tafel en stoelen die we vanaf nu een beetje ons toe-eigenen. Het voelt echt goed om een beetje ons eigen plekje buiten te hebben. Met een klein beetje moeite van de jongen die hier werkt krijgen we zelfs nog een koffie. Vreemde jongen eigenlijk. Kan ongelooflijk vriendelijk zijn, en de moeite doen om grappig te zijn, een beetje te veel zelfs, maar kan dan opeens helemaal omkeren en vreselijk onbeleefd en bot zijn. Iets wat we later bij wel nog Laotianen merken, dus het zal misschien wel iets zijn die we gewoon misbegrijpen...

Ik ga bij het massagesalon naast de deur gaan onderhandelen om hun fietsen te huren. Altijd grappig om hier echt te moeten onderhandelen, en niet als onderdeel van één of ander gezelschapsspel. Ik kan de prijs drukken van 270000kip voor 3 fietsen voor 3 dagen naar 100000kip, dus ik keer tevreden terug.

Per fiets trekken we naar het centrum. Vientiane is de hoofdstad van Laos, maar dit is er niet echt aan te merken. Ok, het is wel duidelijk een groter stadje dan het vorige, maar naar Belgische normen zou je het wat kunnen vergelijken met een badstad, Nieuwpoort ofzo (want ik ben nu ook niet zooo vertrouwd met Belgische badsteden...), maar dan aan de Mekong, in plaats van de Noordzee.

Per fiets is het dus een minuutje of vijf, en dan heb je een overvloed aan restaurantjes om uit te kiezen. We kiezen er eentje bij een fontein, en installeren ons op het terras. Niet echt de beste plek zal later blijken, en het is tijdens onze reis nog niet veel gebeurd dat er zoveel over blijft...

We fietsen nog wat rond om al een eetplekje uit te zoeken voor vanavond, en al een beetje de buurt te leren kennen, en rijden dan terug naar ons guesthouse. Wat rusten, lesgeven, zwemmen,... en dan terug naar de stad om weer te gaan eten. Voor het eten zoeken we het speelpleintje op, en amuseren we ons bij de openbare fitness. Zo bij valavond komt precies iedereen buiten om te sporten. Heel inspirerend om te zien, iedereen doet oefeningen, gaat lopen, badmintont,... We maken alvast plannen om hier ook eens te komen sporten (en lees vooral verder om te zien hoe sterk ons karakter is...)

En zo vullen we eigenlijk alle dagen hier.

‘s Morgens ontbijten, iets bezoeken en iets eten in het centrum, in ons hotel zwemmen, lesgeven en rusten, en dan terug naar het centrum om iets te eten.

De eerste volle dag zijn we 2 tempels gaan bezoeken. Wel mooi, en het waren 2 verschillende in stijl, en eigenlijk meer als museum ingericht. De namen ben ik kwijt, ik ben daar niet zo sterk in zo zonder mijn reisgids in mijn hand... Daarna rijden we ook nog naar een hele oude stupa, die we eigenlijk enkel bezoeken omdat het zo dicht is, en omdat er hier een geocache zou verborgen zijn. Deze keer vinden we hem vlot! En hier vlakbij is ook het winkelcentrum, waar we een lange losse broek voor Stef, sandalen voor Lotte, slips voor mij en een tshirt voor Ellie hopen te vinden. Het tshirt is een makkie, en voor de rest vinden we enkel nog slips voor mij, na heel lang zoeken... Maar intussen ben ik toch de trotse eigenaar van 2 Laotiaanse grootmoederslips (de standaardmaat is hier eerder voor Lotte).

In de namiddag, terwijl Bart lesgeeft, krijg ik bij de buren een massage. Een beetje traditie tijdens deze tijd van het jaar, en tradities zijn er om in ere gehouden te wordenBig_Grin.

En ik heb gekozen voor alles erop en eraan: gezichtsmassage, oliemassage en scrub. Man, wat heb ik dat laatste vervloekt! Bart was van plan de dag erna te gaan, maar door de slappe eerste twee delen, en het overharde laatste gedeelte heb ik dat toch maar uit zijn hoofd gehaald. Ik heb wel weer ‘t één en ‘t ander bijgeleerd (steeds op zoek naar nieuwe technieken), maar dan vooral wat ik niet mag doen. En ik voel ook wel zacht aan nu. Dat wel.

‘s Avonds na het eten trekken we ook naar een avondmarktje, maar dat stelt eigenlijk niet zoveel voor. Veel kraampjes, met allemaal kleren, zelfs redelijk modieus, maar toch geen gepaste broek voor Stef erbij. Hij was wel te vinden voor dat model met de Gangnam Style-zanger op, maar daar heb ik dan toch maar mijn veto gesteld...

De volgende dag ging het richting COPE. Dit is een revalidatiecentrum voor slachtoffers van landmijnen. En het is niet omdat het in onze beroepssfeer ligt, maar het was echt wel de moeite! Weer een redelijk klein bezoekerscentrum, helemaal op onze maat, maar met allemaal getuigenissen en foto’s die indruk maken. Laos is het meest gebombardeerde land ter wereld, terwijl ze in feite een neutraal land waren. Ze laten redelijk duidelijk merken wat ze van de USA vinden...

Het eigenlijke revalidatiecentrum is niet te bezoeken, maar dat is misschien maar goed ook, met 3 kinderen zouden we veel te veel uitleg moeten geven, en zouden we zelf niet de conversaties kunnen houden die we willen.

Een souvenirtje kopen in hun winkeltje dus, en we zijn weer op weg.

Na het eten gunnen we ons nog een stop in een fruit-shake bar, en dat is dan zowat onze namiddagactiviteit. Naast het zwemmen en de les natuurlijk. Het is een ritme die ons wel bevalt.

De volgende dag staat er nog minder op het programma: niets. Les in de voormiddag, en dan zien wat de dag ons brengt. Al zijn we wel van plan om tegen valavond te gaan sporten. Tja... terwijl ik dit schrijf is het middag, dus ben ik al even benieuwd als jullie of dit ons zal lukken;-).

 

 

 

 

Fotoalbums van locatie «Vientiane»

Vientiane (8)

20 November 2013 | Onze wereldreis | Laos | Laatste Aanpassing 22 November 2013

  • Tempels genoeg in Vientiane
  • De beruchte clusterbommen.

 

Plaats een Reactie

 

      
This site is only viewable in landscape mode !
Session Tracking