Reisverhaal «Chiang Mai 3 De jungle-editie»

Onze wereldreis | Thailand | 2 Reacties 05 Januari 2014 - Laatste Aanpassing 25 Januari 2014

Eerst en vooral wil ik jullie een idee geven waar ik dit stuk aan het schrijven ben. Het zal jullie beter helpen begrijpen waarom dit deel misschien nog iets chaotischer geschreven is dan gewoonlijk...

Ik zal schrijven over de tijd in de jungle rond Chiang Mai, maar sindsdien is de tijd/zin om te schrijven er niet echt geweest. Nu zit ik op een ligzetel, op een strand van een tropisch eiland, 2 uur varen van de Cambodjaanse kust. Aan de andere kant van het water is nog een kleiner eilandje waar een luxe-resort gevestigd is, wat volgens mij leuker is om op te kijken dan er te verblijven. Tussen dat eilandje en het onze drijven er verschillende vissersboten, allemaal in het blijkbaar verplichte groen-rood-wit gekleurd. Heel mooi. Maar wat nog mooier is, & mij nog meer uit mijn concentratie haalt, zijn onze kinderen die in het water en op het strand aan het spelen zijn. Stef heeft een stok gevonden en speelt nu heel de tijd Pinokkio die zijn neus verliest. Ellie is volop aan het zoeken naar schelpen met een gaatje in om er later een ketting van te maken, in de hoop dat die de grens van Nieuw-Zeeland over mag... Lotte is intussen niet meer op het strand. Ze heeft net haar voet gekwetst aan een rots in de zee. Doet een beetje afbreuk aan mijn idyllisch plaatje dat ik probeer te creëren, maar na de verzorging zal ze zich hier ook wel weer komen nestelen. Ik wil maar zeggen. Een mens zou op zo’n momenten misschien voor minder zijn gedachten laten afdwalen. Maar toch wil ik de verslagen wat bijbenen. Ikzelf heb zoveel gehad aan alle andere verhalen van reizigers, dat ik het mezelf toch verplicht. En het houdt me wakker zodat ik minder kans heb op verbranden. En ik schrijf nog eens lekker old-fashion in een schrift! Ik heb al genoeg problemen met de laptop dat ik er niet nog eens een schep zand bovenop moet doen.

Maar dus op naar de jungle!

Voor we naar onze cowboyplaats geweest waren hadden we eerst nog gestopt in het station om tickets te boeken voor de nachttrein naar Bangkok. Voor drie dagen later dus, maar helaas, alles volboekt! Ook geen dagtrein. Een dag later kon lukken, maar dan zaten we allemaal verspreid over de trein. 2 extra nachtjes Chiang Mai dan maar. En nog voordat ik de tickets betaald had ging er al een fijne gedachte door mijn hoofd: misschien konden we nog op jungle-tocht!

Tussen alle motorritjes en verjaardagsfeestjes door, was het dus zoeken naar een gepaste 2daagse jungle-trekking, en nog een laatste slaapplek.

En alles lijkt inderdaad mogelijk want we konden blijkbaar mee met panda-tours.

We vonden het de max dat we dit nog konden doen. We hadden al veel foto’s hiervan gezien en enkele stoere verhalen gehoord.

Ze kwamen ons oppikken in een hostel in de stad en we begonnen aan een lange rit achterin de taxi. Er zaten nog 2 Duitse jonge koppels & 1 oudere Nieuw-Zeelander in de groep. Ik zag de jongeren denken: ‘Scheißße, drei kleine kindern in unsere groupe!’, maar uiteindelijk viel het reuze mee, en al snel stal Stef alweer de show met zijn vinger-in-oor-truc.

We worden gedropt, bij een restaurantje waar we de innerlijk mens uitgebreid versterken. Het wordt echter hoog tijd voor ons om in actie te schieten want wij vallen een beetje in een ‘zak’ & Stef begint een beetje in overdrive te geraken. We worden nog wat verder met de taxi gebracht en eindelijk beginnen we dan te stappen. We volgen een pad naar een waterval. Heel mooi afgelegen, maar een andere groep toeristen moet plaats maken voor ons waardoor het toch niet zo heel afgelegen aanvoelt. We rusten wat uit bij de waterval, terwijl er drie van onze groep toch een klein plonsje wagen. Drie, waaronder Lotte en Ellie natuurlijk. Ijskoud, maar zwemmen bij een waterval laten ze niet aan zich voorbijgaan.

Daarna wandelen we verder naar een bergdorpje. Het is zondag & dit is net een katholiek dorpje, dus is er bijna niemand te zien, iedereen is blijkbaar naar de kerk. Er komt toch nog snel iemand buiten om wat prulletjes te verkopen. Authenticiteitswaarde direct weer met 10 punten gezakt...

Er wordt hier nog een extra gids opgepikt en we trekken weer verder, en deze keer eindelijk echt de jungle in. De nieuwe gids toont ons allerlei kunstjes en maakt met zijn mes allerlei leuke dingen uit bamboo. Jammergenoeg neemt hij een stevig tempo aan waardoor enkel de Duitsers hiervan kunnen blijven genieten. De oorspronkelijke gids blijft bij de Nieuw-Zeelander, Lotte, Stef en Bart die het rustiger aandoen, en Ellie en ik hangen ergens daartussen. Ik geef het toe, op een bepaald moment ben ik toch beginnen roepen om te horen of we wel nog op het juiste pad zaten... Gelukkig wel. Een beetje verontrustend dus met momenten, maar ook wel een heel erg leuke tocht! We voelden ons echte avonturiers! En de kinderen hebben dat echt weer super gedaan! Voor Lotte houdt het echt niets in, Ellie bijt goed op haar tanden, en Stef, die wandelde ook (op 10m na) de volledige tocht uit. Af en toe wat pep-talk, maar hij heeft het toch maar gedaan! Jawel ik ben een fiere moeder!

En de volwassenen... die waren versleten! Groot was dan ook de vreugde toen we eindelijk een grote hut zagen met matrassen in: onze overnachtingsplaats! Het kamp was heel basic: een gezin die daar blijkbaar woont kookte voor ons, er waren koude douches, toiletten, een lange tafel, een kampvuur, en matrassen met dekens. En een frigobox met gekoelde drankjes. Wat wil een mens nog meer?

Het was echt genieten. Samen spelletjes spelen, de kinderen die met het dochtertje van het gezin waterflesvoetbal spelen, kletsen met de Duitsers (de Nieuw-Zeelander bleek een onbegrijpelijk soort Engels te spreken), een prachtige zonsondergang, en een heerlijke maaltijd. En het slapen was primitief, maar viel heel goed mee. Een beetje frisjes, en de Nieuw-Zeelander bleek wel duidelijk te snurken, maar uiteindelijk hadden we toch wel goed geslapen. Stef bleek zelfs niet wakker te krijgen ‘s morgens, en werd pas als laatste wakker! Hij zal er deugd van gehad hebben!

‘s Morgens de prachtige omgeving nog eens bekijken, ontbijten, en we konden weer vertrekken. Het gastgezin haalde opeens toch weer een dekentje uit waar ze allerlei kettingen en sjaaltjes op uitspreidden om te verkopen, dus het gaf ons weer een wrang gevoel. De kinderen toch maar elk iets laten uitkiezen, want hier leven de mensen dus van...

En toen weer op pad. Deze keer gingen we de jungle niet meer in, maar volgden we gewoon het ruwe jeep-track die weer naar beschaving leidt. Een beetje jammer, het gaf ons echt het gevoel dat ze gewoon zo snel mogelijk weer beneden wilden zijn. Uiteindelijk toch wat zijstapjes gedaan door de rijstvelden enzo, en het maakte de wandeling toch wel weer de moeite! We hadden er tegen de middag weer enkele mooie kilometers opzitten! Hier moesten we weer véél te lang wachten, en toen konden we naar het olifantenkamp wandelen. Weer een mooie wandeling, in het dal, langs een vredig riviertje, en het waren onze laatste kilometers. Bij het olifantenpark zagen we waarom het een goeie keuze was om in Laos op de olifanten te gaan rijden. Hier waren er wel meer dan 10 olifanten, en mochten ze in een afgesloten weide gaan wandelen, blijkbaar voor een 10tal minuutjes, dan nog 5 minuten in het water, en toen moesten ze er alweer af, want er stonden alweer andere toeristen klaar om de arme dieren te bestijgen. Er stond ook een olifant centraal om de wachtenden te entertainen. Als je iets riep naar de olifant dan gaf hij je een kusje, en dan moest je een banaan in zijn mond mikken. Heel erg leutig blijkbaar, maar wij keken vooral naar het wiegen van de olifant, wat er toch op wees dat hij niet echt het kusserige type is...

Hier wat wachten, dan terug de jeep in, en terug naar Chiang Mai.

We hadden hele mooie wandelingen gemaakt, een prachtige avond gehad temidden de jungle, maar Bart en ik waren toch een beetje ontgoocheld. Het drinken uit bamboopotjes, het eten op bladeren, het eten bereidden midden de jungle, dat hadden we allemaal niet gedaan. Enkel gestapt eigenlijk, en dat hadden we evengoed via een bewegwijzerd pad kunnen doen. Het moet echt leuk zijn zo’n jungle-trekking, maar informeer je dan goed, en hoop op een goede gids...

Nuja, het was al bij al een ervaring om nooit meer te vergeten, en waar de kinderen heel erg trots op waren. En gelijk hebben ze!

De laatste nacht in Chiang Mai sliepen we in een jeugdherberg, in een familiekamer, waar Stef en Ellie eindelijk nog eens in bad konden, waar we een nieuwe kant van de stad leren kennen, een hele gezellige, met heel veel leuke plekjes om te eten, of rond te hangen. De laatste dag vulden we met het opzoeken van het postkantoor om nog een postpakket met overbodige spullen terug te sturen naar huis. Via de boot nu (we hadden onze kerstinkopen voor de familie ook vanuit Chiang Mai verstuurd, via de snelste manier, en dit duurde zo’n 10 dagen, net te laat voor kerst trouwens...), waardoor het pakket 3 maanden onderweg zal zijn. Maar het zal nog altijd eerder zijn dan ons!

We genieten nog van onze laatste uren (al eten, drinkend en shoppend), en zoeken dan het station op. We hadden een goedkopere trein gekozen, omdat iedereen steeds klaagt over de bevriezende airco in de duurdere, meer toeristische versie. Het werd snel duidelijk dat dit inderdaad geen toeristentreintje was... We vonden gemakkelijk onze stoelen, die later dan omgebouwd zouden worden tot ligbedden, iedereen ligt hier samen in 1 grote coupé. We installeren ons allemaal, en wanneer ik me op mijn stoeltje neerplof valt er me iets op. Er is precies iets mis met het raam. Beter nog: er is helemaal geen raam! De omlijsting is er wel, maar er zit helemaal geen glas meer in! Overal staan de ramen wel open, dit is gebruikte afkoelingstechniek, maar de mijne zal dus heel de tijd open blijven.

De conducteur komt langs, en ik vraag -eerder ter bevestiging dan in de hoop dat er iets zou kunnen aan veranderd worden- of ze dit al wisten. Hij bekijkt het even, lacht een beetje zenuwachtig, en toont dan dat ik vannacht de verduistering kan dichtdoen. Probleem opgelost. Ongelooflijk! Het viel uiteindelijk wel mee, er zijn geen kinderen, uno-kaarten of gsm’s meegezogen geweest naar buiten, dus zal ik de moeite niet nemen een klachtbrief te sturen naar de Thaise NMBS.

En ik moet zeggen: ik heb hier de beste slaap gehad in weken! Echt zalig zalig ingedut, af en toe wakker geworden, maar steeds weer verder kunnen slapen. We zaten dan ook elk in ons eigen coconnetje, door een gordijntje van de gang afgesloten, op een zachte matras, en met verse, propere lakens. En wederom sliepen onze vroege vogels, Ellie en Stef, het langst van allemaal.

En dan is het afwachten wat Bangkok zal brengen. We moeten niet tot het eindstation, dus moeten we ons steeds klaarhouden voor het moment waarop de conducteur ons zou vertellen dat we eraf moesten, maar intussen was het aangenaam uitkijken over de omgeving. Treinreizen ligt ons wel.

En toen, toen waren we in Bangkok!

(geen enkele lelijke smiley van deze keer, goed hé