Reisverhaal «Chiang Mai»

Onze wereldreis | Thailand | 0 Reacties 13 December 2013 - Laatste Aanpassing 21 December 2013

Chiang Mai

De laatste kilometers op Laotiaanse grond beleven we in de aftandse jeep van Koen & Conny, op weg naar de luchthaven. Een mooie afsluiter.

Luang Prabang heeft echt een piepklein luchthaventje, waar ze enkel een klein toogje hebben waar je iets kunt bestellen om te eten, maar waar je niet kunt betalen met de kaart. Al onze kip hadden we natuurlijk al opgebruikt, gelukkig hebben we onze reserve-dollars bij, die ze ook aanvaarden.

Het is een bijzonder korte vlucht, en voor we het dus goed en wel beseffen staan we op Thaise grond. Vlot door alle formaliteiten, en we kunnen 30 dagen Thailand onveilig maken.

Eerste werk Bath (Thaise munt) afhalen, wat pas na verschillende pogingen lukt, en dan de taxi in, richting ons hotel.

Dit hotel is een beetje een specialleke. Ik had er nog niets over gelost tegen de anderen, en het als verrassing gehouden. The Adventure hotel heb ik weer gevonden via de vele reisverslagen op tangatanga, en het leek me te grappig om hier niet te boeken. Het is precies een groot themapark, waar alle kamers in een bepaald thema ingericht zijn. Ongelooflijk cheesy, en absoluut het tegenovergestelde van wat we normaalgezien zoeken, maar het leek me een leuke afwisseling. Toen we aankwamen, keken Bart en de kinderen nog wat raar, het is dan ook niet echt wat ze verwachtten, zo’n groot, onpersoonlijk hotel aan zo’n drukke baan. Maar toen ze in de receptie de foto’s zagen van de verschillende kamers begon hun frank te vallen! Haha, ze wisten niet welke kamer eerst gekozen! Grote discussie, en na kop of munt wint Ellie en belanden ze dus in de ‘caravan’. Het mag dan dus redelijk Amerikaans zijn allemaal, het is echt heel leuk gemaakt! Ze slapen in een hooiwagen, en alles in de kamer is tot in de puntjes in het thema uitgewerkt. Zo is het tapijt hier zelfs precies nepgras. Ze vinden het fantastisch! Allé ja, iedereen behalve Stef dan...want hij had dus verloren bij kop of munt...

Maar uiteindelijk krijgt hij toch nog zijn zin, want als ze willen gaan slapen blijkt er een licht te zijn die blijft flikkeren, waardoor ze dus toch nog moeten veranderen van kamer. Ze vliegen in de kamer ernaast, ‘Harem’ die helemaal in de Alladin-sfeer ingericht is. Ook wel leuk, maar dit is nog maar de oplossing voor deze nacht. Want Stef is redelijk overtuigend: hij wil de snoepkamer! De dag erna mogen we dus nog eens wisselen, en krijgt Stef zijn langverwachte ‘Bread & butter’-kamer, die inderdaad wel heel leuk is, en mogen Bart en ik in de Haremkamer. De rest van ons verblijf hebben we dan maar in die kamers gebleven, kwestie van het niet al te ingewikkeld te maken...(Al mag je in dit hotel dus echt elke dag verwisselen van kamer hé!).

En zo kunnen we dan Chiang Mai gaan verkennen. We zitten redelijk buiten het centrum, en moeten langs een eerder drukke, voetgangers-onvriendelijke straat stappen. We hebben nog helemaal geen benul hoe het openbaar vervoer hier werkt, maar dit wordt snel duidelijk. De taxi’s (een soort afgeleefde versie van de Ghostbusters-mobiel, waarbij je langs achter in een overdekte bak moet kruipen) stoppen gewoon als ze zien dat je daar niet echt op je plaats bent, en vragen naar waar je wil gaan. We willen snel iets eten, en het enige wat we op de kaart zien dat we kennen, is de mac-donalds. De taxi-chauffeur knikt, en snel snel moeten we dus langs achter in de bak kruipen. Hier staan 2 rijen zeteltjes tegenover elkaar, en kunnen er zo’n 10 mensen zitten. Of 14. Of soms zelfs 18, want er kunnen op het opstapje ook nog 4 mensen aan de buitenkant staan.

We weten nog niet hoeveel dit kost, en of we nu zelf moeten zeggen wanneer we willen afstappen, of hoe het zo allemaal werkt, maar we zien al de schoolkinderen die meereizen, telkens ze afstappen 20bath afgeven aan de chauffeur. Opeens tikt hij op het venstertje, stappen wij dus uit, en betalen wij inderdaad aan de chauffeur. Hij vroeg 100bath, maar nadat we duidelijk maakten dat we voor Stef toch wel niet dienden te betalen kregen we het ‘gunsttarrief’ van 80bath. Zo, onze eerste taxirit hadden we dus al overleefd, en we werden netjes gedropt aan de MacDonalds. Aan de overkant was er net een marktje, maar we konden de kinderen niet echt overtuigen om onze plannen te veranderen... Elk een snelle hap dus, en achteraf liepen we nog eens door het marktje. Echt wel leuke dingen, en het kerstshoppen kan beginnen! We hebben elk een naampje getrokken (met een heel vernuftigd systeem zodat ook Stef kon weten wie hij trok, al was dit overbodig want hij bleef maar kijken naar diegene voor wie hij moest kopen, en duurde het welgeteld 2 minuten voor hij zijn mond voorbij praatte ) en voor die persoon moeten we elk een kerstcadeautje kopen van ongeveer 200 bath (5euro, hier kan dat nog). Het is wel leuk om gericht te kunnen zoeken, al zal ik het me later ook wel nog een paar keer beklagen. We zijn nu eens aan de andere kant van de wereld, en nu heb ik toch nog koopjes-stress!

Bij de markt is er ook een ‘foodstreet’, waar het ene eetkraampje naast het andere staat. Honger hebben we niet meer, maar we komen zeker nog eens terug om hier ‘t één en ‘t ander te proeven!!!

En dan dus terug naar huis. De eerste taxi die we vragen, wil 150bath, dus besluiten we maar wat verder te stappen, en een andere taxi tegen te houden. We passeren plots een fishspa, en springen hier nog vlug eens binnen. Een fish-spa is een plek waar je je voeten in aquariums steekt, en die visjes beginnen dan te knabbelen aan al het dode vel aan je voeten. Het resultaat zouden zijdezachte voetjes moeten zijn. De kinderen hadden dit thuis al gezien op youtube, en wilden dit zeker ook proberen! Zo gezegd zo gedaan dus, en zelfs ik liet me overhalen. Heel erg grappig! Het voelt een beetje zoals elektriciteit die ze op je voeten zetten, maar dan heel lichtjes. Je moet een beetje op de tanden bijten omdat het met momenten wel héél erg kietelt, maar het valt best wel mee, en behalve Stef houden we het allemaal toch wel een kwartier vol. Een pedicure vervangt het niet, maar we hebben toch allemaal een beetje het gevoel dat we op wolkjes lopen achteraf, en de voetjes voelen toch wel zachter aan dan voorheen. Weer een ervaring rijker dus.

Content van onze avond vinden we een taxi die ons naar huis wil brengen (al vloekt die later wel dat het verder is dan hij dacht, en moet hij verschillende keren rondbellen om de plek te vinden...), en kunnen we moe maar voldaan in ons bed/caravan kruipen. Waarna we iets later wel nog eens moeten wisselen van kamer, maar dat weten jullie dus al.

De tweede dag doen we het rustig aan, en starten we, na het uitgebreide ontbijt, met lesgeven. Ook nog eens definitief veranderen van kamers, en pas tegen 16u vertrekken we richting centrum.

De manager van het hotel had ons op een plannetje getoond waar er een ‘winkelcentrum’ was waar eigenlijk enkel lokale bevolking komt, want voor ons kerstshoppen wilden we meer vinden dan enkel de traditionele souveniertjes... Een hele rit met de taxi, en uiteindelijk worden we gedropt op een plek waar je inderdaad geen enkel engels woord ziet, en (bijna) geen enkele toerist. Eerst weer op zoek gaan om geld te gaan afhalen, waarbij we weer enkele machines moeten uitproberen, en waarbij we dan belachelijk lage bedragen kunnen uithalen, wat niet echt handig is, als je weet dat je bij elke afhaling 2,5euro èn 180 baht extra kosten moet betalen...

Maar dan kunnen we dus gaan zoeken. Het eigenlijke winkelcentrum vinden we pas iets later, als onze moed eigenlijk al begint in onze schoenen te staan, maar eens we zijn waar we wilden zijn is het eigenlijk wel leuk om in die kleine winkeltjes te gaan snuisteren. We kunnen enkele mooie deals sluiten, eten lekkere koekjes, drinken een heerlijke smoothie, en vinden onze energie weer helemaal terug!

We zijn nog niet uitgeshopt, en trekken per taxi naar de zaterdag-markt. Heel erg lastig om héél die straat op en af te lopen, maar er zitten wel leuke kraampjes tussen, en met op tijd te stoppen voor een hapje en een drankje lukt het wel. De kinderen kunnen zelfs nog eens kermisje spelen bij een vogelpikkraam, waar ze gelukkiglijk niets winnen, want zo’n reuzeknuffel zou redelijk onhandig geweest zijn...

Als we terug naar huis rijden zijn we echt heel content. Het was een superlastige dag, euh, namiddag, maar we hebben heel veel kunnen doen!

De dag erna volgt een beetje hetzelfde stramien. Stef is echter niet zo akkoord met het lesgedeelte, en doet hier nogal vervelend over. Lotte ontfermt zich over hem, en iets later krijgen Bart en ik een brief die ze ineengeknutseld hebben met het knipwerkje dat hij moest maken, waarop hij zich kei-schattig verexcuseert dat hij zo boos geweest is, en of we het hem kunnen vergeven... Ongelooflijk hoe Lotte het voor elkaar krijgt, maar ze kan zo goed overweg met Stef, en krijgt soms meer gedaan van hem dan wij. Ze heeft dan ook oneindig veel geduld, wat bij Bart en ik, we moeten het toegeven, niet zo onuitputtelijk aanwezig is... Voor de volledigheid: Ellie doet dat trouwens ook heel erg goed, en Stef en zij trekken zelfs meer en meer met elkaar op, doordat Lotte meer aan het lezen is. Al zal Ellie wel eerder dan Lotte komen zeggen: ‘Goh, Stef doet weer ambetant wi!’. Het zijn toch zo’n drie schatten samen.

Maar de zondag trekken we dus naar de zondag-markt. Eerst gaan we nog iets gaan eten, in een restaurant die ik gevonden had op tripadvisor. Ik ben niet helemaal correct. We wilden iets gaan eten in dat restaurant, maar we (zowel wij als de tuktuk-chauffeur) vonden het eerst niet, en toen we het gevonden hadden, was het gesloten... Deze keer was het dus met een tuktuk dat we op schok waren, een brommertje met een open karretje eraan. Jammergenoeg begon het tijdens de rit ontzettend hard te regenen, waardoor mijn rechterhelft (toch het gedeelte dat niet door Ellie en haar kw beschermd werd) doorweekt was. We moesten dan dus nog wat gaan rondtsjoolen om iets te vinden waar we konden eten, en doordat het intussen al na 14u was, was het meeste al gesloten... Nuja, we hebben toch nog iets gevonden, en het werd zelfs nog gezellig.

Bij het wandelen naar de markt na het eten nog eens moeten schuilen in een bar, en ook hier hebben we heel veel leute. Ai, wat klinkt dat fout, maar zo is het nu eenmaal... De meisjes kunnen al een ferm potje meezeveren, Stef doet de gekste imitaties, en als Lotte dan ook nog eens een vreemde stoot doet met haar fruitshake waardoor heel haar gezicht besmeurd geraakt, en we een ogenblik niet weten of we moeten reclameren of lachen, komen we eventjes allemaal niet meer bij. Heerlijk!

Uiteindelijk toch nog op het marktje geraakt, en het is weer volop snuisteren, tips geven, nog wat zoeken, eventjes apart gaan shoppen,... De kinderen kunnen telkens met één van ons mee, en vinden het superleuk, al dat shoppen. Tot nu toe hielden we het steeds op kijken, maar nu mogen ze zich dus even laten gaan, al blijft het natuurlijk nog altijd beperkt tot kleine, handige spulletjes.

De maandag vertrekken we naar Pai, maar de bus komt ons pas om 12u oppikken, dus kunnen we nog de voormiddag gebruiken om de valiezen te maken, wat les te geven, en wat naaiwerk te doen (voor details hiervoor, zie foto’s, en onthoud u vooral van commentaar).