Reisverhaal «Pai»

Onze wereldreis | Thailand | 1 Reacties 16 December 2013 - Laatste Aanpassing 25 December 2013

Pai

Pai zien we heel erg zitten. Het is voor ons de eerste kennismaking met het echte noorden van Thailand, want in Chiang Mai zie je natuurlijk alleen maar stad en marktjes. Pai ligt in de bergen, dus de weg ernaartoe belooft slingerachtig te worden...

We gaan met een minibusje, dat we delen met tiental andere toeristen, waaronder 4 nederlanders. Zij stappen als laatste in de bus, en morren een beetje dat de kinderen (zij noemen ze smurfjes) misschien wel beter langs achter zitten, omdat het daar redelijk krap is. Ik leg uit dat we ze speciaal vooraan zetten omdat ze snel wagenziek worden, en ze dringen niet verder aan, al hoor ik ze duidelijk constant klagen dat ze niet goed zitten. Nuja, ze mogen gerust wisselen met mij, want met valiezen in je nek, en beenruimte geschikt voor Thaïse kinderen is het inderdaad niet echt comfortabel zitten. Maarja... Na een uurtje kan die meneer het precies toch niet meer aan, en vraagt hij of de kinderen echt niet kunnen wisselen. Ok dan maar, maar ik denk er toch het mijne van. Mijn slecht karakter doet me er ook eventje bij denken: ‘als er één van mijn kinderen ziek wordt, dan hebben jullie dat op jullie geweten!’. Ik weet het, niet mooi van mij, en echt waar: ik heb het zeker maar een fractie van een seconde gedacht!!! Maar blijkbaar is een fractie van een seconde genoeg om sommige gebeden te laten verhoord worden... Opeens vraagt Ellie naar een zakje, en zien zowel zij als Stef redelijk groen... En voor Stef wordt het plots een beetje te veel, wat wel heel jammer is, want het is enkel Ellie die een zakje gevraagd had... Gelukkig voor mij zit Bart aan het gangpad, en moet hij dus al sukkelend, terwijl de bus blijft slingeren langs de kronkelweg, proberen alles een beetje opgekuist te krijgen. De Nederlanders weten intussen niet goed waar gekeken...

Kort daarna neemt de chauffeur een pauze en komen Stef en Ellie er een beetje door. Het blijft krinkelen omhoog, maar nu geen zieken meer. Een goeie tip tegen wagenziekte (naast vooraan zitten): naar muziek luisteren. Voor ons helpt het toch. En Stef heeft zo de megahit van Urbanus leren kennen: ‘Ik hou niet van madammen met een badjas’ (dixit Stef Music).

In Pai aangekomen zien we het nog steeds zitten: een gezellige drukte in een klein dorpje, vol met winkeltjes en cafeetjes. We worden opgepikt door onze guesthouse (Pai Chan, onder sommigen wel gekend???), en we zijn serieus onder de indruk: precies een klein paradijsje hier! Een ietsiepietsie afgeleefd, maar dat zal voor ons worst wezen, je hebt hier een magnifiek uitzicht, een ongelooflijk gezellig terras, een zwembadje, en een machtige bungalow met privéterras. En hangmatten. We zitten hier goed.

We installeren ons, en de kinderen beginnen direct volop te spelen, zalig. We bestellen een smoothie voor onze dagelijkse dosis vitaminen, maar daar kunnen ze ons aan de bar niet mee helpen, de keuken is gesloten... Hmm.. Zo moeilijk kan het niet zijn, maar kom, we trekken dan maar naar het stadje om daar iets te gaan eten. Ik vind op tripadvisor een plekje die ons aanstaat, en hebben dus al een zorg minder. Daar aangekomen blijkt het gesloten, lap, da’s nu al de tweede keer dat we dat tegenkomen... Maar hier in Pai hoeft dat helemaal geen probleem te zijn, want het is hier eigenlijk het ene restaurant naast het andere. We hebben dus al snel een nieuw plekje, en terwijl we wachten op de bestelling, ga ik vlug nog wat geld uit de muur gaan halen, want tot nu toe konden we altijd maar hele kleine bedragen krijgen. Tot mijn grote vreugde lukt het me om direct 10000 bath (250euro, of 10000frank) te krijgen! Oef, nu kunnen we een tijdje weg.

We eten lekker, en trekken nog eens door het hoofdstraatje, dat vol kraampjes staat. We neuzen nog wat rond, en ‘moeten’ zelfs nog iets gaan drinken, doordat Stef plots hoognodig moet... Het Dranouter-gehalte is hier wel nog iets hoger dan in Vang Vieng, en het leunt misschien zelfs al aan bij Reggae Geel (zoals ik het me toch voorstel...). Redelijk hippie-achtig allemaal, en iedereen voelt zich hier precies 20, terwijl de gemiddelde leeftijd zeker boven de 40 ligt...

We gaan heel content slapen, en dan begint het Pai-radise een beetje van zijn pluimen te verliezen... Het is echt echt bere-koud, en Bart en ik liggen elk in een apart bed (omgekeerde wereld hier: de kinderen kruipen samen in het dubbelbed...), dus kan ik me ook aan hem niet warmen. Miserie! Tot overmaat van ramp, begint rond 22u het plaatselijke Karaoke-festival. Het kan ook een plaatselijk groepje zijn, maar het klonk even aantrekkelijk. En het festival eindigt om 4u. Maar dan kan je nog niet slapen, want dan begint iedereen weer rond te rijden op hun mobiletten, en toe te komen in de guesthouse, en nog gezellig en hartelijk afscheid te nemen van elkaar... Veel kwaliteits-slaap hebben we dus niet gehad... Ik zie het ‘s morgens zelfs niet zitten om uit mijn bed te komen, zo bevroren ben ik. Maar het is nochtans warmer buiten dan binnen. Eens ik het dus toch aangedurfd heb, kan ik me heerlijk warmen aan de Thaïse zonnestralen. Man, dat kan deugd doen!

De keuken start pas om 9u, dus iets later installeren we ons midden het zonnetje en bestellen we ons ontbijt. En weer komt er een kreukje in onze Pai-liefde... Grote plannen hadden we niet, we waren helemaal op ons gemak, we zaten eigenlijk wel goed, maar opeens zaten we gewoonweg in de schaduw. De zon had zich al zover gedraaid in de tijd dat we moesten wachten op ons ontbijt, dat we zelfs in de schaduw zaten! 2 uur gewacht! Pas op, het was wel een héérlijk ontbijt, dus dat verzachtte de pijn wel een beetje...

Na het ontbijt, (lees: tegen de middag) warmden we ons nog wat verder op op de ligzetels, terwijl we een boekje lazen, of onze bankzaken wat regelden. Voor dat laatste had ik Barts kaart nodig, maar deze bleek niet in zijn portefeuille te zitten. Ik had hem laatst gehad, en ik heb nogal de slordige gewoonte veel los in mijn broekzakken te steken, maar ook bij mij was hij nergens te vinden. Ok, Pai kan hier heel weinig aan doen, maar het hielp de sfeer niet echt... We moesten eventjes goed de avond voordien overlopen, maar er was geen twijfel mogelijk: ik had geld afgehaald, en nadien hebben we de kaart niet meer gebruikt. Ofwel ben ik hem onderweg ergens verloren, ofwel heb ik hem in de machine laten zitten... Weeral een flater genre vergeten electro-toestellen, maar in het slechtste geval toch met een iets duurder gevolg... En om eerlijk te zijn ontzien we vooral de rompslomp van een kredietkaart te annuleren, en dan een nieuwe kaart aanvragen, of die rekening blokkeren, of... We overlopen de verschillende mogelijkheden, en besluiten toch eerst even in het straatje te gaan kijken of we daar misschien, wie weet (met al mijn rondvliegend karma), mijn kaart ergens tegenkomen.

Ik ga terug naar het restaurantje van gisteren, maar geen geluk, hier heb ik hem niet per ongeluk laten vallen, waarna de dienster hem aan de kant gelegd heeft totdat we hem kwamen halen...

Dan maar richting bankautomaat. Naast dat automaat staat een noten-kraam, maar het is iemand anders die verkoopt vandaag. Ik vraag toch maar eens of de mevrouw van gisteren toevallig niet gehoord heeft dat er hier een bankkaart zou gevonden zijn, en die niet onder het tweede notenpotje van links gelegd heeft voor het geval de eigenaar hem zou komen halen..., maar helaas, hij weet helemaal van niets. In de andere winkel, waar het automaat eigenlijk in staat, weten ze ook van niets, maar zeggen ze dat we naar de hoofdbank van die bank, in een straat iets verderop, moeten gaan. Een beetje zoeken, maar uiteindelijk toch gevonden, en hier zeggen ze heel vriendelijk dat de machines enkel op donderdag geopend worden om bij te vullen, en eventuele verloren kaarten eruit te halen. Binnen 2 dagen pas... En ook al twijfel ik of hij er in zit, ze kunnen niet zomaar eventjes eerder gaan kijken.

Weer overlopen we onze mogelijkheden. Ofwel ben ik hem langs straat kwijtgespeeld, en heeft gelijk wie hem nu in zijn bezit, ofwel zit hij in de machine. Cardstop bellen of niet? Online kunnen we zien dat er op de dag voordien nog geen ander geld dan wat wij afgehaald hebben van de rekening is gegaan. Maar we kunnen maar steeds één dag later controleren, en in één dag kunnen ze natuurlijk veel afhalen... De bedenking dat ze wel steeds de code nodig hebben om geld af te halen of om iets te kopen doet ons toch nog even afwachten. We gaan ervan uit dat er meer mensen rondlopen die niet weten wat ze moeten doen met een gevonden kaart, dan dat er mensen zijn die er direct al het geld gaan vanaf halen. Een beetje risico, I know...

We kunnen intussen niet veel meer doen, dus besluiten we onze gedachten te verzetten door brommertjes te gaan huren om de wijdere omgeving wat te gaan ontdekken. Met de hoop op wat relaxatie kozen we voor de hotsprings. Dit zijn natuurlijke warmwaterbronnen. Helemaal boven is er een bron, waar het water zo’n 80° heeft, en waar er eieren verkocht worden om hier te koken (bij 80°?). Telkens een stukje lager zijn er verschillende dammetjes gebouwd in het riviertje, waar je dan kan baden. De eerste ‘baden’ zijn 38°, en telkens een trapje lager is ook een graadje lager. We starten in het bad van 35° en waauw, dit is echt heerlijk! Moesten alle riviertjes deze temperatuur hebben, ik zou wel minder de fotograaf van dienst zijn! Geleidelijk aan gaan we telkens een badje/graadje hoger, tot we in het bad van 38° zitten. Héérlijk!

Bij thuiskomst besluiten we eten te bestellen, en tijdens het wachten de kinderen les te geven, maar dan horen we terug dat de keuken gesloten is... Grrr...

Terug het stadje in dus en nog wat winkeltjes gaan afschuimen. De pakjeskoorts is nog niet over. Al valt het hier wel wat tegen, gewoonweg alles wat ze hier verkopen zijn souvenirs van Pai. T-shirts, zakjes, bandjes,... Alles nog het liefst in reggae-kleuren, en de letters P, A en I erop gedrukt.

Als de nacht valt zijn we al wat beter voorbereid, en gaan we vol goede moed, en met 5 lagen aan gaan slapen. Bart en Lotte kijken eerst nog gezellig samen onder een muskiettennet naar de derde film van Harry Potter, terwijl ik hoop wat extra slaap in te halen... Nietes dus, want terug is het heel de nacht van hetzelfde... Wel geen last meer gehad van de koude, dus dat valt wel mee.

Na het ontbijt, die weer redelijk lang op zich laat wachten, en na te hebben gecheckt of er iemand geld van onze rekening gehaald heeft (neen! Oef!), trekken we op pad met de brommers richting watervallen. We rijden helemaal de verkeerde kant op, misschien wel omdat we het plannetje laten liggen hebben in onze hut, maar genieten toch van de omgeving, en van het rijden. Uiteindelijk vinden we toch de waterval die we wilden bezoeken, en het is echt wel weer een hele andere waterval dan anders. Niet echt verticaal, maar eerder horizontaal. Maar toch wel indrukwekkend. En hij gaat over in een klein stroompje, waar de kinderen weer naar hartelust kunnen spelen. Iets verder gaat het dan toch redelijk plots heel erg verticaal, dus houden we ze toch maar goed in het oog (zoals steeds natuurlijk!).

De omgeving hier is ook echt heel mooi en rustig, en stiekem vinden we het wel heel erg jammer dat we niet in één van de hutjes zitten die we onderweg tegenkomen...

Terug een luide nacht verder wil de zon er zelfs niet meer doorkomen, en is het echt bibberen aan onze ‘idyllische’ ontbijttafel. We houden de sfeer er goed in, maar ik merk dat ik toch de route van Cambodja wel aanpas, en de zonnige, tropische eilanden van het zuiden eerst plan... We hebben wel wat nood aan warmte, ook al mogen we nog niet echt klagen, en is het enkel koud als de zon nog niet te zien is, maar ergens heb je toch andere verwachtingen bij Thailand... En kousen in sandalen...Tsstsstss...

De laatste dag houden we voor lekker niets doen, en voor de bank natuurlijk! Vandaag komen we immers te weten of onze bankkaart nu wel of niet ingeslikt is door de machine...

Bij de bank kijken ze eerst weer wat raar, en is het moeilijk om ons duidelijk te maken in de Thaise variant van het Engels, maar plots haalt ze toch een stapeltje bankkaarten uit, die blijkbaar allemaal uit die machine komen. En ja, we zien hem helemaal bovenaan blinken: de onze! De etiquette in Thailand liet ons niet toe om in elkaars armen te vliegen, maar we gaven elkaar toch wel stiekem een klein duwtje onder tafel! Oef! Wat een geluk zeg! Licht euforisch vertrekken we, en we moeten de neiging onderdrukken om ongelooflijk veel geld te gaan uitgeven...

We sluiten de dag af met nog een heerlijke burger, en met een kaartje naar België, en zijn eigenlijk content dat onze laatste nacht in Pai aangekomen is.

Heel erg jammer, Pai Chan, onze guesthouse, heeft alles om een paradijsje te zijn, en met momenten kan het dat wellicht ook zijn, maar de vreemde houding van het personeel, en de luidruchtige omgeving heeft het voor ons toch wat moeilijk gemaakt. En om eerlijk te zijn is de omgeving hier nu ook niet zo overweldigend dat je de 176 bochten ofzo tot in Pai moet doorspartelen vind ik... In het vervolg zouden we dit toch overslaan... Maar we hebben er voor alle duidelijkheid wel een hele leuke, en vooral spannende tijd gehad, en heeft wel iets om af en toe eens met je miserie te kunnen lachen... Oja, en als toetje val ik ook een beetje ziek de laatste ochtend... De darmen zijn niet echt zoals het hoort... Het is alsof het zo moet zijn zeker...

De terugweg belooft spannend te worden. Ten eerste moeten we dus eerst weer de martelweg langs alle bochten overleven, en ten tweede gaan we niet helemaal tot aan het eindpunt van de bus mee, maar worden we halfweg afgezet, en moeten we daar de bus richting noorden zien te vinden.

De bochten zijn weer extreem vermoeiend (en het helpt niet als je al op voorhand niet helemaal super bent), en we zijn echt blij als we de bus kunnen verlaten. We tsjoolen wat met onze vracht doorheen de gloeiende middagzon, maar tot onze opluchting blijkt de bushalte vlakbij te zijn, en de mensen aan wie we in gebarentaal proberen duidelijk te maken dat we naar Chiang Dao willen, zijn zelfs zo vriendelijk om drie minuten later de bus voor ons tegen te houden. Valiezen in de koffer, iedereen een plekje apart naast een vreemde, en we zijn op weg. 70bath betalen voor heel ons gezin, en we kunnen opgelucht ademhalen. Geen bochten meer, elk zit op zijn gemak, weliswaar allemaal apart, maar dat heeft als voordeel dat de kinderen doodstil zitten, zalig, en twee uur later komen we aan in Chiang Dao. Klaar voor een nieuw hoofdstukje.

 

 

 

 

Fotoalbums van locatie «Pai»

Pai (10)

16 December 2013 | Onze wereldreis | Thailand | Laatste Aanpassing 21 December 2013

  • Het ontbijt is niet meer zooo idyllisch als je kou
  • Om van het uiteindelijke ontbijt nog niet te sprek
  • In geval van nood worden alle vestimentaire regels
  • a Ons ontbijtplekje in de zon. Er zijn slechtere p

 

Plaats een Reactie

Ruben (van de tropentrip) Amai, wat een avonturen beleven jullie daar zeg. Wij zitten momenteel in Kho Tao (Zuid-Thailand), maar komen na ons vrijwilligersproject in Nakhon Si Thammarat ook naar het noorden. We twijfelen nog of we Pai ook zouden bezoeken. Wel gelezen dat het daar mooi was en echt de sfeer van de een bergdorpje. Maar na jullie verslagje zou ik toch al wat beginnen twijfelen? Welke zijn die hutjes waarin jullie misschien liever hadden gelogeerd? We blijven jullie volgen. Interessante, leuke maar ook herkenbare reisverhalen. Veel plezier nog. Geplaatst op 08 Januari 2014

 

      
This site is only viewable in landscape mode !
Session Tracking