Reisverhaal «Thaton»

Onze wereldreis | Thailand | 0 Reacties 23 December 2013 - Laatste Aanpassing 11 Januari 2014

Thaton

Thaton stond helemaal in het teken van kerst. We hadden er een huiselijk uitziend guesthouse uitgezocht, en het bleek de juiste plek op het juiste moment te zijn!

We werden al van bij het uitstappen uit de bus verwelkomd door Suni, de gastvrouw. We hadden de guesthouse al gezien van op de grote weg, dus we zouden het wel gevonden hebben, maar het was wel leuk om zo afgehaald te worden.

We kregen 2 kamers toegewezen, en konden eerst een beetje bekomen van de busrit. Niet héél lang, want Suni overlaadde ons snel met allerlei suggesties om onze dagen hier door te brengen. Maar eigenlijk wilden we maar 2 dingen: vooral kerstavond vieren, en op kerstdag zelf naar The Sound of Music kijken. Een mens moet ook op wereldreis zijn bepaalde tradities in ere houden.

We zagen echter dat er hier ook naar een lokale markt kon gegaan worden, die bezocht wordt door alle bergvolkeren die er nabij wonen, en dat we hier in het dorp ook naar de bedelronde van de plaatselijke monniken konden gaan, hetgeen we in Luang Prabang graag hadden gedaan, maar wat er niet van gekomen is...

Enig probleem was dat de enige marktdag de dinsdag is, wat al de volgende dag was, en ook de dag van kerstavond. We besloten het toch maar te doen, en het direct te combineren met de bedelronde, zodat we maar 1 keer vroeg moesten opstaan. De rest van de dag zouden we dan lekker rustig houden, en dan ‘s avonds een kerstfeestje houden.

Zo gezegd, zo gedaan, en dus stonden we de dag nadien al om 6.30u aan het ontbijt, om om 7u te kunnen vertrekken. Hier en daar nog wat wachten (er gingen ook nog 2 Deense bezoekers mee) en we konden op stap. We hadden jammergenoeg blijkbaar een beetje te lang gewacht, want blijkbaar is de bedelronde hier niet zo heel uitgebreid, en was ze dus al voorbij... Dan toch maar nog eens rondgewandeld op de ochtendmarkt, en daarna, met de jeep van Joop, de Nederlandse vriend van Suni, naar die lokale markt, wat dieper in de bergen. Het was echt wel héél plaatselijk, ik heb welgeteld één ander blank gezicht gezien. Het was hier dan wel heel erg de vraag wie wie juist bekeek... En het was echt wel boeiend, want de longnecks, die vrouwen met hun lange nekken in ringen, komen hier gewoon hun boodschappen doen. Geen toeristisch gedoe dus, en geen uitbuiting. Foto’s kun je dan wel niet nemen, maar ik vond het zo toch wel veel boeiender. Je moest ze er ook wel een beetje uitzoeken, want hun ringen zaten helemaal ingewikkeld in hun sjaals (tegen de koude of tegen de voyeurs?), maar ze sprongen er toch wel een beetje uit... (...)

Maar ook de andere vrouwen uit andere stammen waren boeiend om te zien. Velen dragen echt nog de traditionele, kleurrijke kledij met bijpassend hoofddeksel, en met de bijhorende glimlach vol zwarte tanden. Heel gek, blijkbaar doen ze dat expres, uit esthetische redenen. Ze wrijven hun tanden in met palmolie, om ze zo zwart mogelijk te maken. Witte tanden vinden ze maar gewoontjes... Daarom zijn ze dus ook altijd zo trots op hun tanden, en lachen ze echt steeds hun tanden bloot als ze je zien.

We kopen hier en daar wat fruit, om dan later op de dag fruitsalade mee te maken.

Eens thuis staat alles in het teken van kerstavond. Een beetje zoals thuis dus.

Joop biedt aan om spaghetti te maken, Suni zal de kinderen (en ons) tonen hoe we sticky rice klaarmaken, en wij maken de fruitsalade klaar. Eten: check!

We houden ons ook nog bezig met het inpakken van onze cadeautjes, en de kinderen hebben het ook nog superdruk met de voorbereidingen van de mini-christmas-show.

Sfeerbeheer: check!

Ik ga ook nog snel naar de lokale supermarkt (jawel, een hele gewone) op zoek naar nog cadeautjes voor de gastheer en -vrouw. Na al de moeite die ze voor ons doen, toch wel het minste! Later blijkt dat de 2 Denen ook meevieren, waardoor we 1 van de cadeautjes aan hen geven, toevallig koekjes uit Denemarken...

We maken er een hele gezellige avond van, de kinderen (en wij ook, jaja) hadden hier dan ook lang naar uitgekeken! Een biertje als aperitief, wat nootjes, chipjes (aperitieven is een gewoonte die ze in Denemarken niet kennen, kun je je dat voorstellen?), met als opwarmer de show door de kinderen. Ze glunderen en gaan helemaal uit hun bol. Het feit dat er extra toeschouwers waren (2extra!) maakt dat ze ongelooflijk zenuwachtig zijn, maar de voldoening is dan natuurlijk des te groter. Na de hits van Urbanus, de vogeltjesdans, en andere ingekorte klassiekers, smullen we van de spaghetti. Daarna direct de sticky rice, en daarna nog de fruitsalade. We kunnen geen pap meer zeggen!

Het klikt wel met de Denen, en het is sinds lang dat we nog eens met andere mensen kunnen lachen en zeveren. Da’s wel leuk.

De cadeautjes vallen bij iedereen in goede aarde, en we zijn dus helemaal zeer tevreden als we uiteindelijk in ons bed rollen.

Op kerstdag zelf doen we niet bijzonder veel, eerst de tempel in Thaton gaan bezoeken, op zoek naar een geocache (niet gevonden), en in de namiddag worden de kinderen door Suni beziggehouden met knutselactiviteiten: stempelen met stukken van de bananenboombladeren en inkt van bloemen uit de tuin, collages maken met rijst en blaadjes en bloemen,... Kortom, de ideale crea-les. En het is niet omdat het mijn kinderen zijn, maar het resultaat mocht toch wel gezien worden. Zij vonden het alleszinds super-super-leuk!

‘s Avonds wordt ons een kerstmaal door Joop en Suni aangeboden. Erg lekker, met aperitiefhapjes en een soort sangria, en kip,... Heel lang kunnen we echter niet napraten aan tafel, want kerstdag is bijna gepasseerd, en we hebben ‘the sound of music’ nog niet gezien... Allen in een bed dus, en maar meezingen. Bart heeft de eer heel de film uit te zitten, terwijl ik halverwege opgeef en met Stef al ga slapen. Musicals zijn een stiekeme ‘liefde’ van mij, maar ik moet toegeven dat het wel heel erg leuk is om met Stef nog wat na te praten, en om hem dan zichzelf in slaap te horen ratelen. Ik kan niet garanderen dat ik hem tegen juni nog niet opgegeten heb hoor...

Tweede kerstdag huren we brommertjes. We rijden nog meer naar het noorden, ongeveer ter hoogte van de markt die we eerder bezochten, en trekken daar dan kleine straatjes in, dwars door allerlei afgelegen dorpjes. Echt de max! Heel erg mooie natuur, hele bijzondere dorpjes, en heel leuk om het leven zoals het hier is te ervaren. We genieten vollen bak! Het is ook een avontuur op zich om hier te rijden, het wegennet in Thailand is over het algemeen zeer goed aangelegd, maar hier en daar hebben ze precies toch een stukje overgeslagen.. Super om hier bergop-bergaf te crossen langs allerlei aardewegeltjes. Al moet ik toegeven dat het mij niet altijd lukte om in één keer boven te geraken, en dat Lotte af en toe moest afspringen om te voet verder te gaan... Kwestie van de juiste vitesse op het juiste moment te kiezen...Moeilijk...

Maar dus weer een superdagje!

De dag erna was het tijd om weer verder te trekken, en de leukste manier om in Chiang Rai te geraken is in 4uur per boot. We huurden een boot voor ons alleen, waardoor we konden vertrekken wanneer we wilden, en onderweg konden stoppen waar we wilden. Preben, de Deen ging juist ook die richting uit, dus was het wel leuk dat we nog iets langer van zijn aangename gezelschap konden genieten (4 maanden op reis, en nu pas vrienden gemaakt, we zijn nog asocialer dan we dachten...).

We keken heel erg uit naar de boottocht omdat we hoopten dat het de gemiste kans van de boottocht in Laos kon compenseren, maar wellicht is het toch niet hetzelfde. Wel leuk natuurlijk om midden die mooie natuur te varen, maar ten eerste treedt er, ik moet eerlijk zijn, misschien al een soort gewenning op, en ten tweede waren er ook net iets te veel sjieke huizen die voor ons niet echt aantrekkelijk waren. Geef ons maar de hutjes... Het gaf ons een beetje het ‘Sint-Martens-Latem aan de Leie-gevoel’.

Dat we aan een behoorlijke snelheid vaarden, waardoor het ijskoud aanvoelde en ik me dus helemaal moest induffelen, hielp ook niet echt...

We keken uit naar de hotsprings waar we onderweg op aanraden van Suni een stop zouden houden om lekker op te warmen.

Het was een beetje jammer dat de hotsprings een warm zwembad bleken te zijn, waar er enkel twee oude Thaï inzaten (ik zal niet vermelden aan welke enge huidziektes ik allemaal gedacht heb). Voor de kinderen geen probleem: kleren uit en zwemmen maar. De stop was toch nog voor iets goed: het kleine restaurantje erbij gaf ons van het lekkerste dat we in Thailand al gegeten hebben! Echt super!

En toen terug de boot op. Het was intussen al na 13u, en we hadden zeker nog 2 uur voor de boeg, dachten we... Tot we een 40 minuten later aanmeerden, en blijkbaar in Chiang Rai waren... Geen probleem voor ons, vlug een taxi-truck in, en naar onze guesthouse. En jullie naar ons volgende verslag...