Reisverhaal «Dag 14 : Sancti Spiritus»

Cuba, daar waar de tijd plots eens stil stond ! | Cuba | 0 Reacties 19 November 2015 - Laatste Aanpassing 31 December 2015

Om 7.30 aan de ontbijttafel, viel mee , terug in buffetvorm, dus iedereen kon zijn meug kiezen.

Om 8.30 de bus in , dit om ong 300 meter te rijden.... tot aan plein van het dorpje . Maar niemand morde. De weg ernaar toe was trouwens zeer steil te noemen. Geen aanrader met koude of onopgewarmde benen. 

Dus op het pleintje de fietsen eruit en we konden onze fietstocht van om en bij de 40 km aanvangen.

Eerst ging het nog wat steil naar boven, wel geleidelijk, gelukkig maar. In totaal was het om en bij de 10 km om aan de Mirador te rijden. Hier had je prachtig zicht op de vallei en de mooie groene streek rond Topes de Collantes. Menig foto werd hier getrokken . Er was ook een klein barretje waar je koffie of iets fris kon drinken. Zeker een half uur uitgetrokken om er te pauzeren, voor anderen terug op adem te komen.

Ondertussen was gebleken dat Wim, onze beste klimmer, al verder door was gereden. Oei, hopelijk stopt hij wat verderop om op ons te wachten.

Nu volgde een lange afdaling, niet zo'n eenvoudige opdracht. De asfalt ging over in een onverharde weg. Voor de meesten een echte beproeving , voor mij echt mijn ding. Infeite vrij onverstandig , zeker met de staat van mijn fiets, de remmen hebben weinig grip . In een rotvaart naar beneden chasen, i love it ! 

De afdeling was een kleine 15 km lang. Quasi beneden in de vallei aan een kleine boerderij stond Alfredo ons op te wachten. Hier gingen we lunchen maar eerst een bezoekje brengen aan een klein watervalleke waar je ook kon gaan zwemmen, voor de geïnteresseerden.

Het duurde wel zeker een kwartier voordat iedereen van onze groep aan het boerderijtje aankwam. Van Wim was nog geen spoor , die was verder door gereden. Karel ging enkele km's verder door rijden om te zien waar Wim was. Maar ook hij kwam terug zonder Wim. Dan besloot Alfredo maar om de bus te nemen en de weg af te rijden totdat ze Wim zouden tegenkomen.

Wij konden ondertussen al naar de waterval gaan. Het traject ernaar toe was ook een belevenis. Door de regenval was het pad een echte modderweg. En er was dan ook nog een klein stukje steile afdaling te doen waar we de nodige lachbuien en gillen konden aanhoren. Zelfs een klein salsadanske kon er nog af, nietwaar, Karin ?

Aangekomen aan het watervalleke ( ik schat ong 30 m ) Niet iedereen had zin om te zwemmen. De moedige onder ons waren Yvonne, Elma, Denise, Jacqueline, Marleen , Jan en Jenny. Zij trotseerden het koude water, iets wat ze al lang niet meer gevoeld hadden....

Ik was fotograaf van dienst. Als ik nadien het resultaat bekeek, mag ik gerust toegeven dat er toch een paar heel mooie shots tussen zitten, best trots. ( zeker zien dus ! ) 

Na een half uurtje waterpret, terug de slijkweg op naar onze lunchplek. 

Ondertussen was Wim terecht ( allicht nu een lesje rijker  ) .

Er was voor ons een varken bereid in een grote ton die als oven fungeerde, deze lag mooi versneden op een grote plaat in de keuken uitgestald, de vrouw des huizes had op haar open vuur nog andere gerechten zoals zoete aardappel, bananachips , etc bereid. Alles werd gebracht naar een overdekt open hutje aan een riviertje. Wat we hier aten was echt van zeer goede kwaliteit, en dat voor maar 10 cuc. Echt meer dan zijn prijs-kwaliteit waard.

Ik schat dat we daar zeker een uurtje hebben gezeten. Verder de vallei uitgereden, alhoewel, af en toe nog een klein kuitenbijtertje. 

Onderweg gestopt bij een dorpje. Hier was ook een schooltje en we hadden nog wat pennen en schriften om uit te delen. Alfredo en wij naar dat schooltje. Blijkbaar was er die dag geen les want in het leslokaal waren enkel wat juffen te vinden. Ik vermoed dat de directrice naar ons toekwam. Toen Alfredo uitlegde wat wij wouden doen, verwees ze ons naar haar bureel. De vrouw zelf wenste de pennen en schriften niet aan te nemen maar we mochten het wel op een tafel achterlaten. ( gezien de staat voor alles zorgt, mocht ze dus geen zaken aannemen van derden .... ) Terug een vreemde situatie , alsook mochten we geen foto's nemen van de school , enkel de buitenkant !? 

De fietstocht van vandaag eindigde in Manicaragua . Het was wederom een leuke rit, wat klimwerk, mooie afdaling, mooi landschap, leuke kleine dorpjes , blauwe hemel , ... wat moet een mens meer hebben ?

De bus in en richting Santa Clara, de stad waar het museum van Che Guevara was. Een mausoleum infeite , zijn stoffelijke resten en die van 17 andere vrijheidstrijders waren daar te bezoeken , naast de rustplaats een zaaltje met meer info over Che ( van kind tot dat hij stierf ) aan de hand van foto's, geschriften, voorwerpen, etc , best wel interessant. Ook hier geen foto's nemen... inkom was wel gratis. Buiten bovenop het mausoleum een zeer groot standbeeld van Che ( of Ernesto , is echte voornaam  ) . Ondertussen was het weer al omgeslagen en begon het te regenen. 

Normaal gezien was ons hotel in deze stad maar blijkbaar was deze volgeboekt en moesten we uitwijken naar het 100 km verdergelegen Spiriti Sanctus. Maar als compensatie kregen we een gratis avondmaal. Asi es, dan maar zeker.

Het was al donker toen we er aankwamen. Tijd om ons op te frissen was er voldoende om nadien met de bus naar de stad te trekken. Best wel een mooie kleurrijke stad , spijtig dat we dit niet konden bekijken in klaarlichte dag.

Het restaurant zag er best leuk uit , vrij verzorgd voor cubaanse normen. Het eten was daarentegen niet bij iedereen geslaagd, vooral bij de hoofdschotel was de vis vrij droog voor de meesten ( te lang op de grill gelegen, spijtig want het werd wel mooi gepresenteerd) . Ik had blijkbaar geluk, mijn vis was lekker en sappig. Sometimes you win, sometimes not ...

Terug naar het hotel waar iedereen mooi naar zijn kamer ging, althans dat vermoed ik toch . Wij in ieder geval, nog wat verslag bijwerken en slaapke doen.

 

 

 

 

 

Plaats een Reactie

 

      
This site is only viewable in landscape mode !
Session Tracking