Reisverhaal «Dag 15 : Havana»

Cuba, daar waar de tijd plots eens stil stond ! | Cuba | 0 Reacties 20 November 2015 - Laatste Aanpassing 31 December 2015

Yep, het was weer van dat... om 7 uur moest normaal de ontbijtzaal open gaan.... quasi 20 minuten later was het eindelijk zover, gevolg : terug een vloed aan toeristen die het buffet bestormden, de keuze was eveneens aan de karige kant. Een ding was zeker, vandaag reden we terug naar Havana, naar ons hotel van de vertrekdag. Daar wisten we al dat het ontbijt in orde was... ( kamers daarentegen ... ) 

Rond 08.15 uur klaar voor vertrek. Terug eerst naar Santa Clara ( 100 km terug ) om dan naar het noorden te rijden , richting Havana. Er stond dus een lange busrit op het programma, maar ook nog een korte fietstocht van om en bij de 15 km ( wel op een slechte onverharde weg ) .

Iets na enen kwamen we aan in Mantanzas, een kuststadje. Daar kregen we een uur tijd om te lunchen maar je kon ook een apothekersmuseum bezoeken. Wij , de vier belgen, kozen eerst om het museum te bezoeken. Dit was echt de moeite waard. De apotheek was als het ware achtergelaten toen het in 1959 van de ene dag op de andere moest sluiten omv de revolutie. Je kreeg echt een goed beeld hoe rijk Cuba destijds moest geweest zijn, op welk niveau toen de medische en farmaceutische wereld stond . Overal kruikjes, vazen, weegapparatuur, receptenboeken, geneeskrachtige kruiden, disteleerderij, etc   spijtig dat we zo weinig tijd hadden want echt zeker een uitgebreid bezoek waard...

Dan vlug nog iets gegeten in een restaurant van een groot hotel, daar waren trouwens de rest van de Djoserploeg aan het lunchen.

We namen wel een cubaans uurtje in achting ttz we waren wel wat te laat maar Alfredo maakte er geen punt van. Onze bus stond net buiten het centrum van Mantanzas. Hier begon onze korte fietstocht , op een slechte weg weliswaar maar volgens Alfredo met een mooie afsluiter ( een mooie mirador met de lekkerste Piña Colada van de streek ) .

Eerst moesten we wel uit de stad rijden, een 2-tal km bergop . Viel wel mee, we waren nu al serieus getraind ondertussen. Het vervelenste was vooral dat er veel wagens met vuile en donkere uitlaatgassen naast je omhoog trachtten te geraken. Niet echt gezond te noemen...

Bovenop de heuvel, even verzamelen om dan rechtsaf de onverharde weg in te slaan. En Wendy had niet gelogen , de omgeving was mooi maar de weg was bezaaid met honderden putten, veel asfalt was er niet meer te bekennen. Het was dus constant naar de weg kijken ipv het panorama te bewonderen....

Na enkele km rijden had Karel pech, nl platte band. Gelukkig was Yasser onderweg, ook met de fiets want de bus mocht deze weg niet volgen. Alfredo besloot om met de rest al verder te rijden om het tijdschema niet in gedrang te brengen. Ok, wij verder. 

Na enkele km was er een splitsing, daar namen we rechts een steil dalend stukje naar beneden om vervolgens steil omhoog te gaan, onderweg was wel een stuk van de weg weggezakt. En je merkte onmiddellijk dat het een pittige kuitenbijter was. Zeker met de slechte wegkwaliteit mocht menig Djoserlid afstappen en te voet de heuvel op. Marleen was zelfs zo hard aan het duwen dat ze haar ketting brak en noodgedwongen moest afstappen, balen ! 

Ik wachtte speciaal totdat er al een groot deel quasi boven waren, zodat ik zonder te veel gehinderd te worden de beklimming kon aanvangen. De weg was echt slecht en dan nog een verzakking overwippen , niet zo evident dus , ook tussen de verschillende mensen laveren was not so easy om boven te geraken zonder af te moeten stappen, maar not easy gaat ook . Bovengekomen was ik toch wel zwaar naar zuurstof aan het happen, maar mission accomplished !

Geen Yasser te bekennen om de fiets van Marleen te herstellen, dus gaf Alfredo zijn fiets aan haar en liet hij zich uitbollen en/of eventjes duwen ( gelukkig ging het nu vlak tot dalend )

Het ergste was nu voorbij en we kwamen aan een t-splitsing , nl deze weg eindigde op een autostrade.

Aan de splitsing was het terug verzamelen maar waar bleef Karel ? ... Wendy nam contact op met Yasser. Die meldde dat Karel de fiets van Yasser had genomen om ons achterna te fietsen.... Maar hij kwam maar niet opdagen... We kregen al een vermoeden dat Karel aan de splitsing ( aan dat dalend stukje ) rechtdoor was gereden ( die weg leidde ook naar de autostrade ) . Dus Alfredo belde naar de buschauffeur dat hij naar dat bewuste eindstuk moest rijden om Karel op te vangen ...

Dus wij dan maar de autostrade op om de laatste 4 km af te leggen, licht heuvelachtig maar vooral op zeer goede asfalt.... geen putten te bespeuren. Wel bizar om op een autostrade een traject af te leggen terwijl tientallen auto's, bussen en vrachtwagens je voorbij reden. Bij ons gewoon ondenkbaar....

Het eindpunt was een mirador met zicht op de Yumurivallei , net ervoor was een grote brug waar je een mooi zicht kreeg op zowel de zee aan rechterkant en de groene vallei aan de linkerkant. Mooi plekje om wat foto's te schieten.

Net voor de mirador stonden Wendy, Yasser, Marleen en Karin met elkaar aan het overleggen. Blijkbaar was Karel nog altijd niet terecht... misschien had Karel gemerkt dat hij mis was gereden en misschien teruggekeerd ? Om toch dezelfde weg te nemen zoals wij ? Maar aan de autostrade kon hij enkel maar gokken ofdat hij links of rechts moest... Wendy was serieus ongerust. Ik stelde dan maar voor dat ik , samen met haar naar de splitsing zou rijden , om misschien daar Karel hopelijk tegen te komen. Yasser ging naar de andere uitgang..

Zo gezegd , zo gedaan, wij terug de 4 km autostrade op. Niet echt een straf, we hadden vandaag nog niet veel km achter de kiezen. We waren bijna ter plaatse toen Wendy op haar gsm merkte dat ze een paar gemiste oproepen had. Yep, Karel was eindelijk terecht. Hij was wel degelijk aangekomen aan het andere uiteinde. Wendy slaakte opgelucht een kreet. We konden terug , richting Mirador.

Aangekomen werden we wel met applaus ontvangen, ook Karel kwam ons al tegemoet gelopen en excuseerde zich en vond het wel tof dat we op zoek waren gegaan voor hem.

Nu kon ik ook gaan genieten van een Piña Colada. Deze werden in uitgeholde ananassen geserveerd maar wel zonder rum. De fles rum stond gewoonweg op de toog en je mocht naar eigen believen je drankje verrijken met alcohol. Never seen... maar wel lekker. Een tweede piña werd snel bijbesteld.

Ondertussen was er terug een nieuwtje te rapen. Ons hotel in Havana was ook volgeboekt en we moesten naar een ander hotel, 20 km voor Havana maar gelegen aan het strand !!!! Niemand had bezwaar.

Het avondmaal werd eveneens aangeboden. Terug geen geklaag te horen....

Het was al donker toen we het domein binnenreden. Deze keer was het alsof we in een dorpje bleven slapen, overal alleenstaande villas met al dan niet een klein prive zwembad ernaast. Het was even zoeken naar onze villa, deze deelden we met Marleen, Karin, Denise en Femke. Vijf vrouwen en 1 man, mijn harem breidt maar uit, niet dat ik klaag, hoor :) !Ons prive zwembad was nog in aanbouw, pech dus.

Doordat we vrij laat waren aangekomen, hadden we geen tijd om ons op te frissen want het restaurant ging sluiten... Dus vlug bagage afgezet en naar restaurant. Men kon kiezen uit drie gerechten : vis, pizza of ropa vieja. Silvia en ikzelf kozen voor het laatste. Best wel lekker.

Nog wat blijven zitten met de vijf dames, Wendy en Yasser, het bier was lekker fris ;) 

Ondertussen waren al reisgenoten komen boffen over de locatie , dat we zeker straks naar het nabijgelegen strand moesten gaan. Deal maar we hadden best ook zin om te zwemmen, maar zwemgerief ontbrak en niet echt veel zin om het te gaan halen . Dus jawel, we spraken af om dan maar aan naaktzwemmen te doen.

Eerst nog een paar pintjes besteld om naar het strand mee te nemen. Vervolgens naar het strand om in een snel tempo ons uit te kleden en de zee in te springen. Het water was heerlijk, we konden terug van een mooie sterrenhemel genieten. Echt een belevenis , once in a life time experience. Ik met 4 vrouwen, naakt aan het zwemmen in de warme, donkere zee. ( Femke was ondertussen al gaan slapen ) . Yasser en Wendy waren ook van de partij maar hadden zich wat afgezonderd ( romance ging in de lucht ) .

Een voor een kwamen we het water uit en trokken onze kleren terug aan. Koud was het gelukkig niet en een warme bries droogde ons vrij snel. Tijd om de pintjes te kraken, nog na genieten van onze speciale zwempartij, veel gelachen en ook wat liedjes gezongen ( iets van Rob de Nijs meen ik mij te herinneren ) . 

Het was rond elven toen we in ons huisje terugkwamen. Tijd voor een doucheke maar ook nog voor een deugdoend slaapmutsje(s) op ons balkon. Femke sliep wel maar zij had gelukkig geen last van ons lawaai ;) 

Ik vermoed dat het na enen was toen we ons bedje inkropen. Terug een mooie, leuke en speciale dag gehad.

Morgen echt naar Havana deze keer !

 

 

 

 

 

Plaats een Reactie

 

      
This site is only viewable in landscape mode !
Session Tracking