Reisverhaal «Dag 17 : Havana en vertrek naar Amsterdam»

Cuba, daar waar de tijd plots eens stil stond ! | Cuba | 0 Reacties 22 November 2015 - Laatste Aanpassing 31 December 2015

Betrekkelijk goed geslapen vannacht, nu dat we weer naar huis keren, begon ik hier net te wennen....

We hadden om half negen afgesproken met de twee dames aan de ontbijttafel . Zoals verwacht was het ontbijt een van de betere van onze vakantie. door het latere uur was het ook niet te druk in de ontbijtzaal.

Vandaag was er terug een vrije dag in Havana op het programma. De vier belgen waren nu echt een hecht groepje geworden en we gingen dus deze laatste dag met z'n vieren afsluiten ( niet dat we de andere reisgenoten wilden uitsluiten , integendeel, maar ik met mijn harem, het klikte gewoon ) .

Eerst onze koffers terug in 1 kamer zetten, rond 17 uur konden we ze dan terug ophalen, nog even opfrissen om tegen 18 uur zeker gepakt en gezakt aan de bus te verschijnen.

Vervolgens gingen we op zoek naar een oldtimer, we zouden Havana niet verlaten zonder een toeristische rit te doen met zo'n wagen. We hadden gisteren al aan het Hotel National gezien dat er daar een paar oldtimers stonden die zo'n ritje organiseerden. Dus wij daar naartoe. (we opteerden om de rit in de ochtend te doen gezien in de namiddag de kans op onweer altijd groot is hier, en in een open wagen is dit niet zo gezellig te noemen )

Aangekomen kozen we voor een blauw exemplaar, een uit 1956, echt een wagen die voor de zoveelste keer was opgelapt maar volgens de chauffeur allemaal met originele onderdelen .... In ieder geval , plezier ten top, drie dames op de achterbank, ik naast de chauffeur, langzaam cruisen in de zonovergoten straten van Havana. We vroegen eerst aan de chauffeur om de buitenrand te doen om ons na een uur rijden ons af te zetten op Plaza San Francisco ( in het oude centrum van Havana, is leuker te verkennen te voet ) .

De fietsroute van gisteren was blijkbaar niet zo slecht qua bezienswaardigheden want onze taxichauffeur reed bijna dezelfde route, maar deze keer was het in omgekeerde richting. Deze keer reden we wel langs de belgische ambassade op 5th avenue. Het uurtje vloog voorbij, we trachten ook nog een degelijk gesprek te voeren met onze chauffeur maar ofwel vertelde hij niet de waarheid ofwel was zijn kennis van het engels erg ondermaats, zijn uitleg op onze vragen bracht ons meer vraagtekens dan oplossingen. Maar wel een geslaagde rit, een goed begin om er een mooie laatste dag van te maken in deze hoofdstad.

Afgestapt in Plaza San Francisco, ideale plek om van hieruit een wandelroute te volgen die in mijn gids stond, een route waar je de belangrijkste van het oude centrum te zien kreeg . De drie dames volgden gedwee ;)

De route voerde ons door diverse pleinen en mooie straatjes, af en toe wat stil gestaan voor een of ander beeld, winkeltje of speciaal gebouw. Plaza Vieja wouden we zeker nog eens aandoen, een zeer mooi plein trouwens, quasi alle gebouwen errond waren gerestaureerd maar we wouden vooral , op aanraden van Elma , Camera Obscura bezoeken. Een speciale soort van verrekijker, op het dak van mooi hoog gebouw op een hoek van de Plaza Vieja. Een toestel ontworpen door Leonardo Da Vinci die hij heeft geschonken aan Havana. Aan de hand van een bolvormige schaal werd via een koker en spiegels live beelden geprojecteerd , beelden te zien vanop het dak maar dan in een vergrote versie, te zien in een donkere ruimte , samen met een beetje uitleg van een cubaanse gids. Best wel interessant, thanks Elma voor de tip ! 

We konden daar ook gewoon genieten van het uitzicht , uitzicht over gans Havana. Je geraakte bijna niet uitgekeken.... Toch was het tijd om iets te gaan drinken.

Inside joke : Het dak van het gebouw kon je ofwel met een lift bereiken of via een trap de 8-tellende verdiepingen nemen. Marleen en Karin waren blijkbaar nog fit en wouden dit via de trap doen, Sil en ik namen de lift, zeker toen de persoon die de lift bediende haar ogen fronste toen zij de dames de trap zag nemen , " saben que hay 8 pisos ? ( weten jullie dat het 8 verdiepingen zijn ? ) .

De lift ging traag omhoog maar we waren vooral verrast dat Marleen al klaar stond met een camera om ons te fotograferen terwijl wij uit de lift stapten. Chapeau voor Marleen , maar Karin nergens te bekennen. Ik ging enkele trappen naar beneden om te zien ofdat ze op komst was maar niets te zien. We bleven effen wachten. Marleen zei dat Karin allicht effen op het balkonnetje halverwege aan het uitrusten was. Silvia bleef dus even wachten terwijl wij al het dak betraden om al wat sfeerfoto's te nemen.

Even later kwamen kwamen Silvia en Karin eraan. Karin zag er infeite nog vrij fris uit na het beklimmen van 8 verdiepingen. Ze zei inderdaad dat ze wat rondgekeken had maar wel degelijk alles via de trap had gedaan. Marleen was enorm verrast van de prestatie van haar vriendin en was best fier op haar. Maar wat blijkt ... later in de dag kwam de aap uit de mouw :) . Karin was na de eerste verdieping gewoon terug gegaan en heeft ook de lift genomen. Silvia die op haar had gewacht had dit uiteraard gezien maar beide dames wouden Marleen haar prestatie wat "minimaliseren" door te zeggen dat ze ook zonder probleem heeft kunnen doen. Marleen en ikzelf waren daar compleet ingelopen wat voor de nodige hilariteit heeft gezorgd de komende uren. 

Ok, terug bij "het werd tijd om iets te gaan drinken". We bleven mooi onze geplande route volgen en stopten bij een resto-taverne met enkele tafeltjes in de wandelstraat, een flamenco restaurant zelf waar ze binnenin een show aan het opvoeren waren. We konden een tafeltje bemachtigen op het terras. Maar ondertussen was het donkerder en donkerder aan het worden en jawel, we kregen net onze drankjes en de regen viel met bakken uit de lucht . Wij schaarden ons met z'n vieren onder onze parasol. Het was gelukkig niet koud maar nat werden we toch min of meer, vooral Karin en Silvia's rug waren vrij vochtig te noemen, dit na zeker een drash van een kwartier ( zie sfeerfoto's ) . Misschien payback van de grap van daarjuist ? 

Na de regenbui tijd om verder de stad te verkennen, was niet zo eenvoudig om de voeten droog te houden, overal waren er grote plassen water die zeer langzaam wegtrokken. 

Ondertussen waren onze maagjes ook aan verwenning toe en we kozen om naar de bekenste resto van Oud Havana te gaan, nl Bodeguita del Medio , een restaurant vooral bekend door de schrijver Ernest Hemmingway, zijn stamrestaurant destijds. Hopelijk was er plaats....

Jawel, we konden boven op de eerste verdieping zitten, het was ook al na 13 uur geworden.

Echt een speciaal kader, elke muur, elke kader, elke stoel, elke tafel waren beschreven met allerlei namen en slogans, zelfs de rolgordijnen en raamkozijnen waren volgeschreven. Echt apart te noemen . Hier was dus al veel volk gepasseerd ... Het duurde effen vooraleer we drank en eten hadden maar het was best wel lekker ( ik weet wel niet meer juist wat we gegeten hebben ) . In ieder geval, we zaten in goed gezelschap en amuseerden ons rot. 

Tijd om terug richting hotel te wandelen , de voorgestelde wandelroute konden we nog even volgen maar aan het Capitool moesten we even ons planneke bovenhalen om de snelste wandelweg richting hotel te vinden. 

Gelukkig was het snel gevonden, 1 lange straat , nl Calle San Rafael volgen en we waren quasi aan bij ons hotel. Dit was niet de meest toeristische straat maar nu kreeg je echt Cuba of Havana te zien. Al die mooie huizen van destijds die nu verkommert zijn, al die huizen die destijds aan de armen werden gegeven was misschien destijds een nobel gebaar, maar dan moet je ook de mensen verder ook een menswaardig bestaan geven, enkel een mooi huis geven is om problemen vragen . Dan zie je dat die mensen hun huizen volledig strippen, niet onderhouden, van de hoge plafonds er een vals plafond van maken ( is geen zicht als je de ramen ongemoeid laat ... ) . Echt wel spijtig om die prachtige gebouwen zo te zien verkrotten, gelukkig hebben ze nu ingezien dat dit foutief is en beginnen ze beetje per beetje diverse huizen te restaureren. Uiteraard eerst de gebouwen met toeristische waarde, de locals zullen nog lang moeten wachten ....

De wandeling naar het hotel was toch langer dan verwacht. We arriveerden net iets voor 17 uur. Oef, nu snel naar de kamer waar we ons nog wat konden opfrissen en omkleden . 

Nog een afsluiterke in de bar om dan iets voor 18 uur de bus in te stappen richting luchthaven.  Alfredo had nog de tijd gevonden om ons nog uit te komen wuiven ( hij had eigenlijk al een nieuwe groep onder zijn hoede, blijkbaar meende hij misschien hetgeen hij de dag voordien had gezegd )

Een ritje van ongeveer een half uur en we waren ter plaatse. Vlug nog even afscheid genomen van onze chauffeur en op zoek naar de incheckbalie. Het was er al vrij druk maar infeite liep alles vrij vlot. Enkel bij het inchecken bleek mijn koffer iets te zwaar maar de baliemedewerkster was meewerkend en liet begaan ( oef ! ) . Wendy wou graag bij ons 4 zitten en wou ons helpen bij het inchecken wat stoelindeling betrof. Maar ze was wat stressy en maakte de baliemedewerkster vrij zenuwachtig ( ze zou normaal beter moeten weten , de manier hoe Cubanen zijn,leven, werken maar allicht zat het afscheid met Yasser er iets voor tussen ).

Blijkbaar was er ook iets mis met onze plaatsen, Karin en Marleen hun plaatsen waren al gereserveerd, die van ons niet, strange , maar al bij al viel het mee, we konden met z'n vieren naast elkaar zitten, Wendy zat wat verderop ( eigenlijk moest ik daar zitten en Wendy bij de drie dames maar we wisselden stoelen, Thx Wendy ) In Madrid daarentegen werden we wel uit elkaar getrokken en zat ik nu naast Wendy. Toch vreemd dat de luchtvaartmaatschappij geen rekening hield met getrouwde koppels ... , zeker wanneer de reservatie gelijktijdig gebeurd is...Asi es! 

De paspoort- en handbagagecontrole ging ook vrij vlot en we kwamen aan in de vertrekhal. We dachten daar wat te kunnen drinken, rond te wandelen, onze laatste cuc's op te kopen maar dit viel nogal tegen. In de hall waren maar een paar winkeltjes, in het midden 1 bar-resto en veel te weinig stoelen, banken om de grote hoeveelheid aan vertrekkende reizigers op te vangen. We hebben dan maar een plekje op de grond tegen een muur opgezocht om op onze vlucht te wachten. We waren goed op tijd want onze vlucht was pas om 21.30 uur. Maar de wachttijd viel best mee, meer en meer Djosermedereizigers kwamen bij ons zitten/staan en we konden makkelijk de tijd doden met het oprakelen van onze anekdotes van deze geweldige fietsreis. Ik heb nu al met veel groepen gereisd en ik moet eigenlijk Alfredo gelijk geven. Ik heb me nog nooit zoveel geamuseerd als met deze groep plus iedereen kon met iedereen omgaan, geen discussies of woordenwisselingen, leuke gesprekken met menig persoon gedaan, ... 

Het vliegtuig vertrok quasi op tijd , cubaanse normen en onze reis was nu echt op zijn eind gekomen, snik !

De verbinding met Amsterdam naar Madrid liep ook zonder probleem. Tijdens deze vlucht keek ik voor het eerst naar al mijn genomen foto's ( eerste opkuis werd ook gedaan ) . Amai, wat kunnen we terugkijken op een mooi avontuur ! Mooie natuur, speciaal land, cultuur snuiven, leuke mensen leren kennen en dat in een sportief kader. Cuba , dit land moet je per fiets verkennen ! Cuba, het land dat plots eens stil stond . Punt!

 

 

 

 

 

Plaats een Reactie

 

      
This site is only viewable in landscape mode !
Session Tracking