Reisverhaal «Dag 3 : Soroa»

Cuba, daar waar de tijd plots eens stil stond ! | Cuba | 0 Reacties 08 November 2015 - Laatste Aanpassing 31 December 2015

Allez,iets beter geslapen, maar nog altijd niet voldoende. Teveel wakker en de warmte speelt ons parten. De wallen onder de ogen worden wat groter, na controle voor de ochtendspiegel ....

Om 7.30 uur ontbijt, nu was het nog drukker en moesten we bij een onbekende dame aan tafel aanschuiven. Geen andere tafel vrij of plaats bij een of andere reisgenoot. Lag het aan ons, .. maar de dame verliet vrij vlug onze tafel zonder een echte communicatie ondertussen.

Om 9.00 uur klaar om te vertrekken voor onze eerste echte fietstocht, ong 35 km. Eerst even met de bus Havana uitgereden. Onze fietsen werden keurig in de bus verzameld, aan de linkerzijde van de bus waren de meeste stoelen verwijderd en zo was er plaats om de fietsen te stallen. De 2 laatste rijen stoelen aan de linkerkant bleven behouden. Wij zaten op de voorlaatste en hadden dus een goed overzicht van de fietsen,reisvrienden en omgeving waar we doorreden.

Het was niet zo ver dat de busrit duurde. We stopten net voor de Barrio de Jaimanitas, een dorpje vooral bekend door zijn artiest José Fuster. Deze heeft een 80-tal woningen gedecoreerd à la Gaudi, waar hij een grenzeloze bewondering voor had. Woningen werden gedecoreerd met allerlei kleurrijke stukjes tegel, in een of andere aparte vorm, alsook muurtekeningen waren er te zien.

Onze tocht liep verder door enkele kleine dorpjes. Af en toe gestopt om terug te verzamelen, ondertussen tijd voor foto's en drinken . Dat is DE manier om een goed beeld te krijgen van het echte Cuba.

We stopten voor de lunch aan een klein strandje. Het was zeer warm en spijtig genoeg weinig schaduw door de aanwezigheid van maar enkele palmbomen. Quasi iedereen zocht die toch maar op , dus zaten ze vrij dicht bij elkaar. In afwachting van de lunch die Alfredo en co gingen klaarmaken, kregen we de kans om te zwemmen. Het strand was infeite een kleine ondiepe baai met warm maar zeer zout zeewater. Je moest echt niet veel moeite doen om te blijven drijven. We hadden de baai bijna voor ons alleen, enkele Cubanen waren pootje aan het baden, meer niet. Ook voor de Cubaan was het allicht te warm.

De zelfgemaakte lunch was vrij basic maar lekker ( brood, banaan, komkommer, makreelsalade, avocado, koekje,...  en lekker fris water met limoensmaak) Met de meegebrachte pesto van Wendy uit NL moest wel heel zuinig omgesprongen worden......   Voor 5 cuc, best een smakelijke lunch.

Terug de fiets op nadat we onze drinkbussen terug gevuld hadden. En maar goed ook... We reden wat meer binnenland binnen , dus kwamen we er af en toe een heuveltje tegen, niet zo erg maar in deze hete omstandigheden toch een serieuze uitdaging. Er werd regelmatig gestopt, niet enkel om op elkaar te wachten maar ook om wat af te kunnen koelen onder een boom en veelvuldig te drinken.

Onderweg kwam er ook een groepje jongeren ons vervoegen, jonge cubaantjes die op "koersfietsen" een training deden. Bewonderenswaardig te zien hoe die jeugd op de meestal vrij versleten fietsen nog aan het trainen waren. Er was zelfs 1 fiets bij waar het zadel gewoon eraf viel en dat de jongen telkens bij het opstappen het zadel goed plaatste om zo te kunnen fietsen. 

Uiteraard wouden ze zich bewijzen tov ons en gingen voorop het peleton rijden. Ook af en toe tussen ons en trachten toch van sommige reisgenoten iets te verkrijgen ( maar op een beleefde manier ) . Begrijpelijk als je ziet wat zij eigenlijk bezitten.

Onderweg reden we ook op de oude startbaan van de voormalige luchthaven, raar om te fietsen op 2 x 5 rijstroken en amper een auto te bekennen....

Ons hotel was niet hetgeen dat voorzien was, dit was volzet, asi es ! Nu moesten we naar een ander nabij Soroa, nl Hotel Las Yagrumas. Een hotel die ook voor Wendy een surprise zou zijn.

Maar dit viel goed mee. Aangekomen werden we verwelkomd met een frisse Cuba libre en kregen we vrij snel onze kamer toegewezen. We zagen eveneens dat er een immens zwembad was, dat duurde dus niet lang of we waren daar al te vinden . Snel badspullen aan en in het water. We waren niet de enige die dit idee hadden. Al snel werd het zwembad ingenomen door Djoser, maar plaats genoeg, zeker 25 m lang, toch uitzonderlijk groot voor een cubaans hotel volgens mij.

Opeens werd ik geroepen door de 2 belgische dames, Marleen en Karin. Zij riepen vanuit hun balkon richting zwembad met de vraag ofdat er iemand hen kon komen bevrijden, want hun kamersleutel was aan de buitenkant blijven hangen.... Ok, ik uit het bad en op weg naar hun kamer op 1ste verdieping. Daar aangekomen, geen sleutel op de deur . Ik nam de klink vast en duwde de deur open. Verbaasd keken de dames mij aan, hoe waar is  de sleutel , vroegen ze me ? Dit zit er niet op ... Maar allez, waarom kregen we de deur dan niet open ? Ondertussen had Marleen de sleutel gevonden onder 1 van de rondgeslingerde bagage :) . Ik vermoed dat je de klink harder moet indrukken om te openen, laten we testen, was mijn repliek. En effectief , blijkbaar had Karin de klink niet zo goed ingedrukt en had het gevoel dat de deur op slot was. 

Ze kon haar ogen niet geloven en we braken spontaan in een lach .Ons eerste van de vele hilarische momenten....

Goed afgekoeld was het tijd voor een pintje. Met z'n allen dronken we iets aan de zijkant van het zwembad, napratend over onze eerste fietstocht, ook wat meer kennis gemaakt , dit nagenietend in de laatste zon.

Onze kamer was stukken beter dan de vorige . Niet muf, goed gekoeld  en terras met mooi zicht op zwembad.

Om 18.30 uur voor avondeten, in het hotel deze keer . Dit was ook verbazend lekker, terug een dag waar het eten zeker niet tegenviel. 

Om 20.30 u was er een kleine initiatie Salsa dansen ( wij waren in de middag hiervoor uitgenodigd toen we aan het zwembad zaten ) , maar een kleine groep van ons had interesse. Ook de lesgever was niet echt top te noemen en zijn stijl van lesgeven was vrij apart te noemen. Al snel waren er al wat minder salsa kandidaten. Toch was het vrij hilarisch hoe we deze dans meester wouden worden. Gedanst hebben we misschien niet zo goed maar des te meer gelachen. We hadden ook al snel een grote groep Cubanen die ons als bezienswaardigheid kwamen bekijken en veelvuldig meebulderden.

Tegen 21.30 u zijn wij terug richting kamer gegaan, de vermoeidheid begon toch te wegen. We hopen nu wel een goede nachtrust te hebben.

 

 

 

 

 

Plaats een Reactie

 

      
This site is only viewable in landscape mode !
Session Tracking