Reisverhaal «Dag 5 : San Diego de los Baños»

Cuba, daar waar de tijd plots eens stil stond ! | Cuba | 0 Reacties 10 November 2015 - Laatste Aanpassing 31 December 2015

Deze keer op tijd opgestaan, geen tweede keer, we waren zelfs quasi bij de eersten aan de ontbijttafel. Het personeel was zeer behulpzaam, terug. Dit komen we niet elke dag tegen. Dus infeite was de hotelwissel geen flop, integendeel. Voor ons mag dit hotel in de volgende fietsreizen van Djoser aangevinkt worden.

Rond 9 uur tijd om te vertrekken, eerst de bus in en na een korte rit mochten we terug de fiets op. Terug een vrij vlak parcours in een landelijk kader, terug vrij warm, de drinkbussen werden wederom regelmatig bijgevuld.

Regelmatig een boer die met ossen zijn land aan het omploegen was, menig paard en kar, een zeer grote groep rondvliegende zwarte gieren ( filmke gemaakt ) en ook foto genomen van een authentieke grasmaaier à la Cubana ...

Onderweg ook gestopt om een sapje van versgeperst suikerriet te proeven, er was maar een kleine hoeveelheid frisgekoeld sap , de rest werd voor onze ogen geperst maar was aan de lauwe kant. Niet iedereen was even grote fan van dit zoete drankje, ik was vooral bang dat het op mijn darmen ging slaan, want de glazen werden onder een kraan afgespoeld.... Niet zo veilig dus ....Ik had geen zin in "platte kakka" !

Onderweg deelden we ook veel ballonnen en zeepjes uit, ik gaf ook aan een schooltje een pakketje af maar dit verliep vrij raar. Ik stapte naar enkele leraressen toe en wou het pakketje overhandigen. Ik in het spaans maar zeggen dat dit voor de kinderen was ( grote zak met balpennen ) maar ze waren niet geneigd om het aan te nemen. Dan hoorde ik in de verte iemand si, si zeggen en toen nam iemand de zak aan, zonder zelfs gracias of dergelijke te zeggen. Ik was zo verbaasd dat ik gewoon mij omdraaide en terug richting onze groep ging. Later riep een dame mij nog bij haar, ah nu zal ik wat te weten komen, dacht ik. Van waar bent u ? vroeg ze mij . Belgica . Ah, ok, gracias en weg was ze .    Very strange .....

Ok, nog wat verder in een dorpje gestopt om terug wat te verzamelen, daar de oudste persoon van het dorp tegengekomen, 103 jaar oud, blijkbaar kenden hij Wendy en Alfredo maar al te goed. Samen met Silvia een foto genomen van hem. Met zijn gekregen t-shirt en zeepjes was deze man best tevreden.

Onze lunch was deze keer in een paladar, klein boerderijtje, kippen,poezen liepen er in het rond, de varkens lagen te slapen in diverse stallen en kooien.

De lunch was in buffetvorm en terug best wel zijn 10 cuc waard. Frisse limonade , lekker eten, zelfs dessertje, geslaagde stop.  De twee schommelstoelen werden veelvuldig gebruikt.

Ondertussen was er ook een andere internationale fietsgroep aangekomen. Deze sliepen ook in ons toekomstig hotel . Die hadden allemaal dezelfde fietsen , vrij recente zelfs ,dus het kan dus wel, ... maar allicht zal het prijskaartje ook anders zijn ( ik vermoed zelfs dat deze fietsen meegereisd zijn met de reizigers ) .

Zulke fietsen vind je niet in Cuba.

Na een uurtje, terug de fiets op richting San Diego de los Baños.. Het parcours begon wat heuvelachtiger te worden. Wendy wou wel als eerste in het hotel toekomen, voor die andere groep. Anders zou het wel eens heel lang kunnen duren vooraleer we ingecheckt waren. Ik stelde dan voor dat ik achteraan ging blijven rijden, bij de laatste van de groep blijven om zeker te zijn dat iedereen veilig en wel het hotel bereikte.( iets wat normaal Wendy deed ).

Het was infeite niet echt zo ver meer naar het hotel vanuit de paladar, ik vermoed een goeie 15 km, maar wel regelmatig op en af. Onderweg wel een merkwaardig beeld dat je hier niet verwachtte. Boeren die honderden meters rijst op het asfalt te drogen hielden, dus 1 rijvak van de 2 beschikbaar, menig auto of bus reeds dus wel eens over de rijst .... 

Aangekomen in het stadje, moest je nog een korte maar vrij steile helling op. Niet iedereen had hierop gerekend en menig persoon mocht de laatste meters te voet afleggen.

Wendy slaagde in haar betrachting. We waren voor de andere groep aangekomen. Dus vrij snel ( op zijn cubaans ) kregen we onze sleutel , nadien tijd voor een ontvangstdrankje, yep, Cuba libre.

Onze kamer was op het gelijkvloers en Denise en Femke waren onze buren. Femke grapte nog met ons door te zeggen dat we geen sex mochten hebben na 22.00 uur , teveel nachtlawaai anders. Grappig te horen van een dove persoon. Ok, afgesproken , deal ...

In het hotel was ook een zwembad, deze keer iets bescheidener dan gisteren, zelfs max 60 cm diep maar de verfrissing wilden we niet missen. Maar lang duurde het niet, in de verte was het al hevig aan het onweren en donderen en het kwam onze richting uit. De badmeester zei ons om uit het zwembad te komen uit veiligheidsoverwegingen. Dan maar met een groepje onder een afdak en dicht bij de bar genoten van enkele drankjes. Ondertussen hadden Marleen en Karin een masseur gereserveerd ( deze service kon via het hotel geboekt worden ) . Benieuwd naar hun verhalen straks.

Ook een vrij struise cubaanse dame vroeg meerdere malen om straks naar haar salsales te komen maar quasi iedereen paste toch maar. Zou het aan de andere salsaleraar gelegen hebben ?

Na een douche wilden Silvia en ik nog een aperoke drinken aan de tafel waar we gingen dineren, bedoeling was ook om aan mijn verslag te werken, Silvia wat lezen. Maar Marleen kwam gelijktijdig aan en was ook aan een aperoke toe. Tijd dus om over haar heerlijke massage te praten en dat nu Karin aan de beurt was. En nu staan kijken naar een vrouw die gedurende 45 minuten gemasseerd , daar had ze geen zin in en had nood aan een borrel. Dus lekker zitten kletsen. Oa sprak Silvia over de grap van Femke, het feit dat we geen sex mochten hebben na 22.00 uur, en dat verteld door een dove . Maar ja, repliceerde ik, we moeten wel opletten want ze kan liplezen ! Aan de bulderende lach van beide dames , leek mijn grap geslaagd .

Stillekes aan kwamen onze reisgenoten ons vervoegen en konden we rond 18.30 uur dineren. Terug een bandje die kwam optreden wat voor de nodige sfeer zorgde. Dansen mocht dan niet ontbreken .

Maar wat ik me vooral herinner is dat we enorm, maar echt enorm veel gelachen hebben. Wij en de twee belgische dames hadden een of andere klik gemaakt en we amuseerden ons te pletter. Mijn kaken deden echt pijn toen we naar de hotelkamer gingen , we verlieten trouwens als laatste de tafel. Zoveel hadden we ons geamuseerd en van mijn verslag .... daar is toen niet veel van terecht gekomen. Het was al serieus boven 22.00 uur en zoals beloofd .....

 

 

 

 

 

Plaats een Reactie

 

      
This site is only viewable in landscape mode !
Session Tracking