Reisverhaal «Armeense charmes»

Wereldreis! | Armenië | 0 Reacties 01 Oktober 2014 - Laatste Aanpassing 02 Oktober 2014

In tegenstelling tot de chaotische grensovergang van Turkije naar Georgië verliep de grensovergang naar Armenië vlekkeloos en supersnel. Gelukkig maar! Snel nog wat Georgische lari's omwisselen naar Armeense drams en onze marshrutka snelde verder richting Yerevan. Bulgaarse leva's, Turkse lira's, Georgische lari's, Armeense drams... Ne mens moet er maar aan uit geraken! 

Het werd ons al snel duidelijk dat het Armeens ons, net als het Georgisch, totaal vreemd is. Het lijkt wel alsof de helft van hun 36 letters tellend alfabet gebaseerd is op u/uu en n/m! Voordeel is wel dat het een fonetisch geschrift is, dus wat dat betreft zou het makkelijker moeten zijn dan Frans of Engels om in te studeren. Tijdens de rit van Tbilisi naar Yerevan oefenen we dan ook naarstig onze Armeense basiswoordjes, samen met een Armeense medereiziger. We krijgen zelfs een lekkere appel voor onze moeite! Vooral shad shenorhagal em (dankjewel), barev (hallo) en menak barov (tot ziens) bleken we veel nodig te hebben. Steeds tot groot jolijt van de Armenen! Waarschijnlijk is onze uitspraak niet van de beste ;-)

Yerevan oogt heel anders dan Tbilisi. De straten zijn veel schoner en meer nog dan in Tbilisi zie je hier overal prachtige Sovjet-geinspireerde architectuur, zoals op het statige Republic Square. Je ziet verder ook veel meer Lada's in het straatbeeld. Echter, de metro oogt identiek aan deze van Tbilisi en Moskou, met snelle roltrappen, overal bewaking en een strakke monumentale architectuur. Overal zie je trouwens drinkfonteintjes, waar je heerlijk fris water kan drinken, vers aangevoerd uit de nabije bergen. Net als in Tbilisi echter blijken de mensen hier danig rookverslaafd. Bijna iedereen die je hier tegenkomt lijkt wel eens een keertje aan de sigaret te lurken!

Vanaf de Cascade in centraal Yerevan kan je, mits het goed weer is, de majestueuze Mt. Ararat bewonderen (oftewel Mt. Alalat volgens onze Chinese vrienden), een sacrale berg voor de Armenen, maar steeds buiten bereik gezien de berg op Turks grondgebied ligt. Met die Turken hebben de Armenen zoals geweten een bijzonder turbulente relatie, getuige het enorme herdenkingsmonument voor de Armeense Genocide van 1915, uitgevoerd door de Ottomaanse heersers (dat monument was helaas gesloten voor verbouwingen) en het feit dat de Turkse regering volhoudt dat er geen bewijs is dat het om een genocide ging. Voor veel Armenen blijft dit een uiterst gevoelig thema. 

In Yerevan hebben we ons verder vergaapt aan de dansende fonteinen die elke avond in een lichtspektakel hun beste geven op de tonen van bekende klassieke muziek. Een ander hoogtepunt was de Mashtots Matenadaran, dat een van de rijkste collecties van oude manuscripten herbergt, gaande van duizend jaar oude Bijbels tot enorme wereldkaarten uit de 17de eeuw. Fantastisch dat dit alles zo goed bewaard gebleven is, zeker als je weet dat grote delen van de collectie eeuwen geleden vernietigd werden!

Elk weekend vindt in het centrum van Yerevan een grote Vernissage markt plaats. Hier kan je werkelijk alles kopen! De vreemdste zaken die we zagen waren allerhande labmateriaal, zakken vol welriekende chemische stoffen (tot zelfs potten met zwavelzuur!), een volledig assortiment aan chirurgische apparaten alsook dingen die enkel een tandarts gebruikt, 400 jaar oude pistolen, enorme schaakborden uit prachtig eikenhout gehouwen, honderden prachtige schilderijen (verkocht door de meesters zelve!) en vele authentieke Armeense muziekinstrumenten. Wat een allegaartje aan spullen was ons dat!

Ons verblijf in Yerevan werd de familiewoning van de vriendelijke babushka Rida. We kwamen hier terecht dankzij Anais, een Chinese die we eerder in Tbilisi hadden ontmoet. Voor slechts 3 euro/persoon per nacht krijg je een bed, toilet en een oude keuken ter beschikking. En een lekkend dak! Gelukkig regende het tijdens ons verblijf slechts 2 dagen, maar het was toch even een avontuur om overal kookpotten te zetten voor al die vallende druppels! Nu nog staat onze, met vereende krachten geplaatste, reeks potten en pannen hoog boven de bedden van de nieuwkomers in geval van plotse wateroverlast! 

Oh ja, wat we ook tegenkwamen bij Rida was een nieuwe bende Japanners, Chinezen en Zuid-Koreanen. Of wat had je gedacht! Tezamen beleven we er vele toffe avonden, waarbij vaak een aantal mensen voor de hele groep kookten, om aldus nog meer kosten te besparen! Zo aten we een aantal keer heerlijk Chinees, alsook eens lekkere Koreaanse noedelsoep. Wijzelf maakten eens een avond wortelstoemp met hamburgers klaar. Een andere keer kozen we voor 5 liter kippensoep, dat vervolgens door 8 man helemaal tot de laatste druppel werd opgelepeld! Gedurende vele uren luisterden we in Rida's binnenkoer geboeid naar de avonturen van Kim, een Zuid-Koreaan die al 12 jaar af en aan aan het reizen is, waarbij hij al ruim 2/3 van alle landen in de wereld heeft bezocht. Volgende bestemming? Midden-Amerika en West-Afrika (althans als de Ebola epidemie over is). Zijn favoriete land? Pakistan, waar hij al drie keer geweest is. Oh ja, nog volgens hem vind je de knapste vrouwen ter wereld in Ethiopië! Hoewel zijn Engels miniem is, entertaint hij ons kostelijk met een heel assortiment aan gebaren en gelaatsuitdrukkingen om gevoel aan zijn vele verhalen mee te geven. Fascinerend overigens dat hij al lang geen camera meer meeneemt! Tijdverlies volgens hem en veel te toeristisch...

We ontmoeten er ook Ahmad, een oudere Afghaan die 7 jaar geleden samen met zijn gezin naar Duitsland geëmigreerd is. Hij vertelt over de schoonheden van zijn land en jammert hoe alles verloren dreigt te gaan in bloedvergieten en corruptie. Met veel moeite probeert hij Kim ervan te overtuigen dat Afghanistan eveneens troeven heeft, net als Pakistan. Tevergeefse moeite... Kim blijft zweren bij zijn geliefde Pakistan, waar hij snel weer naartoe hoopt te gaan!  

Omdat Rida geen douche voor ons ter beschikking had moesten alle gasten naar een openbare doucheplaats gaan, waar je je voor slechts 500 dram (1 euro) gedurende een half uurtje kon douchen. Onze Oosterse vrienden hadden natuurlijk een reputatie van extreme low-budget reizigers hoog te houden en dus gingen ze met 5 man tegelijkertijd! De concierges zullen wel even vreemd hebben opgekeken...

Vanaf Rida's woning was het slechts 5 min wandelen naar een lokale markt waar je een hele zak vol verse groenten tegen 1 euro kon kopen. Soms wilde men foto's tezamen met ons trekken, op andere keren werden we uitvoerig uitgevraagd over onze herkomst. Vreemd genoeg dachten sommigen dat we van Duitsland waren, getuige de auf wiedersehen die we soms te horen kregen! Echter, steeds weer lieten we hen verbaasd achter met onze menak barov!

Net als in Georgië gebeurt veel van het binnenlandse transport via kleine aftandse marshrutka's, of ook met rammelende autobussen met Duitse opschriften. Een andere optie is autostop. Na onze weinig succesvolle pogingen in Zuid-Amerika hadden we het liften al voor bekeken gehouden, maar de Kaukasus bleek gelukkig de perfecte plaats om deze geweldige manier van reizen te herontdekken en zo meer lokale mensen te ontmoeten! Zo liften we eens bijna 300 km van Yerevan naar Goris, terwijl we op andere dagen samen met een Chinese naar o.a. Sevan en Dilijan liften. Op sommige dagen reizen we mee in 8 verschillende auto's, waarbij we telkens max. 10 min moeten wachten op een lift. We ontmoeten veel uiteenlopende mensen, waarvan vooral de volgenden ons bij blijven: een oude Armeense heer die enkel Russisch spreekt; een kreefthandelaar die met zijn versgevangen lading in een superoude, maar o zo solide ogende Russische vrachtwagen onderweg is naar de lokale handelaren; twee zwaar bebaarde Armeense priesters in lange traditionele zwarte gewaden; een vrachtwagenchauffeur die speciaal voor ons de steile klim naar het Haghartsin klooster ondernam hoewel dit helemaal niet op zijn route lag; een boswachter op weg naar het Parz Litch meertje in zijn stokoude, langs werkelijk alle kanten rammelende legerjeep; een bus vol Australische schoolkinderen van Armeense afkomst momenteel op een twee weken durende rondtrip in hun land van herkomst; vriendelijke Armeense lieden die ons onderweg terug naar Yerevan op koffie en thee trakteren en hun familie opbellen om met ons te praten; een Armeense soldaat die ons gelift toch maar vreemd vond (waarom niet de bus??); een jongedame die ineens vier lifters meenam voor een lange rit terug naar Yerevan; een Iraanse vrachtwagenchauffeur die tergend langzaam de verschillende bergpassen op weg naar Goris beklom; een vriendelijk, lokaal gezin dat ons spontaan oppikte onderweg naar Goris; een auto vol jonge mannen waarmee we desondanks toch mee konden (gelukkig maar voor enkele kilometers!) en waarmee we ons kostelijk amuseerden met foto's trekken; of verschillende Armeense jongeren die ons maar al te graag lieten meegenieten van luide Armeense muziek. Steeds weer werden we verrast door de Armeense gastvrijheid! Wij bieden hen wat chocolade of okkternoten aan, zij bieden vaak een sigaret aan. Gelukkig begrepen ze steeds wel dat we geen rokers zijn! Sommigen, vooral de jongeren onder hen, spraken wat Engels, met de meesten echter verliep de communicatie in stroef Russisch of Armeens of met gebarentaal, wat soms tot misverstanden leidt. Zo dacht een vrachtwagenchauffeur dat we helemaal naar Yerevan wilden (hij begon al te zuchten bij 't gedacht!) terwijl we gewoon wilden duidelijk maken dat we in Yerevan overnachten en nu op daguitstap zijn. Soms lieten ze ons zelfs even alleen in de auto om iets te regelen, terwijl de sleutels nog in het contact steken! Zie je dat al gebeuren in onze contreien?! Een aantal keren boden chauffeurs ons spontaan een lift aan, zelfs al vroegen we er niet om of waren we net van onze lunch aan het genieten! In totaal hebben we toch in meer dan 30 auto's meegereden.  

Van de gastvrijheid hebben we ook op andere momenten kunnen genieten. Bij het klooster van Haghartsin werden we uitgenodigd bij een lokale imker om zijn zelfvergaarde ruwe honing te proeven. Ruw was hij wel want er zaten nog allerlei dode insekten in. Verrukkelijk lekker dat wel!! We kregen er zelfs nog 60% sterke zelfgestookte vodka en een Russische bulderlach bovenop! Materieel zeer arme mensen maar bijzonder gastvrij! Een weekje later, wanneer we in Nagorno-Karabakh verblijven en op zoek zijn naar de weinig gekende Zontik waterval, belanden we plots in een gehucht waar we dankzij een oude vrouw een jongeman meekrijgen als gids. Twee uur lang wandelt hij met ons doorheen het prachtige Hunot kloofdal naar de waterval, zonder daar ook maar iets voor te vragen! Terug in Yerevan eindigt een kappersbezoek dan weer met een persoonlijke uitnodiging bij de kapster thuis, terwijl op de bus zelfs oudere heren opstaan om ons een zitplaats te geven (hoort het niet andersom te zijn?!). Het weze duidelijk: de gastvrijheid van de Armenen kent werkelijk geen grenzen!

Met meer dan 5000 kerken en kloosters van vaak meer dan 1000 jaar oud biedt Armenië, meer nog dan Georgië, een adembenemend historisch-christelijk landschap aan. Armenië is immers het eerste land ter wereld dat officieel het christendom aanvaardde als staatsreligie (in AD 301). Getuige hiervan de fantastisch bewaard gebleven 1700 jaar oude Moeder Kathedraal, de oudste staatsgebouwde kerk ter wereld, gelegen in het hart van de Armeense orthodoxie, Edjmiadzin, op een boogscheut van Yerevan. In de buurt van deze parel van Armeens orthodoxe bouwkunst vinden we ook een reeks zeer oude khachkars, rijkelijk versierde stenen Armeense kruizen, die wat weg hebben van de Keltische kruizen die we enkele jaren geleden in het Welshe Nevern hadden gezien. Enkele dagen later hebben we zelfs een kerkhof met meer dan 800 zulke khachkars bezocht in Noratus, nabij het Meer van Sevan, waarvan sommigen uit de 9de eeuw stammen. De prachtige motieven worden niet enkel door de elementen verweerd, maar ze worden ook traag overgroeid door allerlei rode en gele korstmossen, waardoor het geheel er bijzonder mooi uitziet, als overgebleven relieken, stammend uit een vergeten tijd.

Opvallende kloosters en kerken die we verder bezocht hebben zijn Sevanavank (nabij het Meer van Sevan), Haghartsin (waar we getuige waren van een kerkelijke trouw) en Tatev (te bereiken via de langste reversibele kabelbaan ter wereld (6 km)). Via Goris zijn we ook naar Nagorno-Karabakh gegaan, een (hou je vast) de facto onafhankelijke, maar internationaal niet-erkende republiek die officieel tot Azerbeidjan behoort, maar waar de Azeri's alle controle over verloren hebben sinds de oorlog met Armenië in 1994. Zeer veilig voor toeristen, maar aan de grens met Azerbeidjan vinden regelmatig nog schermutselingen plaats, soms met doden tot gevolg. Getuige ook de vele soldaten die je in het straatbeeld van Stepanakert, de hoofdstad van Karabakh, ziet. Om hier te geraken hebben we trouwens een vreemde procedure moeten doorlopen. Als je Karabakh binnenkomt krijg je een papiertje in je handen gestopt, waarmee je dan binnen 24 uur naar het Visa kantoor in Stepanakert moet gaan om je Visa aan te vragen. Dit kost je 6 euro. Dit moet toch wel de enige regio ter wereld zijn waar een Visa verplicht is maar waar je je legaal zonder Visa kan verplaatsen (al is het maar voor even!). Het duurde even alvorens we het Visa kantoor vonden, maar hierdoor konden we verder kennismaken met enkele Amerikanen van Armeense afkomst die nu in de buurt een job hebben.

Grootste attractie in Stepanakert? Het zeer mooi uitgehouwen "Wij Zijn Onze Bergen" herdenkingsteken voor de oude Artsakh bevolking. Tijdens ons kort bezoek aan deze mooie plaats zagen we maar liefst 3 pas gehuwde koppels passeren. Kennelijk staat een fotosessie bij dit monument op het "te doen" lijstje van elke huwelijksdag! 

De dag nadien vertrokken we dan naar Shushi, waar we de centrale kerk bezochten, een prachtig gebouw waarin de Azeri's tijdens de Karabakh oorlog hun munitie stapelden, wetende dat de Armenen nooit hun eigen kerk zouden bombarderen. Naar het schijnt was de kerk vanbinnen tot de nok gevuld ermee!

Vanuit Shushi namen we enkele liften richting Shosh, dat de start zou zijn voor onze zoektocht naar de mooie Zontik (Paraplu) waterval. Zoals hierboven al vermeld, bleek dit niet zonder slag of stoot te gaan vermits er om de haverklap een nieuwe splitsing opdook en we al snel onvermijdelijk verloren liepen. Gelukkig kregen we dan onze tijdelijke gids die ons zonder veel moeite naar de waterval bracht. Wat een ontzettend mooie plaats is dit toch!! Een enorme paddestoelvormige mosheuvel waarover ontelbare waterdruppels rollen, uitmondend in een gordijn van zacht vallend water en verderstromend over een kleurrijk palet van kalkstenen terrasjes, richting de kleine, groenig blauw getinte Karkar rivier. Dit is zonder meer de allermooiste waterval die we tot dusver gezien hebben! 

Met dit prachtige natuurbeeld nog steeds op onze netvliezen nazinderend nemen we dan ook met spijt in het hart afscheid van dit bijzonder uitnodigend land, een land dat ons verrast heeft op meerdere vlakken, niet enkel voor wat betreft de immense culturele voetafdruk die dit kleine land herbergt, maar vooral voor wat betreft de uitzonderlijke gastvrijheid van de mensen. Armenië, zeker een plaats waar we nog wel eens naartoe kunnen gaan! Maar eerst nog het mysterieuze Iran... Vele groetjes en tot een volgend verslag!

 

 

 

 

Fotoalbums van locatie «Armenia»

Armeense charmes (101)

01 Oktober 2014 | Wereldreis! | Armenië | Laatste Aanpassing 01 Oktober 2014

  • Stepanakert (3) - Nationaal monument "We Are Our M
  • Liften! (2)
  • Meer van Sevan (2)
  • Sevanavank (5) - khachkar met Mongoolse Jezus

 

Plaats een Reactie

 

      
This site is only viewable in landscape mode !
Session Tracking