Reisverhaal «Georgische curiositeiten»

Wereldreis! | Georgië | 0 Reacties 09 September 2014 - Laatste Aanpassing 17 September 2014

Eenmaal aangekomen bij Sarp, de Georgische grensovergang aan de Zwarte Zeekust, werden we geconfronteerd met onverwachte taferelen. Vanaf het moment dat we van de bus stapten werden we meegezogen in een maalstroom van nerveus wriemelende mensen die precies nog nooit over het concept van ordelijke rijen gehoord hebben! De aanwezige soldaten stonden er wat machteloos bij en konden enkel de vers gearriveerde menigtes even ophouden alvorens ook hen groen licht te geven zich rustig richting paspoortcontrole te begeven. Tevergeefse moeite. "Rustig" betekent duidelijk wat anders in dit deel van de wereld! Van zodra de soldaten het teken gaven, kwamen de primitiefste instincten naar boven drijven en liep iedereen (inclusief enkelbrekende metalen bagagekarretjes) in een collectieve waanzin van "survival of the fittest" over elkaar richting controle, waar we... vervolgens meer dan twee uur lang slechts millimeter per millimeter richting Georgisch grondgebied konden bewegen. Met alle gevolgen van dien! Mensen foeterden in onverstaanbare klanken, af en toe ontploffend in een wild geschreeuw omdat anderen een millimeter meer naar voren schoven dan zijzelf, om vervolgens een ellenlange discussie te beginnen over hoezeer zijzelf het bij het rechte eind hebben terwijl al de rest fout bezig is. Twee uur lang aanschuiven temidden een kakofonie van ettelijke woedeuitbarstingen op zijn Georgisch, net niet leidend tot bloedvergieten en massahysterie! Sommigen haalden camera's boven om deze memorabele momenten op de gevoelige lens vast te leggen; de meesten keken echter bezorgd voor zich uit, de blik steeds opnieuw gericht op de uitgang achter de controles, vermoedelijk zich realiserend dat hun bus al lang pleite is. Wijzelf moesten denken aan Joel, een Peruviaanse sjamaan die ons in een broeierig luide Ierse pub in Cusco aanraadde om ongestoord in Zen te blijven. Het hielp. Voor eventjes toch... Althans totdat enkele vrouwen met veel ellenbogenwerk probeerden voor te steken, tot ontzettende ergernis van de mensen voor ons. Wederom een uitbarsting van vreselijke colère op zijn Georgisch. Wederom oorsuizingen van het geschreeuw. Wederom officieren die met wilde gebaren op hun controlehokje bonkten om iedereen tot kalmte aan te manen. Wanneer het uiteindelijk onze beurt is vraagt de moegestreden beambte of dit ons eerste bezoek is aan het land. Ze schudt met haar hoofd van schaamte wanneer we ja antwoorden. Voor veel Georgiers is het zeer belangrijk dat toeristen een goede ervaring hebben in hun land. Hoewel we deze chaos met een kwinkslag opvatten, is het duidelijk dat men ons liefst deze eerste impressie van hun land had willen besparen. 

Eenmaal door de chaos geworsteld moesten we op zoek naar vervoer richting Batumi, gezien onze eigen bus inderdaad al lang door was. Gelukkig vonden we al snel een lokale bus die ons voor slechts 1 lari (30 eurocent) in Batumi dropte. Deze stad werd onze eerste kennismaking met een Georgie dat in onze ogen erg deed denken aan Rusland, zowel qua architectuur als qua mensen. Hoewel veel Georgiers sinds de oorlog in 2008 niet veel moeten weten van Rusland, is diens invloed onmiskenbaar, zelfs al is de tijd dat Georgie een Sovjetrepubliek was reeds lang voorbij. Getuige bv. de vele aftandse Lada's die je overal ziet of de oude Sovjet legervoertuigen die soms in het straatbeeld opduiken. 

Wat je ook ziet zijn oude auto's met Nederlandse of Duitse opschriften, of zelfs rammelende Duitse bussen waarin het bordje "vorne kein Ausstieg" totaal zijn betekenis verloren heeft! Het zijn trouwens niet alleen de auto's die er vaak uitzien alsof ze hun bruikbaarheidsdatum allang overschreden hebben; hetzelfde geldt voor veel gebouwen, die vaak een erg bouwvallige indruk geven. Dit kwamen we in alle steden tegen die we bezocht hebben. 

Wat we ook veel zagen waren grote casino's. Veel Turken steken blijkbaar de grens over in de hoop hier, samen met de lokale bevolking, hun geluk op te strijken, omdat dit vertier officieel verboden is in Turkije. 

In Batumi maken we kennis met het meestgegeten gerecht in Georgie: khachapuri, met kaas gevuld brood dat in allerlei vormen gebakken is. Sommigen eten dit zelfs meerdere malen per dag! Lekker maar toch al snel wat teveel van het goede. We kiezen dan ook vaker voor alternatieve vullingen zoals aardappelen, bonen, kip, champignons of spinazie. Een andere lekkernij die we geprobeerd hebben is khinkali, sappige vleesknoedels die erg leken op de Mongoolse buuz. 

Batumi op zich is een stad aan de Zwarte Zeekust met enkele mooie keistranden, maar de sterke golfwerking verhinderde toch veel mensen om een duik in het water te nemen. Al snel namen we een marshrutka (minibusje) richting Kutaisi, de tweede grootste stad in Georgie. Marshrutka's zijn hier veruit het meest gebruikte publieke transportmiddel om van A naar B te geraken. Goedkoop, alomtegenwoordig, steeds volgepropt en steeds zich tegen krankzinnige snelheden verplaatsend. Deed ons onmiddellijk terug in de tijd gaan, naar de roekeloze ritten met de Golden Bayon busjes in Cambodja, die met wild getoeter alle andere voertuigen voorbijsteken, daarbij niets of niemand ontziend! Oftewel, een wat gevaarlijkere uiting van "time is money"! Gelukkig lijken het allemaal wel zeer ervaren chauffeurs te zijn.  

Kutaisi op zich is misschien een weinig interessante stad, maar het is een handige uitvalsbasis om enkele nabijgelegen kloosters en kerken te bezoeken, alsook om Mestia te bereiken, het toeristische mekka in Svaneti, temidden de bergen van de Kaukasus. Mestia lieten wijzelf links liggen, maar van de oude religieuze bouwwerken bezochten we de imposante Bagrati Kathedraal, het Gelati Klooster, alsook het afgelegen Motsameta Klooster, dat in een uiterst pittoreske omgeving gelegen is. Bovendien maakten de ontluikende herfstkleuren van de omliggende wouden het geheel nog veel mooier! 

In Kutaisi vonden we tevens een authentiek ingericht restaurantje genaamd Palaty, waar je kon dineren in een oude gezellige woonkamer, luisterend naar vergeten blueslegendes of naar live viool met pianobegeleiding. 

Op een boogscheut van Kutaisi ligt de Prometheusgrot, een indrukwekkend grottencomplex dat nog niet zolang geleden ontdekt is geweest. Wat een eindeloze pracht aan stalactieten en stalagmieten!!! Onze ogen kwamen tekort om al die grillige formaties, versteende watervallen en steenfonteinen te bewonderen. Nog nooit hadden we zo'n indrukwekkend ondergronds natuurspektakel gezien! De doordachte belichting die is aangebracht en de zachte klassieke muziek die op sommige plaatsen te horen was maakten het plaatje af. Kwam daar nog bij dat op het einde een boottocht wachtte om ons doorheen een donker labyrinth te voeren alvorens de uitgang te nemen richting de warmte en de zon. Adembenemend! 

Vanuit Kutaisi gingen we dan met de marshrutka richting Tbilisi, de hoofdstad van Georgie. Nabij de metrohalte werden we geconfronteerd met de immense, onverbiddelijke taalbarriere. Onze hostel zou vlakbij het station gelegen zijn, maar, zoals achteraf zou blijken, helaas namen we een verkeerde uitgang. Plots stonden we temidden een grote lokale markt, waar we met handen en voeten probeerden uit te leggen waar we heen moesten. Ofwel konden we de straatnaam niet uitspreken, ofwel deed iedereen of hun neus bloedde; feit is dat werkelijk niemand enig idee had waar die straat met zijn vreemdklinkende naam gelegen is! Uiteindelijk gaven we het op en namen we een taxi die, na een cirkelvormige omweg, onze hostel aan de andere kant van het station terugvond. Maar zelden eerder werden we met zo'n nadrukkelijke taalbarriere geconfronteerd, want zelfs het elegant ogende Georgisch geschrift lijkt op spijkerschrift voor ons! 

Wat naast de taalbarriere eveneens meteen opviel in Tbilisi: de metrotunnels ademen dezelfde bombastische Sovjetarchitectuur uit als wat we in de ondergrondse van Moskou gezien hebben. De lange (!) roltrap draait er trouwens aan een bijzonder snel en gevaarlijk tempo, terwijl de metrodeuren wel heel snel sluiten (Stijn kan het weten want zijn been zat er zelfs even tussen!).  

In Tbilisi kregen we, net als in Batumi en Kutaisi, "de staar" toegeworpen op straat. Telkens opnieuw bleven de mensen ons aanstaren zonder verpinken (zelfs al gaven we hen "de staar" terug!), alsof we vreemde wezens van een andere planeet waren. Je went er gelukkig snel aan! Wat we ook soms toegeworpen kregen was de vraag of we katholiek zijn. Ogenschijnlijk erg belangrijk in een land waar de Georgische orthodoxe kerk een stevige vinger in de pap te brokken heeft en waar de devote bevolking drie kruistekens maakt telkens ze een kerk passeren. 

Dat een opmerkelijk deel van de bevolking vrij arm is werd ons eveneens duidelijk in Tbilisi. Op straat en vooral in de buurt van metrostations komen we vrij veel bedelaars tegen, die er vaak in erg verzwakte toestand aan toe zijn. Schrijnend om zien zijn ook de vele, in vuile lompen geklede kindbedelaars die rond de busstations bedelen. De marshrutka- en taxichauffeurs lachen er veelal mee, vooral als Georgische medereizigers uit hun sloffen schieten tegen de hummeltjes omdat ze te opdringerig overkomen. Bijzonder schrijnende situaties. Over het waarom van zoveel bedelaars hebben we het raden naar. Vermoedelijk zullen de oorlogen met Rusland en deze in het nabije Tsjetsjenie hiermee te maken hebben gehad.

Vanuit Tbilisi hebben we enkele daguitstappen gemaakt, o.a. naar Gori, de geboorteplaats van ene Ioseb Besarionis Dze Jugashvili, of zoals de wereld hem beter kent, Josef Stalin. In het Stalinmuseum worden we ondergedompeld in zijn levensverhaal, dat verteld wordt m.b.v. oude foto's, brieven, getuigenissen en allerlei parafernalia. Hierbij heeft men het blijkbaar nodig geacht om eendert welke verwijzing naar bv. de rampzalige gevolgen van zijn economisch beleid, zoals de Oekraiense Holodomor, weg te moffelen. Geen enkele verwijzing ook naar het uitgebreide goelag kampsysteem, waar miljoenen mensen zijn omgekomen. Het akeligst in zijn museum was misschien wel zijn dodenmasker, dat in een speciale ruimte te zien was, inclusief semi-religieuze inkleding en belichting. Net als het beeld van de gebalmde Lenin aan het vervagen is krijgt je netvlies dit soort vereringstaferelen voorgeschoteld! Zwijgzaam als we waren binnengekomen liepen we er maar snel weer van weg...

Nabij Gori ligt ook Uplistsikhe, een duizenden jaren oude Zijderoutestad die volledig gehouwen is uit de rotsen. Op de plaats waar ooit een oeroude tempel stond, gewijd aan de Kaukasische zonnegod, werd in de 9de eeuw een orthodox kerkje gebouwd.

Een andere dag zijn we naar Mtskheta gegaan, een pittoresk stadje gelegen aan de samenvloeiing van twee grote rivieren en temidden de prachtig golvende landschappen van Kartli en tevens de oude hoofdstad van het Georgische koninkrijk Iberia. In Mtskheta vergaapten we ons aan de centraal gelegen Svetitskhoveli Kathedraal, waar we op een uurtje tijd maar liefst vijf trouwende koppels in vol ornaat zagen passeren! Hoog boven de stad ligt het 6de eeuwse Jvari Klooster, een prachtig voorbeeld van de zeer oude kloosterbouwkunst die zo typisch lijkt voor dit land. Het adembenemend zicht op de omgeving namen we er graag bij!

Terug in Tbilisi verkenden we de verborgen wereld van de goudhandelaren, waarlangs honderden mensen elke dag opnieuw langslopen om relatief goedkope goud-en zilverwaren te kopen. Hoewel... Dat "relatief goedkoop" ligt toch nog serieus boven ons budget! 

Net als we later in Armenie zouden merken, smaken groenten en fruit in Georgie trouwens veel voller dan bij ons. Nog nooit hadden we zo'n lekker vlezige tomaten gegeten! Slechts zelden smaakten de peren zo heerlijk! Hun perenlimonade van Zedazeni is overigens zoveel beter dan al die Amerikaanse frisdranken die je hier ook (helaas) overal ziet opduiken.

Onze laatste stop in Georgie werd Kazbegi, een dorpje vlakbij de legendarische Mt. Kazbeg, de berg in het hart van de Kaukasus waar de Georgische held Amirani (het equivalent van de Griekse Prometheus) geketend werd tot het einde der tijden terwijl een arend elke dag zijn lever kwam oppeuzelen (die dan 's nachts terug aangroeide), en dit als straf voor het stelen van het vuur van de goden. Hoog boven Kazbegi staat een van de meest spectaculair gesitueerde kerkjes, de 14de eeuwse Gergeti Heilige Drievuldigheidskerk. Het contrast tussen het kleine kerkje, gevaarlijk dicht tegen een 500 m diepe afgrond gelegen, en de machtig woeste omgeving is indrukwekkend! We wandelen nog wat verder, richting een van de gletsjers van Mt. Kazbeg. Dit is weer een van die plaatsen waar je je erg klein voelt t.o.v. de machtige Natuur en waar je nog eens echte stilte hoort, dat enkel af en toe doorbroken werd door het gehuil van de wind als deze eens temeer de glooiende grashellingen streelt. 

Eenzelfde meditatieve omgeving kwamen we tegen nabij het piepkleine Juta, op 2200 m hoogte een van de hoogst bewoonde plaatsen in Europa. Van hieruit vertrekt een paadje richting de hoge Chaukhi Pas. Wanneer we temidden een prachtige vallei richting de woeste, besneeuwde pieken van het Chaukhi Massief wandelen, speelt de zon met de wolken en de lichte nevels die de vallei vullen, met een geweldig, steeds veranderend schouwspel van lichtstralen tot gevolg! Quasi geen andere mensen lopen hier rond, zodat je weerom enkel het geluid van wind en water hoort. We genieten dan ook tenvolle van de enkele uren dat we hier kunnen doorbrengen!

Onze chauffeur van dienst in Kazbegi was Nukri, een oude man met een diep verweerd gezicht die mensen rondbrengt in zijn totaal aftandse 4x4 Lada. Hij houdt van Gazprom en de Sovjetunie, maar heeft een bloedhekel aan Poetin, die hij maar een fascist vindt. Het eerste dat hij ons vroeg was, "Israel?" Hij glundert als we neen antwoorden, hoewel de ligging van ons Belgenlandje toch een raadsel blijft voor hem. Als hij even rechtsomkeer moet maken op een smal bergpad, steekt hij het op de Israeli's. Hij heeft ze precies niet zo graag. De reden is blijkbaar dat er vrij veel van hen hier in Kazbegi belanden en soms niet de gemakkelijkste klanten zijn. Getuige een Israeli die het in Juta aan de stok kreeg met een lokale inwoner omdat hij niet wilde betalen voor zijn uurtje paardrijden in de bergen. Nukri schudt met zijn hoofd. Andere Israeli's zijn bijzonder boos op hun kameraad omdat hij hen allemaal een slechte naam bezorgt. Ze maken er precies wat mee daar in het kleine Kazbegi! Omdat Nukri enkel Russisch en Georgisch spreekt werd het weer een avontuur om een conversatie te voeren. Plezant was het wel! Hij op zijn Russisch foeterend op alles wat ruikt naar Poetin of Israel terwijl hij ons al hotsend en knotsend langs een van de vele diepe ravijnen voert. Als het regent wordt het toch even moeilijk, gezien er geen ruitenwissers aan zijn Lada zijn. Om de haverklap moet er dan ook gestopt worden om de voorruit met een oude vuile vod zuiver te maken. Als we uiteindelijk afscheid nemen laat Nukri ons verstaan dat we volgend jaar zeker moeten terugkeren, liefst met een kleine in onze handen. Waar hebben we dit nog gehoord? ;-)

In Kazbegi verblijven we bij een familiehostel, waar we verder kennismaken met de beroemde Georgische gastvrijheid. We drinken er chacha, een soort sterke huisbereide Georgische vodka, en we proeven er van enkele typische kaasgerechtjes, bereid op grootmoeders wijze. We koken er enkele keren samen met enkele Australiers en een Canadees, terwijl het buiten bliksemt en dondert van jewelste. 

Over ons ander verblijf in Georgie valt overigens toch ook 't een en 't ander te vertellen! In Batumi verbleven we eerst voor zo'n 6 euro/nacht in een gezellig hostel waar de eigenares, een Georgisch grootmoedertje, voor ons, vermoeide reizigers die van heinde en verre naar haar kleine stee gekomen zijn, met heel haar hart op grootmoederlijke wijze zorgt. Meerdere keren per dag vroeg ze bezorgd of alles werkelijk in orde is en of ze niet teveel geluid had gemaakt met het stofzuigen! Wat een oprecht warme service was ons dat! Wat een tegenstelling ook met Kutaisi, waar we voor 5 euro/nacht bij een ander grootmoedertje verbleven, Leila, die deze keer een pittige dame bleek te zijn met een vurige heimwee naar de vergane glorietijd van de Sovjetunie. We sliepen er in een stapelbed in de gang, terwijl haar schurftige katten heel de zaak vol vlooien infecteerden. Elke ochtend werden we dan ook wakker met een nieuwe resem jeukerige beten! Snel door naar Tbilisi dan maar. Kan het nog lager qua prijs hoor ik je denken? Ja hoor! Voor slechts 4 euro/nacht sliepen we in wat wel het allerkleinste hostel van't stad moet zijn! En wie denk je dat we op zo'n plaats aantroffen?? Een tiental Japanners, Chinezen en Koreanen! Niet direct het eerste wat je zou verwachten in de Kaukasus... Ohja, en een Rus die al liftend van Moskou naar Kuala Lumpur trok en weer terug, goed voor ruim 40.000 km reizen zonder vervoerskosten! Bleek dat dit hostel de vaste ontmoetingsplaats is voor die enkelingen uit het Verre Oosten die een reisje wagen doorheen de Kaukasus, meestal gevolgd door Iran en alle -stan landen. Superklein, supergezellig en met een superservice! Inbegrepen in de prijs zat immers zoveel koffie, thee en heerlijk zoete huisgemaakte Georgische rode wijn als we maar wilden, alsook elke dag een heerlijk diner met verse groentjes! De enige andere keer tijdens onze reis dat we avondeten kregen voorgeschoteld in een hostel was in... Kyoto, Japan! We herhalen het nog maar eens: wat een geweldige mensen zijn ze toch!! We ontmoeten er ook Kame, een Japanner die al ruim 6 jaar aan het reizen is en nu al bijna 2 jaar in Georgie verblijft. Daarvoor leefde hij o.a. 6 maanden in Iran, 8 maanden in India, 10 maanden in Pakistan (volgens hem absoluut de meest gastvrije mensen die hij ontmoet heeft!) en slechts 2 weken in Afghanistan, deze laatste wegens veel te gevaarlijk! We ontmoeten verder Anais, een Chinese die doorheen de Kaukasus, Iran en India reist met een budget van... 5 USD per dag (3,5 euro)! En wij maar denken dat wijzelf vrij low-budget aan het reizen zijn!! Om aan dit bedrag te komen moet ze vooral liften alsook bv. slapen in Indiase treinstations.Tijdens onze enkele dagen in dit hostel luisteren we geboeid naar de vele reisverhalen van deze mensen die, zoals we eigenlijk van hen konden verwachten, het low-budget reizen tot een ware kunst hebben verheven!! We zouden velen van hen later terugzien in Yerevan, waar we overnachting vonden in een voor Westerlingen quasi onbekende plaats, voor.... jawel, 3 euro/nacht! Maar daarover later meer ;-) Veel groetjes en tot een volgend verslagje!

 

 

 

 

Fotoalbums van locatie «Georgia»

Georgische curiositeiten (137)

15 September 2014 | Wereldreis! | Georgië | Laatste Aanpassing 15 September 2014

  • Richting Gveleti waterval (5)
  • Prometheusgrot (12)
  • Gveleti Waterval (2)
  • Gelati Klooster (1)

 

Plaats een Reactie

 

      
This site is only viewable in landscape mode !
Session Tracking