Reisverhaal « De geuren en kleuren van India! (deel 1) »

Wereldreis! | Indië | 0 Reacties 02 December 2013 - Laatste Aanpassing 25 December 2013

Om met de deur in huis te vallen: India is een land als geen ander! Bij aankomst op de luchthaven van Delhi werden we opgewacht door een chauffeur die ons naar ons hotelletje in het centrum van de stad moest brengen (Pahar Ganj buurt). Het werd een memorabele eerste kennismaking met dit reusachtige en in onze ogen ietwat eccentrieke land: een enorme verkeerschaos (nog net iets erger dan wat we in Mongolie hadden gezien) waarbij de enige regel leek dat er geen regels zijn, hordes bedelaars en verkopers van prullaria die continu aan je raam blijven kloppen als je minder dan 10 km/u reed (quasi de meeste tijd dus) en een ongelooflijke roestbruine smog waardoor zelfs de zon geen gaatje kon boren. Van superhectische straten, openbare riolen, spuwende en urinerende mensen, winkeleigenaars die hun vuilnis gewoon in het midden van de straat neergooien, plastic-etende koeien tot hordes starende mannen met dikke snorren en sierlijke dames in de meest kleurrijke en verfijnde kledij denkbaar... ook dat kwam ons allemaal tegemoet tijdens die eerste rit naar de stad!

Eens aangekomen in het hotel werden we om de vijf minuten lastiggevallen door een overijverige hotelbediende. Of we geen was hebben, of we lunch wilden of misschien thee, of alles naar wens was en of de TV naar behoren werkte. Bij dat laatste ging hij zelfs gezellig op ons bed zitten en begon rustig doorheen de 400+ kanalen te zappen om ons toch maar te tonen welke geweldige kanalen ze daar hebben. Fantastisch! Geweldig! We waren echter zo moe en verveeld door zijn opdringerigheid dat we ons enthousiasme over zijn kanalen gepast maskeerden met een doordringende onverschilligheid waardoor hij niet anders kon dan zijn poging te staken. Even later beslisten we toch maar gebruik te maken van zijn diensten en een lunch te bestellen. Een kwartiertje later stond hij er terug met twee thali's en... maakten we kennis met de Indische traditie (of althans deze van Delhi) van commissies vragen voor vanalles en nog wat. Meer nog, ze vragen er expliciet achter als je er zelf niet aan denkt en ze trekken een zuur gezicht als je hen "slechts" 50 rupees (60 eurocent) geeft! Maar wees gerust, we zouden hem drie weken later, wanneer we terug in Delhi zouden zijn, serieus bij zijn lurven nemen (zie verder)!

Pahar Ganj is een backpackersdistrict, dus het was te verwachten dat we langs alle kanten in't zak gezet zouden worden. Mannen die opeens langs je komen lopen en je vriendelijk uitvragen om je dan subtiel naar hun shop te loodsen, zonnebrillen die ineens op je neus worden gedrukt of louche aanbieders van hotelkames of treintickets die altijd goedkoper blijken te zijn dan hetgeen je zelf betaald hebt, zelfs al geef je hen een belachelijk lage prijs op... een wandeling doorheen de straten van Delhi bleek steeds weer een heel avontuur! Iets dat we gaandeweg geleerd hebben: zeg nooit dat het je eerste keer is in India en test hun eerlijkheid door een fictief land te vermelden moesten ze het vragen. Immers, iedereen leek ons Belgenlandje te kennen en heeft er broers, neven of nonkels zitten! Toen we een tuktuk chauffeur zeiden dat we van Transchuria kwamen, knikte hij erg enthousiast, alsof hij er pas op vakantie was geweest! Anderen hebben dan weer een verbazingwekkende geografische kennis: "Belgium? Flanders or Wallonia?" waarna ze enkele woorden Nederlands en Frans op ons afvuren, waarop hun glimlach steeds breder wordt! Allemaal om je toch maar te overtuigen van hun diensten! Van zodra het tot hen doordringt dat we niet toehappen verdwijnt de glimlach als sneeuw voor de zon en maken ze rechtsomkeer. Ze zeggen dat je gegarandeerd de eerste stad in India waar je toekomt zult haten, terwijl de andere steden best meevallen. De eerste dag zei Uria inderdaad "Ik haat India!", maar gelukkig werd al snel duidelijk dat India veel meer is dan de gekte van Delhi.

Tuktuks zijn overigens de beste manier om je te verplaatsen in de stad, samen met de immer overvolle metro. Tuktuks zijn ook een toonbeeld van dubbele standaarden. Wanneer we als buitenlanders belaagd werden door een horde tuktuk chauffeurs, dan ging de discussie vaak als volgt: 

Wij: "Hoeveel naar het treinstation?" 

Chauffeur 1: "300 rupees" 

Wij: "Dat is veel te hoog! De vorige keer betaalden we slechts 100 rupees!" 

Chauffeur 2: "300 rupees, very good price! You go with him!" 

(Chauffeur 2 probeert ons naar de tuktuk van chauffeur 1 te dwingen met een strenge blik en een wild gegesticuleer) 

Wij: "Kijk, we weten dat de echte prijs slechts 40 rupees per 5 km is en dat het station maar 5 km ver ligt. We weten ook dat iedereen toeristenprijzen hanteert waardoor we nooit dienstverlening aan de normale prijs krijgen. Ik vind dus dat 100 rupees zeer schappelijk is!" 

(Hoongelach, waarop enkele chauffeurs ons letterlijk de rug toekeren en andere slachtoffers zoeken) 

Chauffeur 3: "OK, 200 rupees, very cheap price!" 

(Misnoegde blikken van andere chauffeurs, zo van "hou toch verdomme je mond!) 

Wij: "150 rupees, ons laatste bod want we gaan al hoger dan voorheen!" 

(Chauffeur 3 gaat al grommelend akkoord en manoeuvreert ons haastig richting zijn tuktuk, waarop wij al onmiddellijk het afgesproken bedrag klaarhouden) 

(A propos, de eigenlijke prijs voor de heenreis was 150 rupees, dus we hebben mooi dezelfde prijsafspraak bekomen... Als zij kunnen liegen en bedriegen, dan wij ook! ;-) 

Het feit dat we voor hen wandelende dollarbiljetten zijn maakt de zaken er natuurlijk niet makkelijker op. Als we in een ATM even problemen hebben met geld af te halen (omdat Stijn de instructies niet goed gelezen had!), springt plots een agent op die er vlakbij zat en begint ons bij elke stap te begeleiden tot we ons geld hebben, waarna hij zijn hand uitsteekt en vraagt, "Commission?" We kunnen niet anders dan erom lachen (hij lacht wat groen mee) en hem uitleggen dat het wat te belachelijk is om daarvoor geld te vragen, zeker omdat hij zijn hulp nogal brutaal had opgedrongen. Als we later in Jaipur een tuktuk chauffeur voor een dag huren, voert hij ons plots naar een textielfabriekje waar we leren over blokprints en vervolgens een hele tentoonspreiding moeten doorstaan van tapijten, beddengoed en sjalen, ons gebracht door een gladde verkoper, inclusief Colgate lach en de belofte dat zijn waren de beste kwaliteit van't stad hebben. Het feit dat er slechts toeristen waren (allemaal slachtoffers van hetzelfde complot!) deed al snel een belletje rinkelen, dus we lieten hem rustig zijn uitleg doen waarna we hem bedankten voor de gratis chai thee en met lege handen (en opgeluchte portefeuilles...) terug naar onze tuktuk chauffeur gingen. "Weg commissie!" zal hij gedacht hebben, maar er zijn genoeg andere slachtoffers te rapen op andere dagen. Echter, toen we de volgende dag door een andere chauffeur opnieuw naar een textielfabriekje werden gebracht, was de maat vol. Aangezien we pashmina of zijden sjaaltjes wilden kopen voor onze toekomstige Helpx gastheren, besloten we hard te onderhandelen en af te dingen tot minstens halve prijs. Als we de hardleerse verkoper uiteindelijk uitleggen dat zijn marketingtrucjes geen vat meer hebben en we aanstalten maken om op te stappen dachten we hem te hebben. Hij wilde echter niet naar onze richtprijs gaan, dus weerom, dank voor de thee en weg commissie! Steeds opnieuw werd het duidelijk dat toeristen nooit lager dan 3-4x de echte prijs kunnen gaan en dat dit principe veel meer van toepassing leek te zijn in India dan in de andere landen waar we al geweest waren. Een keer hebben we iets voor een redelijke prijs verkregen. Toen we een pakketje thee naar thuis wilden opsturen via Speedpost, durfde de postbeambte er zelfs 2000 rupees voor te vragen. Stijn was in zijn wiek geschoten (wat niet zo vaak gebeurt...) en zei heel kordaat dat dat oplichterij is aangezien we al vaker in India waren geweest en het steeds 500 rupees was. De man grommelde wat, probeerde ons iets voor 1100 rupees aan te smeren, maar moest uiteindelijk toch inbinden. Driewerf hoera! India... wat ons betreft een geweldig land om je oplichterstechnieken grondig bij te schaven! Maar India is ook een fascinerend land met hartelijke mensen die met bijzonder veel enthousiasme hun rijke cultuur willen delen met ons. Deze mensen zouden we ontmoeten in Rajasthan, maar daarover meer in deel 2 van "De geuren en kleuren van India!"

 

 

 

 

Fotoalbums van locatie «India»

De geuren en kleuren van India! (132)

30 November 2013 | Wereldreis! | Indië | Laatste Aanpassing 30 November 2013

  • Jaipur - Gaitore Ki Chhatriyan (1)
  • En we houden van honden!
  • Tempel van Karni Mata (Rattentempel) (2)
  • In de Thar woestijn (6)

 

Plaats een Reactie

 

      
This site is only viewable in landscape mode !
Session Tracking