Reisverhaal «In het land van Chinggis Khaan (deel 2)»

Wereldreis! | Mongolië | 2 Reacties 05 Augustus 2013 - Laatste Aanpassing 14 Augustus 2013

Ons vrijwilligerswerk hebben we geregeld via de organisatie Love Volunteers, die ons in contact heeft gebracht met New Choice, een Mongoolse NGO. Zij werken voornamelijk met weeshuizen, maar bieden ook projecten aan in de journalistiek, constructie en de medische sector. Omdat we slechts weinig ervaring hebben met het werken met kinderen, hebben we gekozen voor 4 weken constructiewerk, waar geen ervaring voor vereist was en wat ons toch makkelijker leek. We zouden hierbij in een appartement worden gehuisd, tezamen met andere vrijwilligers, waarbij we voorzien zouden worden van 2 maaltijden per dag. In tegenstelling tot de grote vrijwilligersorganisaties als Activity International, I-to-I en Projects Abroad, vraagt Love Volunteers geen duizenden euro's voor slechts enkele weken werk. Voor ons werk, de accommodatie en het eten betaalden we in totaal 490 euro per persoon. Op zich lijkt het vreemd dat we zouden betalen voor vrijwilligerswerk, maar we zouden niet veel minder hebben uitgegeven indien we nog aparte uitgaven zouden gehad hebben voor ons verblijf en maaltijden.

Hoewel we oorspronkelijk op 4 juli zouden beginnen werken, hebben Visa perikelen, Naadam onderbrekingen en de Mongoolse margash mentaliteit ertoe geleid dat we pas op zaterdag 13 juli konden beginnen. Al die tijd hebben we verbleven in een oud appartement waarin New Choice verschillende vrijwilligers had ondergebracht. Die zaterdag werden we dan opgehaald door Sete, een medewerker van New Choice. Hij bracht ons naar het Haraatsai zomerkamp voor weeskinderen, gelegen op zo'n 35 km ten noorden van UB, in een vrij natuurlijke omgeving. Ons constructiewerk zou erin bestaan om het metalen hek dat het kamp omcirkelt te voorzien van een frisgroen lakje verf. Er werd ons verteld dat we slechts enkele uren per dag moesten werken om dan de rest van de dag te spelen met de kinderen. En wij die dachten dat we niet met kinderen te maken gingen krijgen! Sete liet ons uiteindelijk achter met 1 10-liter pot verf, 2 flessen white spirit en enkele handschoenen en borstels. Uiteraard veel te weinig voor 300 m hekkenwerk, maar dit lijkt o zo typisch Mongools. Naast het schildermateriaal hadden we ook Lego, een voetbal, springtouwen en wat Rubik's kubussen bij die we eerder op een markt hadden gekocht.

In het begin is er veel onduidelijkheid geweest in het zomerkamp omtrent de reden van ons verblijf. Blijkbaar is er nogal wat miscommunicatie geweest tussen New Choice en de directie van het kamp. Reken daarbij nog de taalbarrière en het feit dat de groep kampleraren om de 2 weken wisselt en je kan je wel indenken dat niet alles altijd even vlot verliep. We kregen gelukkig zeer veel hulp van de kunstleraar Byambaa. Ondanks zijn zeer gebrekkig Engels deed hij steeds zijn uiterste best om de boodschappen van de directie en anderen aan ons over te brengen. De communicatie via New Choice verliep op een gegeven moment zelfs zo mis dat de directrice zei dat we slechts 4 dagen konden blijven. Vier dagen voor 300 m hekken... terwijl we oorspronkelijk op 4 weken hadden gerekend. Uiteindelijk verzon Byambaa aan de directrice het verhaaltje dat we een wereldreis aan het maken zijn om overal ter wereld kinderen te redden. Ze was er gelukkig zo van onder de indruk dat we wel wat langer mochten blijven. Of wat een mens al niet moet doen om de foutjes van anderen te corrigeren!

Byambaa is overigens een zeer getalenteerde tekenaar/schilder (zie de foto's voor enkele werken van hem), maar omdat er in Mongolie weinig of geen staatssteun is voor kunstenaars heeft hij hier geen mogelijkheden om door te groeien. Hij heeft wel een klein atelier in Taiwan, waar hij zijn kunststudies heeft gedaan. Toen hij zijn presentatie toonde met zijn beste werken stonden we allemaal (inclusief een groep Engelse middelbare school leerlingen en hun leerkrachten die even in het kamp verbleven) met open mond te staren naar het resultaat van zijn ongelooflijk talent. We hebben hem later dan ook in contact gebracht met het Art Renewal Center, dat misschien een opstapje voor hem kan zijn naar het Westen, waar hij waarschijnlijk zonder veel problemen een tentoonstelling zou kunnen organiseren.

Rekening houdend met het weer hebben we de eerste pot verf geledigd in... anderhalve dag. We lieten Sete weten dat we terug verf nodig hebben, liefst 3 potten met 7 flessen medium alsook nog wat verfborstels. Uiteindelijk zou hij 3 dagen later afkomen met 1 pot. Omdat het teveel kost (50 USD per pot volgens hem), omdat ze het te druk hebben en ook wel omdat ze, en ik citeer, niet graag werken met het weeskamp. Bovendien moesten we die ene pot trachten op te doen in 10 dagen, waarna een andere vrijwilliger zou afkomen om het werk te vervolledigen. In plaats van 4 weken zouden we nu immers slechts 12 dagen kunnen blijven in het kamp, omdat New Choice ons verblijf in het zomerkamp blijkbaar niet kon betalen. Dit alles was een behoorlijke teleurstellende en zeer inefficiente gang van zaken voor ons, maar het paste wel in het rijtje van de vele andere incidentjes die we ook al gehoord hadden van andere vrijwilligers van New Choice. In plaats van hen hun zin te geven hebben we toen besloten om net het tegenovergestelde te doen: proberen zo efficient mogelijk onze resterende tijd te benutten en schilderen dat de stukken eraf vliegen. De tweede pot werd dan ook eveneens geledigd in anderhalve dag. Met leerkrachten die toevallig naar UB gingen, hebben we dan kunnen afspreken om op onze kosten nog twee potten verf mee te brengen. Conform de Mongoolse mentaliteit moest dit natuurlijk weer in twee keer gebeuren. Voor slechts 40 USD hebben we uiteindelijk 2 potten verf, 7 flessen medium en een extra borstel kunnen kopen. Na hard zwoegen, met soms zeer lange werkdagen, hebben we uiteindelijk het hele hek op tijd geschilderd gekregen, waarbij de kleur geleidelijk overliep van diepgroen over grasgroen naar groenblauw, omdat men niet de exacte kleurcode kon onthouden. Maar veel maakte dit niet uit, aangezien het enkel opviel als je het van dichtbij inspecteerde. New Choice was natuurlijk wel wat verbaasd te zien dat alles af was, aangezien dit duidelijk niet was wat ze in gedachten hadden. Een geschilderd hek betekent immers geen nieuwe vrijwilligers, dus geen nieuwe inkomsten. Wij waren in elk geval uiterst tevreden van het geleverde werk, net als de kinderen en de directie, die ons zelfs hartelijk heeft uitgenodigd om volgend jaar terug te komen.

Hoewel deze gang van zaken misschien soms wat te wensen overliet, hebben we ons goed geamuseerd in het kamp. Wanneer de peutertjes uit nieuwsgierigheid te dicht dreigden te komen bij het drogende hek, vertelden we hen het verhaal dat als ze het hek zouden aanraken, ze 's nachts ontvoerd zouden worden door een groen monster dat hen naar het donkere bos zou brengen. De blik in hun ogen bij het aanhoren van dit verhaal! Niettemin bleven sommigen geintrigeerd door die mensen die steeds gebukt en gehurkt rond dat groen-wordende hek bleven draaien, zodat ik me genoodzaakt voelde om me voor te doen als dat grommende, brullende groene monster dat plotseling achter al die ukkies aan kwam rennen. O zag ze uiteenstuiven! Natuurlijk was het hek nu helemaal van de dam en bleven de ukkies toestromen om kennis te maken met dat grommende monster. Gelukkig waren er nog de leerkrachten, die met enkele woorden iedereen onmiddellijk naar binnen konden sturen.

Tijdens andere momenten speelden we voetbal of basketbal met de kinderen. Ze hadden bovendien een voorliefde om zich steeds aan armen en benen vast te grijpen en dan vooral niet te lossen. 's Avonds werden er soms kinderfuiven georganiseerd, waarbij iedereen zich vlekkeloos kon bewegen op muziek van Beyonce en Psy. Er werden ook films geprojecteerd, gaande van Despicable Me tot zelfs... Resident Evil 5, een horrorfilm die bij ons 16+ is. Misschien toch niet de meest juiste keuze voor een publiek dat over het algemeen jonger is dan 14! De meesten van de ongeveer 100 weeskinderen in het zomerkamp waren tussen 1 en 14 jaar oud, terwijl de 14- tot 18-jarigen in een nabijgelegen groentenkwekerij werkten. De meeste weeskinderen waren bovendien echte wezen, waarvan hun ouders oftewel gestorven zijn, ofwel in de gevangenis zitten. Sommigen onder hen zijn lichamelijk of geestelijk gehandicapt, al dan niet door toedoen van het foetale alcoholsyndroom. Sommigen zijn uitermate getalenteerd, bv. in tekenen/schilderen, voetbal, of in andere zaken. Zo was er een jongen die de 3x3 Rubik's kubus in 50 seconden kon oplossen. Sommige kinderen lopen regelmatig weg naar UB en experimenteren met alcohol en drugs, terwijl anderen braafjes in het kamp verblijven en al blij zijn als je even hun handje vastneemt om een korte wandeling te maken. Wat alle kinderen gemeen hebben is dat ze op een of andere manier worden ingeschakeld in het dagelijkse reilen en zeilen van het zomerkamp. De was en de plas en de keuken, overal helpen kinderen gewillig bij mee. Ze weigerden zelfs onze hulp! Elke dag kregen we trouwens 5 maaltijden aangeboden: ontbijt (vaak thee met een gefrituurd bloemproduct), 10-uurtje (yoghurt), lunch (rijst en vlees), vieruurtje (zoetigheden) en diner (vlees met pasta, vaak ook verwerkt als soep, soms zelfs met een soort frietjes erbij). Om al dit constiperend voedsel enigszins te compenseren kregen we om de paar dagen een soep van pruimen en rozijnen voorgeschoteld als vieruurtje. Van compensatie gesproken.

In het kamp was geen echte douche aanwezig. De enige waterbron was letterlijk een bron. Het meer dan ijskoude water is een verkoeling op hete zomerdagen, maar het was toch telkens een opgave om er een douche onder te nemen! Er was ook geen echt toilet, behalve dan een puttoilet/latrine, dat niet meer is dan enkele planken met ertussen een gat, waarin je mits wat mikken je cadeautje kan achterlaten.

Nadat ons werk in het zomerkamp erop zat, werden we terug opgehaald door Sete, en terug naar het appartement gebracht waar we eerder in verbleven hadden. We zouden nog steeds op de matras op de vloer moeten slapen; er was gelukkig nog steeds lauw water (eerder hadden we enkel koud water, maar na een stroompanne kwam er plots een warmere straal uit de kraan), maar al gauw bleek er kortsluiting op te treden in de keuken, waardoor we de door koks weinig benijde discipline van het vloerkoken moesten beoefenen. In de slaapkamer wel te verstaan, gezien daar nog een van de weinige werkende stopcontacten was. Al bij al was dit een toffe avontuurlijke twist, maar met zes man in eenzelfde appartement bleken onze voedselvoorraden al gauw uitgeput. New Choice kwam ons op onregelmatige tijdstippen wel wat bevoorraden, maar ze konden maar niet begrijpen waarom we telkens om meer toiletpapier vroegen. Ik dacht dat dit nogal logisch is als je met zoveel mensen samenleeft, maar om zeker te zijn dat de boodschap zou overkomen, deed ik dan maar alsof er darmproblemen in het spel waren, door naar de onderbuik te grijpen en zuur te kijken. En zowaar het hielp! Nog geen twee uur later stonden ze er terug met twee extra rollen!

De dag na ons vertrek uit het zomerkamp begonnen we te werken in een weeshuis in UB. We zouden er de was doen en helpen in de keuken, maar weerom bleek er weinig van aan te zijn. Het weeshuis was slechts enkele uren op voorhand op de hoogte gebracht van onze komst en we zouden er ingezet worden om met de kinderen bezig te zijn. Gelukkig dat we nogal flexibel opgesteld zijn, en al bij al zijn dit zeer toffe en leerrijke ervaringen geweest, maar ze kunnen in elk geval een lange brief van ons verwachten met een opsomming van alles wat in onze ogen verbeterd kan worden opdat toekomstige vrijwilligers niet voor dezelfde voldongen feiten worden gesteld.

De 20-tal kinderen die in dit weeshuis verblijven zijn geen echte wezen. Velen van hen werden aan het weeshuis toegewezen omdat hun ouders niet voor hen konden zorgen, uit armoede of alcohol- en drugsmisbruik. Deze kinderen zijn dan ook in het algemeen impulsiever en chaotischer in hun gedrag dan deze in het zomerkamp. We waren dan ook vaak afgepeigerd wanneer we 's avonds terug aankwamen in het appartement. Onze dagen vullen we vooral met buitenspelen (voetbal, touwtjesspringen en hinkelen) en teken-, schilder- en danslessen. Het is vaak al een succes gebleken als iedereen het opgelegde lesplan kon volgen, al was het maar voor even. Tijdens onze tijd in het weeshuis worden we begeleid door Jamie, een Australische vrijwilliger die als sociaal assistent bij het Rode Kruis actief is. Het is zonneklaar dat hij de kinderen zeer goed aanvoelt en hoewel het voor ons minder duidelijk is waar onze beperkte bijdrage in het geheel van hun opvoeding past, maakt Jamie ons duidelijk dat alles in een overkoepelend educatief en pedagogisch meerjarenplan gezien kan worden. Hij was bovendien zeer benieuwd naar al onze commentaren inzake het inzetten van vrijwilligers in het weeshuis. Op basis van de feedback zou er op termijn een beter plan worden uitgewerkt door de directie zodat vrijwilligers gerichter en specifieker aangepast aan de noden kunnen worden ingezet. Nadat we hen voorzien van enkele nieuwe springtouwen vertrekken we dan ook met een goed gevoel dat tenminste dit weeshuis ietwat gestructureerd te werk gaat, hoewel er zeker nog veel werk is voor verbetering. Over hoezeer deze indrukken ons beeld van vrijwilligerswerk hebben beinvloed en meer over de zin en onzin van betaald vrijwilligerswerk zullen we later nog een essay publiceren op deze blog.

Met dit vrijwilligerswerk zitten stilaan onze dagen in Mongolie erop. De laatste dagen verblijven we terug in de Mongolia Steppe Vision Guesthouse, waar ze ons met open armen ontvangen. Omdat Byambaa ons zo goed geholpen had in het zomerkamp nodigen we hem uit in de guesthouse om samen lekkere zelfgemaakte pizza te maken. Op een containermarkt vinden we na lang zoeken de benodigde kaas, bloem, gist, aubergines, paprika's en champignons. Het zou een overheerlijke pizza worden, waarbij alle medewerkers van de guesthouse zeker niet vergeten werden! Op de laatste dag werden we uitgenodigd bij Byambaa thuis, waar zijn moeder speciaal voor ons een hele maaltijd heeft bereid, bestaande uit omeletjes met groenten en zeer veel buuz (bleke gestoomde vleesknoedels... mjam!). Uiteindelijk geeft Byambaa ons nog twee van zijn originele doeken cadeau, een surrealistisch werk getiteld "Dream" en het moderne "Stars". Als we later zijn jongere broer ontmoeten spreken we af dat we voor Byambaa een profiel op Deviantart aanmaken, waarop hij zijn werken kan promoten en verkopen. Dan zou hij althans meer geld overhebben in de maand om stilaan een beter leven te krijgen, weg uit de wurgende spiraal van te hoge huurprijzen, te lage lonen en te weinig toekomstperspectieven. We beloven hem er werk van te maken in Taiwan, waar we 5 weken zullen verblijven. Maar eerst vertrekken we op 7 augustus via Seoel naar Tokyo, Japan, waar nog niets vaststaat en dus alles mogelijk blijft. Op naar het land van de rijzende zon!

 

 

 

 

Fotoalbums van locatie «Mongolia»

In het land van Chinggis Khaan (92)

27 Juli 2013 | Wereldreis! | Mongolië | Laatste Aanpassing 27 Juli 2013

  • Noord-Koreaans borduurwerk(3)
  • de presidentiele inauguratie ceremonie(2)
  • fascinerend poseren(2)
  • Byambaa Batbaatar's werk (4)

 

Plaats een Reactie

Carmen Que aventura con el trabajo!!!.... linda experiencia con el trabajo creativo con los chicos .... Felicitaciones al artista Byambaa por sus magnificas pinturas y gracias a ustedes por compartirnos esta riqueza de aprendisaje de su viaje ;) Geplaatst op 15 Augustus 2013
Annelies Lang uitgekeken naar een nieuw verhaal en weer overdonderd door de schitterende ervaringen die jullie opdoen! Ik kijk al uit naar het verslag van Japan! :-) Geplaatst op 09 Augustus 2013

 

      
This site is only viewable in landscape mode !
Session Tracking