Reisverhaal «There and back again... »

Wereldreis! | Nieuw Zeeland | 0 Reacties 31 Januari 2014 - Laatste Aanpassing 13 Februari 2014

Na de opstoot van vermoedelijke giardiasis in Australie trad er helaas een herval op in Nieuw-Zeeland waardoor we beslisten om een kleine week op onze eerste bestemming, Rotorua, te blijven. Analyse heeft dan eindelijk bevestigd dat het effectief om giardiasis ging. Blijkbaar kan er na medicatie bij 1 % een herval optreden, dus je moet maar de pech hebben daartoe te behoren! Gelukkig zou een nieuw medicijn de definitieve redding brengen. 

Rotorua is een slaperig stadje dat in het midden van een oude caldera gelegen is waar echter nog heel wat ondergrondse vulkanische activiteit plaatsvindt. Er hing dan ook regelmatig een indringende zwavelgeur in de straten, afkomstig van de vele geothermale bronnen uit de omgeving. Een van de meest indrukwekkende van deze bronnen was wel het buitenaardse landschap van Wai-O-Tapu, waar we getrakteerd werden op een waaier aan vreemde geologische wonderen, gaande van inktzwarte pruttelende modder- en oliepoelen (met namen als de Inktpot of het Bad van de Duivel ) tot ontzettend kleurrijke minerale afzettingen (bv. het Schilderspalet en de Champagnepoel). Geen wonder dat deze plaatsen zoveel voorkomen op de plaatselijke postkaartjes! In hetzelfde gebied zagen we ook een geiser aan het werk. Om de toeristen te plezieren werd er elke dag rond 10u15 een zeepmengsel in de geisermond gegoten om haar te activeren. Blijkbaar was deze methode ooit per toeval ontdekt toen er eens een aantal ontsnapte gevangenen hun kleren wilden wassen in het geothermale water waarna ze plots alles tientallen meters de lucht in zagen vliegen!

Vanuit Rotorua hebben we ook een uitstap gedaan naar Matamata waar Hobbiton gelegen is, het door Peter Jackson op ware schaal nagemaakte Hobbitdorp uit The Lord of the Rings en The Hobbit. Van onze gids ter plekke kregen we allerlei verhalen te horen over hoe het allemaal begon met het overtuigen van een lokale boer om zijn land te mogen gebruiken voor een groots opgezet filmproject. "Lord of the WHAT??" zou zijn eerste reactie geweest zijn... Of over de professionele gatengraver die werd aangenomen omdat ze zo onder de indruk waren van het feit dat hij een groot, 50 cm diep gat kon graven in amper 10 sec. Acteurs die hobbits speelden moesten immers in die gaten staan om het hoogteverschil met bv. Gandalf weer te geven. Ons bezoek werd afgesloten met een gratis biertje, een speciaal voor de film gebrouwen ale met slechts 1 % alcohol, ons aangeboden in de Green Dragon pub, waar je ook een gastenboek kon inkijken met de handtekeningen en commentaren van de meeste acteurs uit de films. Hoewel er de ene na de andere tourgroep passeerde en alles nogal snel-snel moest gebeuren was zo'n bezoek voor ons als LOTR fans toch best de moeite. Naar het schijnt heeft zelfs iets minder dan de helft van de bezoekers nog nooit de boeken gelezen of de films gezien, waardoor ze geen idee hebben waar het over gaat en wat er zo bijzonder is aan die Hobbitholes in de grond... 

Via Rotorua en Wellington, waar we de ferry naar het Zuidereiland hebben genomen, komen we uiteindelijk terecht in Christchurch, de stad die enkele jaren geleden door een verwoestende aardbeving grotendeels werd vernietigd en waar nog steeds veel huizen in puin liggen en monumenten bekleed worden door steigers waar je momenteel enkel de wind door hoort gieren. De schaduw van die vernietigende dag lijkt nog overal te hangen en het is duidelijk dat de aardbeving meer dan slechts huizen heeft vernietigd. 

Een van de meest opmerkelijke ontmoetingen tot dusver vond plaats net nadat we in Christchurch aankwamen met de bus. Een Maori bedelaar met een winkelkarretje sprak ons aan en vroeg of hij een vlag mocht hebben die naast ons op de grond lag. Deze laatste was ons al niet opgevallen, dus we gaven het hem meteen. Hij vertelde vervolgens wat over zijn leven, hoe hij verleid werd naar de wereld van drugs en geweld, hoe die wereld zich plots tegen zijn gezin richtte, hoe hij vervolgens alles verloor, in de gevangenis terechtkwam en, na te zijn vrijgelaten, probeert zijn leven terug op de rails te krijgen. We geven hem wat van het eten dat we bijhebben en hij biedt ons wat van zijn maaltijd aan die hij bij het Leger des Heils had gekregen. We maken ook kennis met zijn, volgens hem "enige", vriendje die hij in zijn drinkbeker houdt, een uit het nest gevallen musje waarover hij nu met veel liefde waakt. Hij is geweldig opgetogen als we hem wat Thaise baht en Cambodjaanse riel geven, want zoiets had hij toch nog niet gezien. Als bedankje speelt hij op zijn oude gitaar een lied over vrede op aarde. Wanneer we afscheid nemen vliegt zijn musje opeens enkele meters verder en belandt in het midden van de straat. Als we vervolgens nog een laatste keert omkijken zien we deze struise, met allerlei littekens getekende man, gehurkt zitten in het midden van de straat om zijn musje terug in zijn drinkbeker te krijgen, iets wat het vogeltje al vrij snel uit zijn eigen doet, waarna de man met winkelkar al snel de hoek om verdwijnt. Toch wel een bijzondere ontmoeting!

In Christchurch hadden we trouwens nog een bijzondere ontmoeting, deze keer met onze couchsurfing gastvrouw, Vesta. Ze woont samen met haar zoon Gabe in een klein huisje aan de Pacifische kust en houdt van gezond eten, reizen en de eenvoudige dingen des levens. Hoewel we slechts twee nachten in haar huisje zouden blijven, hebben we ons er goed thuis gevoeld. Uria heeft haar befaamde pizza gemaakt en het calzone recept eens uitgeprobeerd dat ze van Diana had gekregen in Australie, en terwijl de heerlijke geuren onze magen al duchtig deden rammelen, genoten we van een lekker zonnetje en de vele reisverhalen die we met elkaar deelden. Kortom, een zeer aangename kennismaking en als we ooit terugkeren naar Christchurch dan weten we waar aan te bellen!

Van Christchurch ging het vervolgens richting Queenstown met onderweg het mooie Lake Tekapo. Queenstown is the place to be voor al diegenen die zich aan extremere activiteiten als para- en hanggliding, bungy, canyon swings, rafting, enz... willen wagen. Queenstown is ook de toegangspoort tot de betoverende wildernis van Fiordland. Omwille van budgetaire redenen besloten we dat elk 1 activiteit mag kiezen. Uria koos al snel voor het hanggliden (deltavliegen), een jeugddroom van haar. Na een korte rit naar de Coronelpiek werd ze in een funky pakje gestoken en snel klaargestoomd voor de vlucht. 3...2...1...GO!! en je zag korte beentjes die zo snel mogelijk van de helling probeerden te rennen om vervolgens over te gaan in een geluidloze vlucht tussen hemel en aarde, met enkel een machtig gebergte, groene valleien en een instructeur als getuigen. Tien minuten later stond ze beneden, met de breedste glimlach die je je kan indenken!

Stijn koos dan weer voor een bungysprong, en niet meteen de minste... de 134 m hoge sprong over de Nevis, met maar liefst 8 sec vrije val. Deze bungysprong wordt door sommige mensen als een van de meest beangstigende sprongen ter wereld beschouwd, niet in het minst door de hele opbouw naar het gebeuren toe en de dramatische omgeving. Na een uurtje rijden in een rammelend busje en een steile klim naar boven toe, zie je opeens een klein platform hoog boven een rivier hangen, slechts vastgehouden door enkele sets stalen kabels. Na geregistreerd te zijn en in een harnas te zijn gestopt, moet je rustig wachten op de pendel die je dan van de kant komt halen en je naar het platform brengt. Ondertussen kan je je zenuwen proberen te controleren terwijl springer na springer zich met een ware doodschreeuw in de diepte stort. Eens de pendel je tot aan het platform brengt moet je nog steeds rustig je beurt afwachten, maar kan je toch al van dichterbij de angsten van de anderen bestuderen (vooral het gebeef in de handen van sommigen als ze binnen 10 sec moeten springen!), alsook de heldenverhalen van de moedigen die al teruggekeerd zijn uit de diepte. Is dat Stijn's nummer die nu verschijnt? Een rilling of twee loopt over onze beider ruggengraten. Nog even alle kabels vastmaken, eens goed lachen naar de obligate camera's die overal opgesteld staan en het is tijd voor de oneindig verre processie (van slechts een meter of twee) naar de rand van de afgrond. Ja nu komen er toch wat zenuwen op, zeker als je opeens niets meer onder je voeten ziet, behalve 200 m ijle lucht met eronder een kolkende rivier en grillige, donkere rotsen. Is dat kledij dat daar ligt, of hebben ze dat daar doelbewust gelegd? Die mannen van de organisatie hebben precies zo hun eigen gevoel van humor om ons te entertainen... 3...2...1...BUNGY!! waarop de man Stijn's harnas loslaat en het aan hem overlaat om te springen. "Niet twijfelen, gewoon doen!" kwam er in hem op! 

(...) 

Een minuutje later stond hij al terug boven, met maar 1 gedachte in zijn hoofd: "Can I do this again?" De begeleiders gingen maar al te graag in op zijn verzoek en nog geen vijf minuten later dook hij een tweede keer richting de dieperik! Het is weer eens bewezen: zot zijn doet geen pijn ;-)

Enkele dagen later bevonden we ons in Te Anau, het startpunt van enkele van de 9 "Great Walks" die Nieuw-Zeeland rijk is. Na lang gepuzzel in het online boekingsysteem bleek het mogelijk voor ons om twee van deze mooie trektochten te ondernemen. Onze eerste trekking was de inspannende, driedaagse Kepler trekking, die ons tot ver boven de bomengrens zou brengen en over enkele indrukwekkende bergkammen, met machtige vergezichten op de desolate bergen en meren van zuidelijk Fiordland. We werden bovendien nog eens getrakteerd op enkele pareltjes van oude beukenwouden, die soms volledig overgroeid leken met allerlei mossen en kleurrijke korstmossen en daardoor recht uit een of ander sprookje leken te komen. Het weer zat gelukkig goed mee. Enkel in het begin hebben we even te lijden gehad van een stormachtige wind gecombineerd met regen en mist, en dat terwijl links en rechts van je enkel de diepe afgrond gaapt! Maar al die inspanningen wogen niet op tegen de overweldigende vergezichten waarop je keer op keer getrakteerd werd!

Zulke vergezichten kregen we ook te zien tijdens de tweede trekking, de vierdaagse Tongariro Northern Circuit op het Noordereiland. Dit circuit overlapt gedeeltelijk met de zeer populaire Tongariro Northern Crossing, een 19-km lange dagtocht, en voert je rond de steile hellingen van Mount Ngauruhoe, ook wel Mount Doom genoemd (LOTR was werkelijk overal wel aanwezig tijdens ons verblijf!). Omdat het net goed weer was (en omdat Frodo de Ring uiteindelijk toch wist te vernietigen) konden we gelukkig deze actieve vulkaan beklimmen. Op de top had je een onwerkelijk zicht over oceanen van wolken die je overal leken te omringen, terwijl de zon onverhinderd bleef branden op het Blauwe Meer, temidden het vulkanische maanlandschap beneden. De klim duurde zo'n 90 min, terwijl je kon afdalen in slechts 20 min. De truc was om a.h.w. naar beneden te joggen, al glijdend over de droge vulkanische as. Terug beneden moest je een grote caldera over om vervolgens de steile klim aan te vatten naar de Rode Krater. Eens op de top heb je een betoverend zicht op de grillige kraterwanden die gekleurd zijn met een myriade aan tinten rood, bruin en oker, terwijl verder beneden de drie wondermooie Emerald Lakes voor je opdoemen, drie kleine meertjes in blauwe, groene en gelige kleuren die sterk afsteken tegen het omringende kraterlandschap. Hier en daar zie je ook nog stomende fumarolen en hun gelige zwavelafzettingen die het geheel doen lijken alsof het eens werd geschilderd door een meesterschilder. 

Eens je dit wonderlijke landschap achter je laat en je terug beneden bent kom je opeens in een woest landschap terecht van zwarte assevelden vol grillige vulkanische kegels in de meest curieuze vormen denkbaar. Geen wonder dat hier sommige scenes uit Mordor werden gefilmd! Temidden deze woestenij kwam je overigens de meest kleurrijke plantjes tegen. Allemaal leken ze zich aangepast te hebben aan de extreme omgeving, maar wat een soortenpracht! De Macro-functie van de camera deed duchtig zijn werk!

De avond van de laatste dag van de Tongariro Northern Circuit moesten we een nachtbus nemen richting de luchthaven van Auckland, waar we dan 's anderendaags de vermoeiende vlucht hadden naar Santiago de Chile. Hiermee kwam dan ook helaas een einde aan ons avontuur in Nieuw-Zeeland. Wat we gemist hadden in Australie hebben we dubbel en dik goedgemaakt in het land van de Kiwi's! Dit is tot dusver zeker een van de absolute hoogtepunten van onze reis (en onze portemonnee...)!

De volgende vier maanden zullen we ons concentreren op Zuid-Amerika, waar we onze weg zullen proberen te vinden doorheen de pampa's van Argentinie, helemaal doorheen Patagonie naar het einde van de wereld in Vuurland, om vervolgens terug op te klimmen via de Chileense kant en, na een tussenstop op Paaseiland, via de Atacamawoestijn richting de Boliviaanse hooglanden te trekken. Eindigen doen we tenslotte in het mysterieuze Peru en op de evenaar in Quito. Maar daarover later veel meer... Vele groetjes en tot een volgend verslag!      

 

 

 

 

Fotoalbums van locatie «New Zealand»

There and back again... (118)

20 Januari 2014 | Wereldreis! | Nieuw Zeeland | Laatste Aanpassing 20 Januari 2014

  • Kepler trekking (7)
  • Tongariro Northern Circuit (12) - zicht vanaf de t
  • Kepler trekking (26)
  • Kepler trekking (13)

 

Plaats een Reactie

 

      
This site is only viewable in landscape mode !
Session Tracking