Reisverhaal «Laos»

Laos | Laos | 0 Reacties 01 November 2012 - Laatste Aanpassing 27 December 2012

Dag 1.   november 01        Houeisay – Luang Namtha – Muang Sing

Van Chiang Rai gaat het dan verder noordwaarts tot Chiang Khong, hop naar de Mekong Rivier. Met ferry naar de overzijde waar we toekomen in Laos, Houeisay.  Eens de grensformaliteiten vervuld zijn kunnen we onze reis verder zetten en 7 uren rijden naar Muang Sing via Luang Namtha.

In Muang Sing zullen we de nacht doorbrengen in de Singchalern Guesthouse 1* waar we trouwens 2 nachten zullen blijven. 

Hallo hallo ... ff proberen want het internet is niet van het strafste hier!

De vluchten zelf zijn héél goed verlopen, kortom de hele verplaatsing. Gelukkig maar want het was wel een gokje. Als er ergens iets fout liep was het eigenlijk een ramp geweest. Dus voor de volgende reizen zullen we dit op een andere manier organiseren.

Ja, hier ... prachtige natuur, mensen erg vriendelijk en het eten dat is iets speciaals.
Voor de diner zijn we naar de markt geweest waar er natuurlijk verschillende standen zijn en waar je kan kiezen. Deze worden niet terug opgewarmt en je moet het met je handen eten. Bolletjes plakrijst maken en soppen in een saus en er groenten en kip, vis of vlees bijnemen. Dit hadden we nog niet gedaan maar heeft wel zijn charmes. Zeker als eerst de gids een plasje ging doen en daarna terug in de gezamelijke bordjes zijn balletjes rijst aan het rollen was. Dat moet je erbij nemen. 
Op deze dag waren we echt stikkapot. 36 uren reizen aan één stuk is zeker niet te onderschatten. We zijn als een blokske in slaap gevallen.

Foto's: http://www.tangatanga.com/swinnekes/laos/reisfotos/laos-november-1-2/ 

Dag 2.   november 02        Luang Namtha – Muang Sing

Na het ontbijt zullen we Muang Sing exploreren. We zullen de etnische minderheid khor bezoeken in Ikhor. Origineel noemde deze groep “Akho of Akha” dat het Lao is voor “Oudere broer”. De Khor emigreerde van Zuid-China naar Laos zo’n 500 jaar geleden. Eens ze in Laos waren, splitste de Khor in verschillende deelgroepen: Khor Pho, Xang, Debla, Loma, Eupa, Mu Kuew, enz. De Khor vrouwen zijn gespecialiseerd in het weven, knopen en het decoratief naaien, terwijl de mannen echte kunstenaars zijn wat houtsnijwerk betreft. De mannen zijn dikwijls gekleed in pofbroeken, donkerbruine T-shirts met lange mouwen versiert met zilveren ornament.
Ornament: versiersel/juweel met een herhaling van een bepaald motief.

We trekken verder langs het etnisch dorp Lanten en zullen nog de tempels Vat Xieng Jai en Vat Nam Keo Luang bezoeken die een Thai Lu architecturale invloed hebben.

De Lanten als bevolkingsgroep zijn afkomstig uit China. Het is een afgescheurde groepering van de Mien (Mien-vrouwen zijn herkenbaar aan het dragen van een zware zwarte tulband) en specialiseren zich in het maken van papier.

We overnachten terug in Muang Sing Singchalern Guesthouse 1*.

Singchalern Guesthouse waar we de eerste dag ‘s avonds laat waren toegekomen was eigenlijk wel een tof verblijf. Het waren verschillende huisjes die volledig in bamboe en andere soorten hardhout waren vervaardigd. Niet luxueus maar het had iets. Eerst was er een klein halletje, daarna een hele grote slaapkamer waar twee tweepersoonsbedden in stonden met kast. Elektriciteit héél basic maar toch netjes en gezellig. De badkamer bestond uit twee stukken: eerste met lavabo en Europese wc, het tweede stuk was de douche, +/- 6m², opgebouwd uit keien, iets groter dan een tennisbal en onder de blote hemel. Was wel geestig.

Om hier op het internet te geraken heb ik zelf een netwerk opgezet met de codes die ik kon aflezen van de router. Hun hele internet boeltje was wel ontregelt maar de uitbater was content dat ook hij terug op het internet kon.

Tweede dag begonnen met ontbijt. Dit bestond raar maar waar uit enkele Franse broodjes met huisgemaakte mango confituur, enorm straffe Lao koffie waar flikken-koffie nog een puntje kan aan zuigen en een schotel met vers fruit.
Onze uitstap begon met de Vat Nam Keo Luang tempel. Deze was sober maar toch mooier en meer onderhouden als de meeste tempels in Vietnam. Wat Chinees of Thai aanvoelend maar er liep geen kat rond. Gelukkig hadden we onze gids, die tijdens zijn jeugdjaren zelf een monnik was geweest en ons enorm veel uitleg kon geven over het Boeddhisme en de tempels in het algemeen. Bleek dus dat er in deze tempel alleen maar hele jonge monniken zaten die op het ogenblik van ons bezoek opleiding kregen.
Na de tempel bezochten we een etnisch Lanten dorp waar de kinderen Mich/mama overvielen om een ballon of stylo te kunnen krijgen. Zo erg zelfs dat we alles moesten wegsteken en kinderen die nog niets hadden gekregen moesten teleurstellen. De oudere jongens, +/- 10 jaar, begonnen te rochelen en rond onze voeten te spuwen. De volwassenen bleven er onverstoord bij, de vrouwen hun borduurwerk, de mannen vlochten manden of bewerkten hout.
Die mensen zijn arm, amper kleding die dan nog stinkende vuil waren, op blote voeten, … hutten van bamboe waar zelfs geen vloer in lag. Kortom ze hadden niks. Hun mentaliteit was er natuurlijk ook naar en je kan het hun eigenlijk niet kwalijk nemen. Geen onderwijs, ouders constant op het land, … wat aan hun lot overgelaten, wild. Hier en daar kom je dan wel de schotelantennes en tv’s tegen. Van een contradictie gesproken.

Na een korte verplaatsing kwam de tweede tempel aan de beurt, Vat Sieng Jai. In tegenstelling tot de eerste tempel liep hier enorm veel volk rond. We deden onze schoenen uit en liepen binnen. Overal zaten Chinezen in groepjes op de grond. Ze aten, speelden spelletjes, babbelden wat. Anderen waren druk in de weer met offers te brengen bij het prachtige Boeddha beeld. Op een podium stonden verschillende plastiek zakken waar ook donaties in werden gedaan voor de monniken. De donaties gingen van fruit tot rijst en koekjes maar ook geld (arme mensen gaven namaak geld) werd kwistig verdeeld.
Vanaf nu ga ik onze gids Juan noemen, zijn naam is amper uit te spreken laat staan te schrijven.
Juan was ons de hele uitleg aan het doen van de tempel en werd plots aangesproken door een van de oudere mannen. Hij nodigde ons uit om deel te nemen aan de inwijding van nieuwe monniken, novicen. Het was een hele eer voor hun als ook wij deze plechtigheid zouden willen bijwonen. Dit hebben we dan ook gedaan maar natuurlijk niet de volledige viering die zo’n 3 à 4 uur duurt. We kregen een matje om ons op te zetten en van heel wat mensen kregen ook wij offers. Appels, koeken, snoepgoed, … noem maar op, dit alles werd in een grote ijzeren schaal gelegd waar we naar hartenlust mochten van eten. Tijdens de plechtigheid kregen we bloemen die we tussen onze handen mochten houden om de monniken al het goede toe te wensen. Na een periode moest de bloem weggegooid worden en kregen we een nieuwtje voor het volgende gedeelte. Er werd muziek gemaakt, weet je wel, zo werd er op die enorme grote trommels geroffeld en de simbalen klingelden na een uur buiten de tempel nog steeds in onze oren. Maar we hebben een unieke gelegenheid mogen ervaren waar we echt hebben van genoten.
Had ik nog ff langer gebleven was ik misschien ook ingetreden. (Happy Boeddha!)

Na dit alles terug in de guesthouse genoten we van een heerlijk Lao diner en was het tijd om te gaan snurken.

Dag 3.   november 03        Muang Sing – Luang Namtha – Udomxai

Na het ontbijt hebben we een rit voor de boeg van een uur of 6 naar Udomxai. Onderweg bezoeken we een straatmarkt van de Hmong.

Eens in Udomxai gaan we naar een Indochinese markt en bezoeken we verder het stadje. In de namiddag beklimmen we de berg Wat Si Mungkhoun waar we een overzicht zullen hebben over de stad en genieten van de zonsondergang, bij goed weer natuurlijk.

We overnachten in Udomkham hotel 2*

Zoals geschreven hierboven vrij lange verplaatsing. Ook vandaag maakten we een stop in een Lanten dorpke. Zelfde scenario als hierboven reeds werd geschreven. Ongelooflijk veel kinderen hier. Volgens onze gids zou elke familie minstens negen kinderen hebben. Stuk voor stuk kunnen ze jammer genoeg niet rekenen op wat evolutie of opleiding. Het enige dat ze leren is overleven en het land bewerken.

Aan één stuk door rijden we tot Udomxai. We checken-in in ons hotel wat deze keer niet echt meevalt maar we nemen dat erbij. Het is een oud hotel dat net is overgenomen door Chinezen. Als je er iets wil aan vragen lopen ze weg, ze doen dat ze je begrepen hebben en zie je ze niet meer terug of zelfs een Cola vragen is te moeilijk voor ze. Je kan zeggen dat je maar de taal moet leren maar dat geld ook wel een beetje voor hen. Ach we hebben er eigenlijk nog wel goed mee gelachen.
We gingen in het hotel-restaurant eten, Chinees dus. Om uit te leggen wat er allemaal in onze schotels mocht worden verwerkt moesten we mee tot in de keuken (menukaart bestond nog niet!). Na vele vijven en zessen was dat al gelukt en vroegen we om het eten niet té pikant te maken. Maar jongens toch … de tranen sprongen uit m’n kassen!! Ik kan er vrij goed tegen maar het was echt niet te doen. Mich heeft maar een paar hapkes gedaan en die sloeg bijna dubbel toe. Zij heeft het gehouden op wat rijst en prinsessenbonen met look die apart waren bereid. Ook hadden we nog nooit zoveel moeten betalen: 125.000KIP, wat om en bij de 10€ is voor 2 personen met drank en thee inbegrepen. Kan en of moet je dan van je neus maken? Maar nee, je neemt het gewoon als een anekdote in je op en laat het passeren. Ze hadden hun best gedaan. (Vorige dagen, warme lunch met 4 personen, drank inbegrepen +/- 80.000 KIP)
Maar wat je dan allemaal rond je ziet gebeuren. Jongens jongens toch. De kleine van de bazin had net een pup gekregen. Die kleine liep daar ne ganse tijd achter te crossen tot hij ineens moest braken en dit dan ook tussen de gasten deed! Als je dacht dat het personeel dit zou opkuisen zijt ge wel ff mis! Ze kijken wel ne keer om maar er beweegt niks of niemand. De Chinezen zelf zitten hun neuzen uit te blazen, rochelen en spuwen op de grond aan tafel. Je houdt het echt niet voor mogelijk. Door den duur kan je niet anders dan in de lach schieten, hilarisch gewoon. Pas op he … ik zat daar dan te bleiten van het pikante eten, snoot mijn neus in een zakdoek en dan keken ze zo naar mij om te zeggen:” Wat doet gij nu, viezerik!”.  Ook daarvoor kom je naar hier … culturen kunnen zó verschillen.
Voila nu heb ik al van onze diner verteld maar nog niets van de 2 tempels dat we hebben bezocht voordien. Of kijk misschien naar de foto’s en oordeel zelf … schitterend gewoon.

Foto's: www.tangatanga.com/swinnekes/laos/reisfotos/3-november-laos/

Dag 4.  november 04       Udomxai – Pac Ou Cave – Luang Prabang

Na het ontbijt zetten we onze rondreis verder naar Luang Prabang. Onderweg stoppen we in Pak Ou Village waar de rivier Nam Ou uitkomt in de machtige rivier De Mekong. We bezoeken enkele heilige grotten waar duizenden beelden van Boeddha huizen.
Pac Ou Village is een populaire toeristische bestemming waar de dorpelingen zich vooral bezighouden met de verkoop van souvenirs, handwerk en traditioneel Lao eten. Vele anderen leven van de visvangst of boeren die sesam, pinda’s en Jobe’s ear (wat volgens mij een soort paddenstoel zou kunnen zijn?) verbouwen.

Pak Ou Caves zijn gelegen nabij Pac Ou, wat monding van de rivier Ou betekent. De grotten zijn verdeeld in de Tham Ting (lage grot) en Tham Theung (boven grot). Pac Ou ligt +/- 25 km van Luang Prabang. Ze liggen langs de rechter zijde van De Mekong en zijn ondertussen al goed gekend bij de toeristen. De Boeddha beeldjes zijn meestal beschadigd en vervaardigd uit hout. Ze nemen al de verschillende houdingen aan zoals: meditatie, onderwijzen, vrede, regen en verlichting (nirvana).

Houding van de Verlichting: In lotushouding (kleermakerszit), rechterhand raakt de grond terwijl de linkerhand rust op de benen. Deze houding zou Boeddha aangenomen hebben bij de overwinning op de God Mâra (duivel, dood, verderf). Wanneer Mâra Boeddha probeerde te storen tijdens zijn meditatie zou Boeddha me de rechterhand de grond hebben aangeraakt om steun te krijgen van de natuur en om zijn doorzettingsvermogen te bevestigen. Deze houding is voor Thai hét grootste mirakel tijdens het leven van Boeddha.

Houding van de Meditatie: In lotushouding met de twee handen in de schoot. De handpalmen, rechts op links, zijn naar boven gericht. De meditatiehouding is de perfectie van de mentale discipline.

Houding van de Vrede: Houding van de communicatie en vergeving. De armen worden voor de borst gekruist, rechts over links. Dit is de beschouwende Boeddha, diep nadenkend over hoe de wereld beter kan worden.

Houding van de Wijsheid, Onderwijzen: Houding van de verlichting maar met beschermende slangen boven zijn hoofd. Deze kan zittend of liggend zijn en ook zonder de slangen. Dan heft Boeddha zijn rechterhand ter hoogte van de schouder met duim en wijsvinger in een cirkel = het wiel is het teken van het onderricht.

Houding van de Vrijgevigheid: Deze kan zittend of liggend zijn, met de armen langs het lichaam met de handpalmen naar voren. Symbool van de liefdadigheid.

Houding van de Verzoening: Deze kan zittend of liggend zijn met beide handen op schouderhoogte met de handpalmen naar voren. Gebaar van geen vrees en verzoening.

Als alles vlot gaat komen we in Luang Prabang aan voor zonsondergang.

We overnachten te Luang Prabang  in Villa Chitdara 3*.

Gaan ontbijten in het hotel, zelfde plaats als waar we gisteren diner hadden gegeten. Als je dacht dat alles daar nu mooi was opgekuist dan heb je het wel mis. Bij onze binnenkomst kwamen ze rustig afgesloft en met een droge doek werden de etensresten van de tafel gezwierd, ook de kots van de kleine lag er nog! Maar goed, Juan kwam binnen en zag dat het niet goed ging. Ze hadden niets voorbereid en ging met één van de diensters naar buiten naar de winkel. Ondertussen kregen we van een andere dienster een keteltje heet water voor onze zelf meegebrachte oploskoffie. Na enige tijd kwam Juan terug met een toastbrood, een potje confituur en drie driehoekjes La vach qui rit.
Eigenlijk passen wij ons aan aan de plaatselijke gewoonten, maar onze vrienden Chinezen hadden al enkele maanden op voorhand deze opdracht gekregen. Voor mij geen probleem, ik heb me weer kostelijk geamuseerd.
Auto in en wegwezen. Verplaatsing van Udomxai naar Luang Prabang stond op het programma maar we maakten eerst toch nog een uurtje de tijd om naar de plaatselijke markt te gaan. Jammer genoeg zie je hier geen klederdrachten meer maar de producten, waar we door Juan weer veel info over kregen, waren wel erg interessant. We mochten van verschillende standhouders een stukje proeven en hier en ginder ging er een dekentje over hun waar omdat het illegaal was.
De wegen in de provincie Luang Namtha worden door de Chinezen gesponsord qua onderhoud en liggen er goed bij. In deze provincie merk je op dat er stevig ontbost wordt en in de plaats van de tropische bomen worden er rubberbomen aangeplant. De Laotianen worden financieel bijgestaan door China tot de bomen opbrengen. De rubber wordt dan door hen opgekocht aan dumpingprijzen.
Eens we Luang Namtha verlaten hadden waren de wegen helemaal niet meer zo goed en moest de verplaatsing aan een hobbelig tempo verder worden afgelegd. De enige hoofdweg naar Luang Prabang kronkelde door de bergen met als uitzicht de jungle. Prachtige natuur, panorama’s, dorpjes. Lang in de auto gezeten maar véél gezien. Hier en daar werd er dan ook ne keer gestopt om foto’s te nemen of een dorpje te bezoeken.
Op de oever van de machtige Mekong rivier werd er geluncht waarna er een kleine rally van 10 km moest worden gereden naar Pac Ou Village. Te voet naar de Mekong waar we met een grote kano werden overgezet naar de grotten van Pac Ou. Prachtige omgeving. De grotten waren wel iets minder maar toch het bezichtigen waard. Tijdens ons bezoek was er helemaal niet veel volk en konden we rustig rondkijken. Ook aan de conditie werd er natuurlijk gewerkt. Trapkes naar de upper cave deden we bij 28°C ikke weer een kilo of drie kwijt.
Aangekomen in Luang Prabang waar we een luxe kamer kregen in ons hotel omdat ze in onze voorziene kamer de elektriciteit niet aan de praat kregen. Mij hebben ze er niet gehoord.
Diner gezellig onder ons tweetjes aan de Mekong gegeten. Deze keer proper en niet te pikant. Ne goeie Lao Beer of twee en ik was rijp om bedje in te kruipen.

Foto's: www.tangatanga.com/swinnekes/laos/reisfotos/4-november-laos/
 

Dag 5.   november 05        Luang Prabang City Tour.

Vandaag staan er enkele prachtige sites op het programma. Zo bezoeken we het Nationale Museum en de imposante Stupa Wat Visoun (ook Wat Wisunalat tempel genoemd).
Stupa: komt uit het Sanskriet en beschrijft een boeddhistisch bouwwerk dat in heel Azië te vinden is. Stoepa's worden ook wel Chorten genoemd. Ontwikkeling: Oorspronkelijk waren stoepa’s hopen van steen of aarde waarin relieken van Boeddha begraven lagen.

Deze stoepa is beter gekend als “That Pathum”, Lotus Stoepa. In de volksmond  That Makmo, omdat de stoepa de vorm heeft van een watermeloen. Makmo:  is Lao voor watermeloen.

Verder bezoeken we het heiligdom van Wat Mai Suwannapumaram: (meestal eenvoudig aangeduid als ‘Wat Mai’. Het meest opvallende aan deze tempel, zijn de met goud bedekte reliëfs, waarmee de voorgevel is bedekt. De reliëfs beelden het verhaal uit van Vessentara; de hoogste incarnatie van de Boeddha. Ook de deuren zijn geheel bedekt met bladgoud. Binnen bevindt zich een grote zittende Boeddha. Tijdens het Lao Nieuwjaar (half april) wordt de Phra Bang Boeddha, die normaal in het Koninklijk Paleis staat, naar Wat Mai gebracht. Daar wordt het opgesteld in een tijdelijk paviljoen. De gelovigen hebben dan de gelegenheid om eer te bewijzen aan Boeddha door het beeld te wassen.

Dan is Wat Xieng Thong aan de beurt.  Deze tempel werd in 1560 gebouwd door Koning Setthathirath. In 1880 werd de Tripitaka bibliotheek toegevoegd en vervolgens in 1961, de trommeltoren. Deze tempel en Wat Mai werden gelukkig gespaard tijdens de plundering van Luang Prabang in 1887. Dit omdat de toenmalige bevelhebber, Black Flag Haw, Deo Van Tri, hier in zijn jonge jaren had gestudeerd als monnik en de tempels gebruikte als hoofdkwartier. Hij vond ze te mooi om te verwoesten.

Last but not least Wat Chom Si! Om ze te betreden moet je vanaf Sisavongvang Road de moed hebben om 328 trappen te doen. Wat Chom Si wordt aanzien als de meest heilige plaats van Luang Prabang. We worden gevraagd om deftig gekleed te gaan, geen lawaai te maken en niet te redetwisten op de top. Vanuit alle hoeken van Luang Prabang kan je deze tempel zien. We blijven hierboven om te kunnen genieten van de zonsondergang.

We sluiten de dag af op een avondmarkt waar vooral etnische groeperingen aan deelnemen vanuit de omgeving van Luang Prabang en er hun handgemaakte textiel proberen aan de man te brengen.

We overnachten te Luang Prabang  in Villa Chitdara 3*.

Ook vandaag hebben we niet stilgezeten. We hebben de tempels van Luang Prabang bezocht en we hebben er een pak gedaan hoor. Weer met Juan zijn deskundige uitleg. Hij kan het echt met handen en voeten uitleggen. Een plezier om hem bezig te zien en horen. Hierboven heb ik al heel wat uitleg gegeven over de tempels dus moet ik dit hier allemaal niet herhalen. Maar één ding is zeker, wie het ook maar interesseerd, zeker doen, het is gewoon prachtig. Wij hebben er echt van genoten maar wel vermoeiend.
Als laatste bezoek hebben we een dorpje net buiten Luang Prabang bezocht waar de bewoners zich bezighouden met het maken van papier en het weven van decoratieve stoffen. Heel tof, we hebben er een paar herinneringen van meegebracht.
Voila, kijk zeker eens naar de foto's. Seffens slapen morgen vroeg uit ons beddeke voor 'Giving Arms'.

Foto's: www.tangatanga.com/swinnekes/laos/reisfotos/5-november-laos/

Dag 6.   november 06        Luang Prabang – Kuang Sii Fall

Luang Prabang staat onder andere bekend om "giving arms". Honderden monniken wandelen langs het voetpad om rijst te bekomen . Iedere ochtend net na zonsopgang, geven de mensen uit Luang Prabang rijst aan de monniken. Geld bedelen mogen ze niet. Vrouwen mogen de monniken niet aanraken of aankijken. Daarbij moet je altijd 'lager' dan de monniken zijn. De meeste locals zitten dan ook geknield aan de kant van de straat en stoppen met hun handen rijst in de bakjes van de monniken.
De eerste monniken hadden geen kloosters. Ze waren daklozen die hun toelegden op meditatie en hun voedsel bij elkaar bedelden. Hun enige bezittingen waren hun pijen en hun kommetje om voedsel te bedelen. Voedsel offeren is een verdienstelijke daad die ons eraan herinnert om niet egoïstisch of hebzuchtig te zijn.

Daarna bezoeken we de vers-markt van Ban Prakham.

Na het ontbijt ff rondlopen op de centrale markt Phosi. Als het eten wat verteerd is rijden we een 30km naar de mooie Kuang Sii Fall waar we kunnen zwemmen, relaxen of een soft trek maken naar de top van de waterval.

We overnachten terug in Luang Prabang in Villa Chitdara 3*.

Vandaag was het de dag van de afwisseling. Eerst en vooral hebben we "Giving Arms" mogen meemaken. Niettegenstaande er in het begin erg veel toeristen waren (waar wij ook deel van uitmaakten!) gaf dit toch wel een heel speciale sfeer. Op het moment dat je er staat besef je dat de monniken de ganse dag niets anders hebben dan wat ze hier krijgen van hun bevolking en de toeristen. Het gaat van een klein bolletje sticky rice tot wat groenten of fruit en een snoepje. Honderden monniken lopen hier elke dag om te overleven. Ze eten normaal twee keer per dag en daarna is water het enige wat ze krijgen. Van jong tot oud, klein tot groot. Indrukwekkend!
Daarna gingen we van het ene uiterste naar het andere. De versmarkt waar onze gids Juan weer in z'n nopjes was om uitleg te kunnen geven over de verschillende rariteiten dat we tegenkwamen. Hier en ginder hebben we natuurlijk ook wel wat geproefd.
Nadien ons ontbijt genomen want we waren al op weg van voor 6u00 's morgens.
Na het ontbijt op pad met een stop in een Hmong dorpje waar de klederdracht nog wel gedragen werd. Dit vooral door de kinderen. We waren getuige van iemand die erg ziek geworden was in een familie en waar ze in de hut verschillende offers brachten aan hun altaartje en er buiten een geit werd geslacht in de hoop dat het familielid vlug zou genezen.
Verder kruisten we een tempeltje. Zo op de buiten hebben de monniken het zeker niet gemakkelijk omdat ze ook daar moeten kunnen rekenen op de giften van de bewoners. Een monnik had een visje gekregen, eigenlijk nog niet de moeite waard om te grillen maar hij was er erg gelukkig mee. Mooie site trouwens. 
Na een kilometer of 30 kwamen we dan aan Kuang Si Falls. Maar jongens toch echt wel indrukwekkend. Niet zodanig de watervallen zelf maar de kleurschakeringen van het water en de prachtige natuur waar dit alles is in gelegen. Zeker een aanrader voor iemand die plannen heeft om deze richting uit te komen. Op foto kan het natuurlijk nooit zo mooi zijn als dat je er zelf bent.
Op het domein van de watervallen hebben we onze lunch genuttigd tussen meer katten en honden dan klanten. Ze bleven geduldig en braaf wachten op hetgeen wat niet kwam. Ze hebben mij geleerd om m'n bordje leeg te eten! 
Juist na de middag dan een vrije namiddag in Luang Prabang. We maakten hiervan gebruik om eens rustig te gaan wandelen in het centrum. Een pannekoekske gegeten en een Stella Artois gaan drinken. Het was maar een 33cl, en nu dat ik die grote flessen Lao Beer gewoon ben ...
's Avonds het laatste avondmaal in Luang Prabang morgen terug verder door het mooie Lao! Sluuukes.

Foto's: www.tangatanga.com/swinnekes/laos/reisfotos/6-november-laos/

Dag 7.    november 07       Luang Prabang – Xieng Khuang

Lange rit voor de boeg. Ongeveer 7 uur tot Xieng Khuang, dat tijdens de oorlog van 1964 – 1973 werd verwoest door de Amerikanen.

Eens aangekomen kunnen we genieten van “The Plain of Jars”. Dit is een imposante archeologische site waar er verspreidt, honderden grote megalithische potten op het plateau staan. Deze stenen potten verschijnen in clusters, variërend van een enkele of een paar tot enkele honderden potten op een lager gelegen plaats rond de centrale vlakte en hooggelegen valleien. Het Xieng Khuang Plateau ligt aan het noordelijke eind van de Annamese Cordillera , de belangrijkste bergketen van Indochina . Eerste onderzoek naar de Vlakte der Kruiken, in de vroege jaren 1930, suggereerde dat de stenen potten zouden worden geassocieerd met prehistorische begrafenis praktijken. Opgravingen door Lao en Japanse archeologen in de tussenliggende jaren heeft deze interpretatie gesteund met de ontdekking van menselijke resten, begraven goederen en keramiek rond de stenen potten. De Vlakte der Kruiken is gedateerd aan de IJzertijd (800 jaar v. Chr. tot 57 jaar v. Chr. ) en is een van de meest fascinerende en belangrijke sites voor het bestuderen van Zuidoost-Aziatische prehistorie.

Na de middag bezoeken we Muang Khun,  het “oude” Xieng Khuang en was voorheen de provinciale hoofdplaats. De ruïnes van de tempel zijn het enige wat is overgebleven van dit glorieuze koninkrijk. De “zwarte stupa” en de Wat Pia Vat in Xieng Khuang zijn zeker een bezoek waard. De enorme “Boeddha” zittend achter de zuilen van baksteen en lateriet, de laatste overblijfselen van deze tempel, heeft een kogelschot door het hoofd gekregen. In de gehele stad kan men nog restanten terugvinden van zowel de “Geheime Oorlog” ,als de invloed van de Fransen uit de Indochina periode.

In de omliggende dorpjes maken we kennis met de Hmong en Tai Dam mensen. Zij hebben een interessante lokale cultuur en een kleurrijke geschiedenis.

We overnachten in Phonsavanh hotel Vansana 3*.

Sabaidee allemaal.  Vandaag ga ik het denk ik kort houden. We hebben een zware verplaatsing achter de rug. Steeds in het gebergte de ene haarspeldbocht achter de andere. Beetje te lang door elkaar geschud geweest. Toch was het wel interessant om naar de overgangen te kijken van de ene provincie naar de andere. Altijd hadden we onderweg al in de jungle gezeten maar nu begonnen er open velden (nog steeds op grote hoogte) met pijnboombossen. Ook de boeren planten andere gewassen zoals ananas en hadden ineens koeien ipv waterbuffels.
Onderweg hebben we wel af en toe eens iets bezocht maar een ongeval met een vrachtwagen strooide wat roet in het eten. Op de plaats waar wij gingen eten stopte er een Chinese camionchauffeur maar die vergat zijn parkeerrem op te zetten. Baf heel het gevaarte op z'n zijde maar ook de weg afgesloten. Op de koop toe was ons eten niet te best en was het maar een vuile bedoening. We zijn al wel wat gewoon maar hier ... Ok uiteindelijk dan toch weggeraakt en na wat kilometers een schooltje bezocht. Hier waren maar 2 leerkrachten aangesteld door de overheid om die hele bende te onderwijzen. Natuurlijk is dit niet echt wat deze jongeren nodig hebben. Ook de middelen liet te wensen over. Wij konden er natuurlijk niet veel aan veranderen.
Uiteindelijk dan toch bij de 'Plain of Jars' geraakt en dit was wel een toffe site. Die kruiken staan daar heel geheimzinnig te staan en geven niets van hun ware aard prijs. Zo blijft het een interresante plaats om wat te fantaseren.
Ons hotel van deze keer reuze mee. De kamer dik ok en het eten was er helemaal niet duur (volgens Lao). Morgen gaan we terug op stap en proberen om de tijd die we vandaag waren verloren terug in te halen. Zo moeten we nog de kapotte tempel bezoeken en dan door naar Vang Vieng. Gelukkig maar een uurtje of drie rijden. Daar zullen we dan 2 dagen blijven zodat we wat tijd krijgen om aan te passen. Daarna naar de hoofdstad.
Voila ff vlug geschreven en nu naar Chelleke, die zal wel al in dromenland zijn. Er waren (weer) problemen met de wifi in het hotel zodat het internet alleen maar in de lobby beschikbaar was. Dada....

Foto's: www.tangatanga.com/swinnekes/laos/reisfotos/7-november-laos/

Dag 8.   november 08        Xieng Khuang – Vang Vieng.

Up to Vang Vieng, toch weer een ritje van een 6 tal uurtjes. Vang Vieng had ooit een militair vliegveld dat een belangrijke rol heeft gespeeld tijdens de Indochina oorlogen.

Het is een dorp van +/- 25000 inwoners waar de tijd had stilgestaan tot het ontdekt werd door toeristen. Het wordt nu druk bezocht door rugzaktoeristen als rustplaats tussen Luang Prabang en Vientiane. Het ligt in een bocht aan de oostoever van de rivier Nam Song, die uitmondt in de Lik.

De streek is bekend om zijn grotten en watervallen, zijn rotswanden en afgeplatte kalkrotsen. De heilige grotten bevatten vaak Boeddhabeelden en vormen tijdens de godsdienstige feesten de bestemming van pelgrimstochten.  De betoverende omgeving rond Vang Vieng gaf aanleiding tot bijnamen zoals ‘de baai van Along’ of ‘het Guilin’ van Laos.

Na een lunch in een baanrestaurantje bezoeken we een Biologische ‘Mulberry Farm’. Deze boerderij bevordert het gebruik van natuurlijke materialen en traditionele methoden voor de teelt van gewassen en dieren. De boeren moedigen bezoekers aan om deel te nemen aan de werking van de boerderij. Het is een ideale gelegenheid voor diegenen die meer info willen over de biologische landbouw.

Opleiding, werkgelegenheid, ondersteuning en onderwijs voor de lokale dorpelingen worden gefinancierd door de winsten die uit de Farm komen.

Als afsluiter bezoeken we (Tham) Jang Cave waar de locale bevolking ging schuilen tijdens de oorlog.

We overnachten in “The Elephant Crossing"

Ja amai ik had me nog geen klein beetje mispakt! Wat schreef ik hierboven, 3 uurtjes rijden. We moesten natuurlijk dezelfde weg terug. Let op wat we hebben gezien in Phonsavan en omgeving was zeker de moeite. Maar ... al die kilometers op de slechte wegen dat was wel een beetje te veel van het goede. We zijn om 7u20 vertrokken uit het hotel richting Muang Khun om de Broken Temple te zien. Deze was erg mooi en de iets verderop gelegen Stupa zeker ook. Dan route 7 helemaal terug tot Muang Phu Khun liefst 148 km. Onderweg een paar keer gestopt om wat te drinken en de benen eens te strekken. Dan nog eens 87 km van Muang Phu Khun naar Vang Vieng. Hehe, denk niet dat het is zoals bij ons he, een gemiddelde van 40 km/u, de ene haarspeldbocht na de andere. Omhoog omlaag, alle kanten putten, ... En dat laatste stuk was dan de hoofdweg naar de hoofdstad. Niet te begrijpen dat ze er niet in slagen om ook maar die ene weg te onderhouden. Ik ben een beetje aan het zagen he. Maar ... we zijn er geraakt! Eens in Vang Vieng hebben we kunnen genieten van een mooie zonsondergang en hebben lekker gegeten.

Foto's: www.tangatanga.com/swinnekes/laos/reisfotos/8-november-laos/

Dag 9.    november 09       Vang  Vieng

We blijven nog ff in Vang Vieng om te kajakken en tubing. Tubing is het vlotten in een binnenband van een auto (voor mij waarschijnlijk een vrachtwagen J).

We bezoeken nog twee grotten: Snail Cave & Tham Lom Cave.

Tham Hoi of Slangengrot: Hier is een legende van een eenzame bezoeker die verloren geraakte in de grot. Hij werd niet gemist. Door zijn brommer die aan de ingang stond werd er alsnog een zoekactie opgestart. Eigenlijk wordt deze legende verspreid om mensen er op te wijzen niet zonder gids de grot te exploreren.

We overnachten in “The Elephant Crossing"

Van tubing of kajakken is niet veel in huis gekomen. Beetje ziek geworden maar we geven niet op! :) Vandaag hebben we de organic farm ff opgeweest. Daar hadden we niet veel geluk omdat de studenten allemaal naar huis waren om hun ouders te helpen de rijst binnen te halen. Iets verderop kwamen we een schooltje tegen die kansarmen opvangen, een Koreaans project. Hierna hop naar Tham Lom Cave waar we weer een trapke opmoesten, een kuitenbijter zulle maar WE hebben het gedaan. De Cave zelf was +/- 400m lang met wat mieten en lichteffecten maar niet om te zeggen wauw. Maar was toch tof om gedaan te hebben. Op de weg terug naar Vang Vieng zijn we dan een tempel binnengegaan waar juist enkele vrouwen het eten aan het klaarmaken waren voor de monniken. Enkele novicen moesten dan de schotels bij de monniken zetten. We mochten de bedankingsceremonie bijwonen. Wij ook op onze knietjes met onze handjes voor ons. Leuke belevenis. 
Na onze goedgevulde dag terug naar hotel om wat te relaxen en te eten.

Foto's: www.tangatanga.com/swinnekes/laos/reisfotos/9-10-november-laos/

Dag 10.     november 10     Vang Vieng – Vientiane

Vientiane ... hoofdstad van Laos ... we moeten er een uurtje of drie voor rijden maar onderweg stoppen we regelmatig. We zullen o.a. een Hmong markt bezoeken.
Check-in hotel, de rest van de dag vrij rondkeuvelen in Vientiane.

We overnachten in Lao Orchid 3* hotel.

Deze keer was het echt 3 uurtjes rijden. :) Onderweg een marktje aangedaan, wat gaan drinken, allemaal heel relax. Eens in Vientiane toegekomen inchecken hotel en een Lao koffieke gaan drinken. Het was vandaag verschrikkelijk heet. Als ik zeg dat het 40° was lieg ik zeker geen graad. Was puffen. 's Avonds langs de Mekong op de promenade was er een markt. Deze hebben we dan afgelopen maar kleren vallen wat klein uit voor ons. Nu dan tijd gehad voor tangatanga site wat in orde te brengen. Bedje in voor morgen een stadtoer te maken in Vientiane de hoofdstad van Lao.

Foto's: Idem als hierboven.

Dag 11.    november 11       Vientiane-Tour.

We bezoeken de hoogtepunten van Vientiane. Zo worden o.a. Wat Sisaket, Wat Prakeo, That Luang Stupa en Patuxay Monument aangedaan.

Wat Si Saket: Tempel die gebouwd werd door Koning Anouvang van het koninkrijk Vientiane. Het ligt tegenover het presidentieel paleis. Het is de oudste tempel die nog steeds geheel intact is in Vientiane. Alle andere tempels zijn ofwel na deze tempel gebouwd of moesten hersteld worden na de vernietiging door Siam (Siamese inval) van Vientiane in 1828. De rede waarom deze tempel zou zijn gespaard door de Siamezen is omdat hij in Bangkok stijl is opgetrokken. Slechts één keer is Wat Si Saket gerenoveerd door de Fransen in 1913. De tempel bevat ongeveer 6840 beelden van Boeddha.

De binnenmuren bevatten meer dan 2000 kleine nissen met zilveren en keramische Boeddhabeelden. Er zijn meer den 300 staande en zittende beelden van Boeddha in hout, steen, zilver en brons. De meesten dateren van de 16^e tot de 19^e-eeuwse Vientiane-stijl. Enkele beelden zijn 14^e en 15^e-eeuwse in Luang Prabang stijl. De muurschilderingen stellen het leven van Boeddha voor en de bloemmotieven op het plafond zijn geïnspireerd door de tempels van Ayutthaya die op hun beurt door het paleis van Versailles geïnspireerd zijn.

Wat Prakeo:  of Ho Phra Keo (vertaling: juweel van Boeddha) door Koning Setthathirat gebouwd met smaragdgroene Boeddha erin. De originele Boeddha (komende uit Lanna, het huidige Chiang Mai, Thailand) staat er niet meer in.  De huidige smaragdgroene Boeddha is gemaakt van jade. De tempel werd tussen 1936-1942 herbouwd in Bangkok-rococo stijl onder toezicht van prins Souvanna Phouma. Een in Parijs opgeleide ingenieur en toekomstige minister-president van onafhankelijk Laos.

Wat That Luang: Werd door Koning Setthathirat opgericht boven op een oude stoepa. Volgens een oude legende zond koning Ashoka, de grote begunstiger van het Boeddhisme in India, een relikwie van de historische Boeddha Shakyamuni (een rib?) naar Laos, waarvoor in de 3^de eeuw een stoepa werd gebouwd. De Khmer zouden in de 11^de/12^de eeuw op dezelfde plaats een stoepa hebben opgericht.

Thag Luang is het nationale heiligdom van Laos en het belangrijkste monument van de stad. De grote gouden stoepa is gebouwd op drie vlakke, vierkante terrassen. Europese reizigers meldden midden 17^de eeuw dat de That bedekt was met bijna 500kg bladgoud. In 1827 werd ook de Wat That Luang verwoest; hij is pas rond 1900 opnieuw opgebouwd. In de jaren 30 van de 20^ste eeuw kreeg de Wat That Luang na een reconstructie definitief zijn huidige vorm. Van de kunstzinnige waarde van deze constructie lopen de meningen uiteen maar de Laotianen waarderen het bouwwerk bijzonder. Voor hen is het niet alleen een getuigenis van hun boeddhistische geloof maar ook van het nationale heiligdom en het symbool van de onafhankelijke staat.

Patuxai monument: Een opmerkelijke triomfboog (Arc de Triomphe van Laos)die net zo goed in Parijs had kunnen staan. Alleen is hij hier versierd met taferelen uit de Laotiaanse mythologie. Hij werd in de jaren 1960 gebouwd met Amerikaans beton dat bestemd was voor de bouw van een luchthaven. Het herdenkingsmonument werd opgericht als eerbetoon aan de gesneuvelden uit de verschillende oorlogen. Boven op het monument ligt een terras waar je weids over de stad kan kijken. Voor Patuxai staan muzikale fonteinen.

We overnachten in Lao Orchid 3* hotel.

Hello hello, zoals ge hierboven kunt lezen nen helen drukke dag geweest. Verschillende tempels, standbeelden, Stupa's en musea bezocht. De ene al mooier dan de andere maar elk met z'n eigen karakter en verleden. Hopelijk zullen we morgen in Pakse goed internet hebben voor wat foto's op de site te zetten. Vanavond zijn we uitgenodigd bij onze Rambo/gids Juan om te gaan eten en kennis te maken met zijn familie. Hopelijk moet ik geen ganse avond met mijn kont op de grond zitten wat da ga ik zeker niet uithouden! 
Ok we zien wel. Hij heeft al altijd goed zijn best gedaan waarom zou het nu niet goed zijn.
De laatste dagen zijn al ongelooflijk heet geweest. Wel een regenbuitje gehad deze morgen maar dat zal de luchtvochtigheid nog een beetje hebben doen stijgen. Ge gaat me helemaal niet meer herkennen. Van een one-pack ben ik al overgegaan in een vier-pack, tegen het einde van onze reis een six-pack he! Onze Simon gaat wat moeten trainen. 
Yes ... dus morgen hopelijk de foto's en nog een verhaaltje he. Morgen hebben we een vlucht om 6u30, vroeg uit het nestje.

Bye Bye.

Foto's: www.tangatanga.com/swinnekes/laos/reisfotos/11-november-laos/

Dag 12.    november 12        Vientiane – Pakse – Boloven Plateau.

Vroeg in de morgen worden we naar de luchthaven gebracht voor een transfer naar Pakse. Na aankomst vertrekken we naar de provincie Saravanh via Tateng.

Tijdens deze verplaatsing stoppen we aan de Tad Fan waterval. We horen het water al van ver naar beneden donderen. Ze zou 120m hoog zijn en daarmee de hoogste van het land.

Onderweg maken we kennis met de Laos traditie van koffie/thee maken. We proeven natuurlijk enkele taskes. Het zuiden van Laos en de streek van het Boloven Plateau is dikwijls nog ongerepte wilde natuur. We maken er kennis met de lokale bevolking. Ze cultiveren koffie, thee, bananen en groenten. Maar ook Cardamom.

Cardamom: Dit kruid behoort tot één van `s werelds oudste specerijen, maar Cardamom is ook één van de duurste specerijen ter wereld. Het staat op de derde plaats na saffraan en vanille. De bijnaam voor Cardamom is “the Queen of Spices”. Wie de bijzondere en unieke smaak en geur kent van deze specerij begrijpt hoe Cardamom aan haar mooie bijnaam komt. Cardamom wordt gebruikt in zowel zoete als hartige gerechten, maar kent daarnaast nog vele andere toepassingen. De plant waar de Cardamom vandaan komt – Elettaria Cardamomum – is familie van de gember en is een meerjarig, rietachtig kruid dat tot 4 meter hoog kan worden. Cardamom is de gedroogde zaaddoos van deze plant. De plant gedijt in vochtige berggebieden op 750 tot 1.500 meter hoogte. Cardamom komt oorspronkelijk uit India.

Voor we de Tad Lo waterval bezoeken verkennen we nog dorpjes zoals Alak, Nge, Katu die tevens ook de benamingen zijn van de etnische minderheden die er wonen.

Tad Lo Waterval: Deze waterval is +/- 10 meter hoog en ligt ongeveer 100 km ten noordoosten van Pakse. De meeste bezoekers komen hier om een paar dagen in de natuur te relaxen of om een tocht op de rug van een olifant op de dichtbegroeide westelijke helling van het Boloven Plateau te maken. Een duik in het water is wel eens een goede manier om aan de hitte te ontsnappen. Wel opletten, tegen zonsondergang wordt de hoger gelegen dam open gezet en is de waterval opeens twee keer zo wild.

We overnachten in Tadlo in de Tadlo Lodge 3*.

Zoals hierboven werd vermeld hebben we het vliegtuig gepakt van Vientiane naar Pakse in het zuiden van Laos. Het was een vliegtuigje met propellers maar was erg proper en gerieflijk. Verbazend veel beenruimte en een prima begeleiding van mooie stewardessen. Vlucht op tijd en de nieuwe chauffeur was bij aankomst op de afspraak. Maar jongens toch, wat een bus ... een VW bus voor 13 personen, we konden verstoppertje spelen.
Geen tijd om te spelen wij terug onderweg. De procedure om thee te plukken enz. hadden we al eens gezien tijdens onze vorige reis maar koffie dat was wat anders. We hadden nog nooit koffie aan de boom zien hangen dus dit was wél interessant. We hebben de hele uitleg van onze Rambo gekregen tot en met het branden van de bonen gezien. Tof en lekker, maar straf ... 
Eens de plantages achter de rug waren zijn we naar de eerste waterval getrokken. Deze was zeker spectaculair maar we kregen er eentje van Juan kado aangeboden: Tad Gneuang die iets ten zuiden van Tad Lo gelegen is. We zijn boven aan de waterval gestart. Als je het zag wat een klein beekje, een pisserke, zo'n waterval kan worden, ja hallo. Prachtig in de natuur gelegen. Ikke alleen een trapke afgegaan om dichter bij de waterval te komen. Puffen en blazen maar het resultaat was adembenemend. Nadien zijn we nog iets gaan drinken bij de waterval en bleek dat het domein beheerd werd door een Lao maar die zijn hele leven had gewerkt in Frankrijk. Deze had de hele buurt onder de arm genomen en schonk scholing voor de kinderen maar ook voor de volwassenen, huizen gebouwd, ... voor de plaatselijke bevolking. Great project. Wat gepraat met de vrijwilligers en dan verder getrokken naar het Boloven Plateau.
Mijn God wat is het hier mooi. Ni te doen wat een prachtige natuur. Dorpjes die diep verscholen liggen met arme maar tevreden inwoners. Hier en daar een korte stop en dan door naar onze guesthouse in Tadlo.
Weer met onze mond open. We kregen de luxe versie van de hutjes omdat er een groep Duitsers moest toekomen. Omdat die geen ruzie zouden krijgen over de huisvesting kregen wij de mooiste hut. Helemaal in bamboe met groot bed, twee badkamers, zithoek, ... . Van op het terras konden we de watervalletjes zien, keken we naar de andere kant zagen we olifanten die tussen de palmbomen en bananenbomen stonden. Heeeeeerlijk. Jammer dat we hier slechts één nachtje gingen blijven.
We waren te laat om eens een ritje te maken op een olifant maar spraken wel een koppel die het juist hadden beleefd. Door de jungle, door de rivieren, pech dat we dit niet hebben kunnen doen. In de plaats daarvan konden we wel genieten hoe de olifanten werden afgeschrobt in de rivier. Ze genoten er echt van. 's Avonds hebben we dan lekker gegeten in het resto van de guesthouse. Nog ff napraten over wat we allemaal hadden beleefd die dag en dan lekker gaan slapen.

Foto's: www.tangatanga.com/swinnekes/laos/reisfotos/12-november-laos/

Dag 13.    november 13         Tadlo – Wat Phou – Khong Island.

Na het ontbijt vertrekken we naar Khong Island. We moeten met een veerboot de Mekong oversteken om een bezoek te brengen aan de Pre-Ankoriaanse ruïnes van Wat Phu.

Wat Phu: Is een geruïneerde Khmer tempel. Hij is gelegen aan de voet van de berg Phu Kao. In de 5^e eeuw was er al een site maar de resterende structuren dateren van uit de 11^e tot de 13^e eeuw. Wat Phu is zoals de meeste Khmer tempels naar het oosten gericht. Het strekt zich 1.4km ten oosten van ‘de bron van de lente’, aan de voet van een rots 100m de heuvel op. 6Km ten oosten van de tempel, op de westelijke oever van de Mekong, lag de stad Shrestapura, terwijl een weg ten zuiden van de tempel zelf heeft geleid tot andere tempels en uiteindelijk naar de stad van Ankor, Cambodia.

Wat Phu is één van de sites in Laos die erkend is door Unesco als werelderfgoed.

We vervolgen onze reis door de regio van de 4000 eilanden en nemen een ferry naar Khong Island.

We overnachten op Khong Island in het Pon Arena Hotel 3*.

We starten de dag met een bezoekje aan een fruitmarktje. Hier zagen we Jack-Frute en Durian Frute. Ik moest dat toch ne keer proberen. We hadden al verschillende keren in de hotels gelezen dat Durian Frute niet was toegelaten op de kamers wegens de reuk; Ahwel nu moest ik toch weten wat daar van aan was. Aan de mevrouw van de fruitstand gevraagd om een Durian te snijden (wat precies een beetje tegen haar goesting was maar ze deed het toch) en inderdaad, de geur kwam je al tegemoet. De smaak was een beetje papperig en zoet maar niet echt om je buikje er van rond te eten. Mich haar portie werd al gauw doorgegeven aan de chauffeur die met een smile tot achter de oren stond te genieten. Durian Frute is echt wel duur voor deze mensen, 40.000 kip hebben wij moeten betalen.
Verder hebben we nog kennis mogen maken met rode bakbananen en reuze papaya's. Jongens toch, ongeveer een halve meter hoog en een doorsnee van toch een 25/30cm. Als je zo eentje moest achterover slagen in je eentje moest je twee dagen niets meer hebben. 
Eens terug in Pakse bezochten we een mooie tempel in de stad. Het verschil met het noorden was merkbaar. Deze tempel had hoge muren met een kleiner dak. Héél sober vanbinnen, geen muurschilderingen maar wel mooie Boeddha beelden.
We trokken meer zuidwaarts waar Wat Phu op het programma stond. Héél mooie site met de Khmer tempel, wel weer wat aan de conditie gewerkt, véél trapkes moeten doen. Hier hebben we toch wel heel wat tijd doorgebracht. Beetje vermoeid terug in de wagen helemaal naar het zuiden, Khong Island. We moesten ons wat haasten want de laatste ferrie vertrok omstreeks 18.00u. Geen probleem gehad, zelfs nog een beetje moeten wachten.
Aan ons hotel aangekomen een aangename babbel gehad met de eigenaar van het hotel. (Later bleek dit de schoonzoon te zijn van een van de laatste presidenten.) Toffe gast, beetje van onze leeftijd. We genoten van een hele lekkere maaltijd met '"Belgian" Fries' op het menu!!! Ik kon dit wel appreciëren. 
Pon Arena Hotel is echt wel een aanrader. Heel mooi hotel en zeer verzorgd. We kregen een kamer op het gelijkvloers langs de straatkant.

Foto's: www.tangatanga.com/swinnekes/laos/reisfotos/13-november-laos/

Dag 14.     november 14      Khong Island – Don Khone Island.

Na het ontbijt zullen we kunnen genieten van een trekking door het platteland en langs ruïnes uit de Franse periode: oude kade, treinstation en een voormalig Frans hospitaal. Langs Liphi Waterfall of “The corridor of the Devil”.

De Li Phi Waterval is op één na grootste waterval van Zuidoost Azië. De waterval ligt vlakbij de grens van Cambodja langs de Mekong rivier. Met een beetje geluk kunnen we er zoetwaterdolfijnen spotten( Irrawaddy dolphin ). Deze legendarische watervallen worden ook vaak “Tat Somphamit” genoemd. De lokale bevolking zet op de bodem van het water onder de waterval vallen om de dagelijkse verse vis te kunnen vangen.

We overnachten op Khone Island in Sala Donkhone 3*.

Vroeg in de morgen (+/- 5.00u) werd ik wakker van getik op het raam. Ikke in mijnen flikker naar het raam, hoofdje tussen de gordijnen ... stond de eigenaar te gesticuleren om naar buiten te komen. Had die vent gelijk! Het werd een prachtige zonsopgang. Veel foto's kunnen maken. Ik moet wel heel veel manoevres hebben gemaakt. Tijdens het fotograferen duwde ik tegen onze laptop die tegen de grond sloeg, scherm kapot. Het sloeg wel ff in mijn buik maar ja de tijd was niet meer terug te draaien.
Ontbijt en weg waren we alweer. Naar een bootje die ons naar Don Khone Island zou brengen.
Mooi mooi die natuur langs de Mekong. Vierduizend eilandjes? We hebben er vele gezien en telkens was er wel iets te zien. Vissers, vogels, akkers, tweespan ossen die aan het ploegen waren, ... zeker niet saai. Na een paar uurtjes kwamen we ter plaatse waar we onze kamer kregen toegewezen.
Het was een drijvend huisje, simpel maar toch leuk ingericht met alles wat we nodig hadden. Eens op het terras mocht je wel niet te veel gedronken hebben of je lag met klikken en klakken in de Mekong.  Last van de golven, nee niet echt, alleen als er eens een wat grotere kano voorbij kwam wou het huis al wel eens wiebelen maar niet echt om zeeziek van te worden. Een unieke logeergelegenheid.
Nadat we waren geïnstalleerd mooie wandeling door het dorp gemaakt richting de Li Phi watervallen. Mooie waterval maar wat ons meer interesseerde waren de mensen die er woonden. Het gouvernement was hier een toeristen-site van aan het maken maar was helemaal nog niet voltooid. De mensen die er nu een winkeltje hadden moesten weg zodat hun plaatsen konden worden verhuurd aan meer kapitaalkrachtige commercanten. We dronken en aten een kokosnoot en speelden wat met hun kinderen. Ze waren helemaal verwilderd, gescheurde kleding en zo zwart als roet. Toch leuk als het nog authentiek is.
Wéér een prachtige dag gehad in dit mooie land.
Slaapwel!

Foto's: www.tangatanga.com/swinnekes/laos/reisfotos/14-november-laos/

Dag 15.   november 15                 Khone Island – Pakse.

Na het ontbijt keren we terug naar het vasteland, Ban Nakasang, een vissersdorpje. We trekken verder naar het zuiden (Lao – Cambodiaanse grens) waar de natuur indrukwekkend, ongerept en weelderig is en veel wilde dieren leven. Zeker één van de mooiste bestemmingen van Laos.

Onderweg naar Pakse bezichtigen we nog de grootste waterval van Laos en Zuidoost Azië, Khone Phapheng.

De Khone Phapheng waterval is de belangrijkste reden waarom de Mekong niet volledig bevaarbaar is in China. De watervallen worden gekenmerkt door duizenden eilanden en ontelbare waterwegjes. Zo komt dit gebied aan de naam “Si Phan Don” of “The 4000 islands”. De hoogste is 21 meter hoog en de totale breedte is 9.7km. Het debiet ligt rond de 11.000m³/s en het record was 49.000m³/s. Toch even vermelden dat dit water de habitat is van de Plabuck, een soort van Katvis, men zegt de grootste zoetwatervis ter wereld (Mekong Giant Catfish). De Plabuck zou een lengte kunnen halen van 3m en tot 293kg kunnen wegen.

We rijden verder naar Pakse.

We overnachten in Pakse in hotel Pakse 3*.

Deze morgen wakker geworden in ons drijvend huisje. We hebben goed geslapen en ons ontbijt staat al klaar. Daarna hebben we bootje genomen om terug naar het vaste land te gaan, Ban Nakasang. Daar was het een bedrijvigheid van jewelste. Mensen van op de eilanden gingen er naar de markt om hun inkopen te doen. Tof om eens af te zien. Grotere kano's stonden klaar om de mensen met pak en zak terug naar huis te brengen.
Onze chauffeur stond ons na twee dagen terug op te wachten en we reden helemaal naar het zuiden, Cambodiaanse grens om Khone Phapheng waterval te gaan bezichtigen. 
Indrukwekkend hoe bruut de natuur kan zijn. Mooie site, alles staat in functie van de toerist maar van hun kant bekeken zou het stom zijn om deze watervallen niet toeristisch uit te buiten.
Helemaal terug gereden naar Pakse via Champassak en bagage afgezet in het Pakse Hotel dat erg goed meeviel. 's Avonds hebben we gegeten op het dak-restaurant van dit hotel met een mooi uitzicht over de stad. (zie foto)

Foto's: www.tangatanga.com/swinnekes/laos/reisfotos/15-november-laos/

Dag 16.     november 16                Pakse – Siem Reap.

Einde Laos … nieuw avontuur, CAMBODIA.