Reisverhaal «NZ - het Zuidereiland: de Westkust»

The Big Trip | Nieuw Zeeland | 0 Reacties 10 Februari 2019 - Laatste Aanpassing 03 Maart 2019

Het Zuidereiland; de Westkust

Gepakt en gezakt sta ik 's morgensvroeg aan de kant van de weg te wachten tot de groene bus me weer komt oppikken. Opnieuw stap ik op een bus zonder bekende gezichten. Want bijna iedereen die ik tot nu heb leren kennen heeft al een bus eerder genomen, terwijl ik nog een nachtje langer in Wellington bleef.  Vandaag maken we de oversteek van het Noorder- naar het Zuidereiland. Met de interislander ferrry varen we door de prachtige Marlborough sounds.

 

Marlborough Sounds 

Na ongeveer 4 uur op de gigantische ferry zetten we voet aan wal in Picton. Onze volgende bus staat ons al op te wachten en we rijden verder naar Kaiteriteri, de uitvalsbasis voor het Abel Tasman Nationaal Park. Maar naar het Linden straatnaambord fietsen in Wellington heeft de wondjes aan mijn voeten terug doen opengaan, en ik krijg mijn schoenen amper aan. Ik was van plan om hier 3 dagen lang het Abel Tasman Nationaal Park te voet te gaan verkennen, maar dat zal ik helaas niet kunnen doen. Enkel de laatste dag neem ik boottocht naar het park om er een korte wandeling te maken. Het is zonde dat ik niet meer van het park heb kunnen zien want het is er zeer mooi.

Abel Tasman National Park

Iedere dag dat ik in Abel Tasman ben komt er nieuwe buslading mensen toe, en vertrekt er ook weer een. Het begint vervelend te worden om steeds weer kennis te maken met nieuwe mensen, om ze de volgende dag weer te zien vertrekken. Maar de komende dagen zal ik min of meer met dezelfde groep blijven reizen. En ik heb het geluk dat het een fantatische groep zal mensen zal zijn!

We zetten onze reis aan de Westkust verder. De afstanden zijn groot en we zitten lang op de bus, maar de omgeving is prachtig en elk uitzicht is genieten. Van Abel Tasman rijden we naar Westport en de volgende dag naar Lake Mahinapua. Dit is een unieke Kiwi-experience stop, waar iedere avond een fancy dress party georganiseerd wordt. Ons thema: tight&bright! We stoppen onderweg bij een aantal winkels en we proberen om zo goedkoop mogelijk een of ander kleurrijk kostuum samen te stellen. 

Met maar liefst 2 Kiwi-experience bussen komen we aan bij het zeer aangename Lake Mahinapua hotel. Het hotel/hostel bevindt zich op wandelafstand van het meer en het strand, er zijn 2 bubbelbaden, een basket- en volleybalveld, een groot terras en uiteraard, een bar. We hebben er een leuke namiddag, we leren elkaar wat beter kennen en ik blijf nieuwe mensen ontmoeten. Wat later gaan we allemaal samen aan tafel voor een groot feestmaal en het bier begint al lichtjes te vloeien. We gaan terug naar de kamers om ons om te kleden, en enthousiast komen we in onze kleurrijke pakjes terug tevoorschijn. Het feest barst los, we amuseren ons rot en het wordt een fantastische avond! 

 

Fancy dress party; zeker en vast de beste avond op de Kiwi-experience tot nu toe!

Na deze fantastische avond rijden we verder naar Franz Josef. Velen komen naar hier voor de heli-hike te doen op de Franz Josef Gletsjer. Ik heb dit helaas van mijn lijstje moeten schrappen om mijn budget een beetje gezond te houden. Maar het zou niet hebben uitgemaakt want het weer zit tegen en alle activiteiten worden geannuleerd. We maken wel een korte wandeling, genieten samen van de grootste jacuzzi die ik ooit heb gezien, en we koken ‘s avonds samen een groepsmaaltijd. Door het slechte weer kunnen we de volgende dag niet veel doen. Maar met deze gezellige groep maken we er het beste van, en we hebben een leuke ontspannende namiddag. Wat later op de avond trekken we wat flessen wijn open en beginnen we meer en meer plezier te maken. We gaan naar de bar waar ik privé-dansles krijg van een van mijn nieuwe Braziliaanse vriendinnen. Er is nog veel werk aan de winkel voordat ik naar het carnaval in Rio ga!

 

Ik had het geluk om met deze fantastische groep mensen op de bus te zitten!

De volgende dag is het weer tijd om afscheid te nemen, want iedereen reist weer verder behalve ik en Kim. Gelukkig is het is maar een tijdelijk afscheid want in Queenstown zullen we weer allemaal samenkomen. Ondertussen is het terug mooi weer. Kim gaat de heli-hike doen terwijl ik genoegen neem met een hike op eigen houtje. Hoewel ik een kleine kater heb van gisteren, kies ik toch voor een uitdagende wandeling. Maar aan het begin van Robert’s Point Track word ik meerdere keren gewaarschuwd dat het een moeilijk en gevaarlijk pad kan zijn.

 

Robert's Point Track

Halverwege de wandeling begin ik te begrijpen waarom ze de mensen willen waarschuwen, het is inderdaad een verraderlijk pad. Van een echt pad is soms zelfs geen sprake, maar loop je over de rotsen naast een diepe afgrond. Het is wel een geweldig mooie wandeling over hangbruggen, riviertjes en prachtige uitzichten. Ik kom maar een handjevol andere wandelaars tegen op het pad. Maar het toeval wil dat ik net hier voor het eerst in Nieuw-Zeeland een andere Belg tegenkom. We klauteren samen verder en worden op het einde van de trek beloond met een prachtig uitzicht op de Franz Josef Gletsjer. We zien de ene helikopter na de andere vliegen en ik vraag me af of Kim in een van die helikopters zit.

De Frans Josef Gletsjer

De volgende dag stap ik samen met Kim terug op de groene Kiwi-bus. Maar amper een uurtje later stap ik alleen terug af in Fox terwijl de rest weer verder rijdt. Ook hier wil ik een uitdagende wandeling doen. Het is een wandeling van 8 uur, van moeilijkste categorie in Nieuw-Zeeland. Het is de zwaarste en moeilijkste wandeling die ik tot nu toe al heb gedaan. Vanuit het dorpje wandel ik zo'n 3 kilometer naar het beginpunt van het pad. Na de eerste meters gaat het al meteen steil omhoog. Het pad is smal en loopt door dicht begroeid regenwoud. Eigenlijk is van een echt pad is geen sprake, ik moet meerdere keren op mijn stappen terug keren om het juiste spoor terug te vinden. Een wandeling kan het je ook niet echt noemen, het overgrote deel van het pad is zo steil dat je letterlijk met handen en voeten aan het klimmen bent. Mijn hart bonst in mijn keel, ik zweet en moet soms even op adem komen.  Het is redelijk zwaar, maar ik geniet van de uitdaging. Wanneer ik eindelijk boven de boomgrens kom kan ik hier en daar al genieten van een mooi uitzicht. Moeizaam klim ik hoger en hoger de berg op, over een modderig en door struiken overgroeid pad, op centimeters van een diepe afgrond. Maar ik begin me zorgen te maken… Want er komt steeds meer en meer wind opzetten en de wolken blokkeren ieder uitzicht. De zichtbaarheid wordt beperkt tot enkele meters en ik vraag me af of het nog wel de moeite waard is om verder te gaan. Maar ik ben al zo ver gekomen dat ik niet wil opgeven en ga door naar de top.

Teleurgesteld omdat de vele wolken het uitzicht blokkeren

Mijn inspanningen worden helaas niet beloond. Want wanneer ik de top bereik zie ik helaas niets dan wolken. Ik eet mijn luchtpakket op en hoop op een opklaring. Maar helaas, het begint zelfs lichtjes te regenen en teleurgesteld beslis om terug te gaan. Maar heel even heb ik toch geluk! Heel evven klaart het toch wat op. Ik vang enkele glimpsen op van de gletsjer en zie hoe mooi het hier zou kunnen zijn op een zonnige dag.

Een opklaring van enkele seconden laat me zien hoe mooi het hier zou kunnen zijn op een zonnige dag

Ik ben uitgeput na de zware wandeling en slaap deze nacht als een baby. De volgende ochtend stap ik terug op de Kiwi-bus en we maken een stop bij Lake Matheson. Ook hier blokkeren de wolken een deel van het uitzicht maar het is hoe dan ook zeer mooi. Ook de rest van de rit is prachtig, we rijden dwars door de Zuiderse Alpen. Ik tuur wat uit het raam en geniet van de schoonheid van dit prachtige land. We maken een stop bij een indrukwekkende waterval en aan een prachtig meer.

 

Thunder Creek Falls & Lake Matheson

In Wanaka heb ik terug met Kim afgesproken. We gaan de volgende dag samen Roys Peak beklimmen. Opnieuw een beklimming van ongeveer 1500 meter hoog. We staan belachelijk vroeg op om de zonsopgang te kunnen meemaken en we beginnen om 3u ‘s nachts aan de klim. In het donker beklimmen we het steile pad dat zigzag tegen de berg omhoog loopt. We houden af en toe een korte stop om op adem te komen. Omdat er hier bijna geen lichtvervuiling is kunnen we tijdens onze adempauzes genieten van een prachtige sterrenhemel waarbij zelfs de melkweg te zien is. Boven op de berg is het ijskoud, maar het uitzicht en de zonsopgang zijn prachtig.

Zonsopgang vanop Roys Peak

Tijdens het verkleedfeestje enkele dagen geleden hadden Kim en ik een dronken deal gesloten. We zouden samen een berg beklimmen en boven op de top onze feesttenues terug aantrekken. Belofte maakt schuld! We kleden ons om en trekken de aandacht. De weinige mensen rondom ons verklaren ons zot, maar daar trekken we ons weinig van aan! Het lachen helpt tegen de kou en we amuseren ons. Het levert ons unieke en hilarische foto’s op!

Dronken deal; Fancy dress party op Roys Peak

Goed gehumeurd dalen we terug af terwijl we onderweg verder genieten van het prachtige uitzicht. De rest van de namiddag nemen we wat welverdiende rust! We wandelen nog even naar Wanaka tree; de meest gefotografeerde boom van NZ. We koken ons eigen potje, kraken een flesje wijn, en hebben een gezellige en ontspannen avond. En alsof we nog niet genoeg hebben gewandeld, beklimmen we de volgende ochtend alvorens naar Queenstown te vertrekken ook nog even Mt Iron.

Bovenop Mt Iron

Hoewel ik eerst mijn draai niet zo vond op de kiwibus, was de trip langs de Westkust fantastisch. In plaats van luidruchtige Britse tieners had ik het geluk om met een geweldige groep mensen op de bus te zitten. Er werden snel hechte vriendschappen gevormd. Onder andere met de Nederlandse Kim wie ongeveer hetzelfde reisplan heeft als mij. Voordat iedereen weer zijn eigen weg opgaat, zal ik iedereen nog eens voor de laatste keer ontmoeten in Queenstown; de volgende bestemming.

 

 

 

 

 

Plaats een Reactie

 

      
This site is only viewable in landscape mode !
Session Tracking