Reisverhaal «The Top End van Katherine tot Darwin»
Een jaar van huis
|
Australië
|
0 Reacties
29 Mei 2015
-
Laatste Aanpassing 15 Augustus 2015
30 mei 2015
We reisden heel relax door The Top End. Darwin, onze eindbestemming was niet meer zo ver en we hadden nog zalig veel tijd om de mooie natuur te ontdekken.
Op vraag van de kindjes klommen we nog eens naar de upperpool van de Edith Falls om te zwemmen bij de paradijselijke rood-zwarte rotsen waar het schuimende witte water met een hoge waterval afstroomde.
De temperatuur was ondertussen opgeklommen tot achteraan de dertig graden. Deze hitte bepaalde mee de sfeer. In Pine Creek, een klein goldrush-dorpje, tankten we nog eens vol en gingen daarna naar de pub waar we even op het internet mochten. Een voorgevel ontbrak en aan de toog zaten 2 Aussies televisie te kijken, verscholen onder een krokodillenlederen hoed. Er was liveverslag rugby met de opgewonden stem van de commentator. Samen met tsjirpende krekels was dat het enige geluid dat door de bloedhete straat weerklonk. Dat zijn van die momenten waarbij we ons middenin een film waanden. 's Avonds kampeerden we bij een populaire restarea nabij Bridge Creek. De enige permanente bewoner was de haan Lorenz, een plaatselijke beroemdheid. Toch zou ik liever coq au vin van hem gemaakt hebben nadat hij om vier uur in de ochtend de volgende dag aankondigde. Het duurde weer niet lang vooraleer we werden aangesproken door de vriendelijke mensen. Lisse en Jolente mochten de hond van de gebuur uitlaten. Hijzelf was een dikke Australiër die ons met een gezapig Australisch accent zijn levensverhaal deed. We verlieten de gezellige slaapplaats met een blad vol tips en twee contente kindjes. Het wandelen met dit hondje zal hoog scoren bij hun topervaringen in Australië, een kinderhand is rap gevuld.
Ik vermeld niet meer elke kangoeroe, wallaroo of wallabie (what's in a name) die we zagen maar de ontmoeting met een moeder en jong in de buidel was toch heel bijzonder. We waren getuige van dit ontroerend plaatje dichtbij de Douglas Hotsprings. Deze plaats was volgens de reisgids de omweg niet waard wegens te druk.Wij waren er bijna alleen en vonden het een onvergetelijk plekje. Alweer een voorbeeld dat reisgidsen en tips wel een leidraad zijn maar ieder zijn reis anders beleeft. Zestig graden heet water borrelde uit de grond en vermengt zich vlug met de koele Douglasriver. Het was er hoogstens een halve meter diep, we zochten elk een plekje met geschikte temperatuur om daar zalig te liggen, genieten en spelen. De natuur was prachtig, visjes zwommen langs en de verscheidenheid aan papegaaien, ijs- en roofvogels indrukwekkend. We bouwden ons kamp vlakbij, maakten een kampvuur, werden wakker met exotisch vogelgezang en doken weer de rivier in. Dit was Australië op zijn best ! Of was dat de dag erna bij de Robin Falls. Het was mooi wandelen naar de waterval maar vooral de prachtige slaapplaats maakte deze stop bijzonder.
Het zijn diertjes van amper 5mm die mee het landschap van The Top End maken. Overal staan termietenheuvels waarvan sommige kathedralen wel 6 meter hoog zijn. De magnetische termiet komt enkel hier voor en bouwt zijn smalle maar hoge burcht volgens een noord - zuidas. Alles om te overleven in deze extreme klimatologische omstandigheden. Ze bieden bescherming tegen overstromingen, de extreme temperaturen en bosbranden. De oriëntatie, golvend oppervlakte en gaten in deze bouwwerken zorgen voor een microklimaat binnenin zodat de minuscule grazers dáár kunnen overleven waar andere dieren afhaken. Onderweg in het Litchfield National Park zagen we een veld vol van deze magnetische heuvels. Het deed me denken aan een gigantisch kerkhof of de menhirvelden van Carnac in Bretagne. Litchfield is een opgehoffen plateau van zandsteen waar aan de randen het water hoog naar beneden valt. Het was heerlijk zwemmen in de meertjes aan de voet van de Florence Falls, de spectaculaire Wangifalls en in de natuurlijk uitgeholde baden van de Buleyriver. Hier sprongen we vanaf de hoge rotsen het water in. Vooral Jolente was niet te stoppen, ze is een echte waterrat. De Tolmerfalls donderen neer in een schitterende omgeving van rotshellingen, begroeid met voorhistorische cycads. Enkel hier komen ze nog uitzonderlijk voor en groeiden al toen op aarde nog dinosauriërs rondliepen, levende fossielen dus. De tabletopswamp was een geheimzinnig, sprookjesachtig meer bovenop het plateau, het zou zo een schilderij kunnen geweest zijn.
's Avonds speelden we met de kindjes 'wie is het' met dieren die we al zagen op reis. Geweldig wat Lisse en Jolente allemaal onthouden en weten, ze hebben de voorbije maanden zoveel bijgeleerd ! Lisse loopt over van de vragen over alles wat ze ziet en meemaakt. Ze is graag creatief bezig en gebruikt al die indrukken in haar ontwerpen en tekeningen.
Onderweg naar de wetlands rond het Kakadu National Park passeerde de Ghan, de legendarische trein die tussen noord- en zuid-Australië bolt. Als stoomtrein maakte de Ghan een eerste oversteek in 1929. De trein is genoemd naar de Afghaanse kameeldrijvers die de enorme constructie aanlegden in de hitte van midden Australië. We volgden de hele tijd zijn taject en waren dus blij hem te zien. Niet veel anders dan een doorsnee Belgische trein, een beetje langer en stipter misschien maar het is vooral het verhaal errond dat het interessant maakt.
Internetverbinding is problematisch in The NT. Dorpen kom je nauwelijks tegen dus op verbinding in een bib moesten we niet rekenen. Op campings en in pubs is wifi dikwijls van slechte kwaliteit en duur. Niet erg natuurlijk, we mogen niet vergeten dat we door één van de meest afgelegen streken ter wereld reisden. We moesten wel wat praktische zaken regelen en dan was de Mac Donalds dé oplossing. Steeds free wifi en van goede kwaliteit, het 'Bigmac Menu' nam ik er graag bij !
De wetlands hebben de hoogste concentratie krokodillen ter wereld. Freshwater krokodillen en de estuarine of saltie zoals ze dit monster hier noemen. Het zijn de grootste reptielen op aarde, uitzonderlijk wordt er een gespot van 7 meter lang. Ze komen voor in rivieren, overstromingsgebieden en volle zee. Het zijn moordmachines die plots en bliksemsnel uithalen en daarbij tot twee meter hoog uit het water springen. Een veel verteld verhaal hier is dat van de Duitse toeriste die werd meegesleurd door een saltie. De volgende dag werd het arme dier geschoten en de toeriste in één stuk uit het reptiel gehaald. Spijtig maar vooral oerdom van deze dame om daar te zwemmen. Het is wel een superverhaal voor de kindjes hoewel best niet voor het slapen gaan. Onderweg hadden we al enkele salties en freshies gezien en op de camping lag een 4 meter lange kollos achter een hoog hek. Het hoogtepunt was de wetlandcruise naar de Corroboree Billabong, een tip die we kregen van Kim, waar we in Sydney bij logeerden. We kozen voor de sunsetcruise. De krokodillen lagen te zonnen op de oever of doken onder, zeearenden grepen met hun krachtige klauwen vis uit het water, de jacana met zeer lange tenen liep behendig over de bladeren van de lotusplant, de elegante Jabiru stond met lange poten in het water voedsel te zoeken en de pandanusbomen tekenden zich scherp af tegen de kleuren van de zonsondergang boven de wetlands. Prachtig hoe met de koelte van de valavond het leven rond de billabong weer actief werd na een verlammend hete dag.
Middenin het groen van de Berry Springs ligt een mooie camping. Hier kwamen we opnieuw Tony en Tanya tegen. Het zijn toffe Westvlamingen die hetzelfde reisgevoel delen, het was leuk en gezellig babbelen met hen. De camping, een vogelparadijs, was de ideale uitvalsbasis om het Territory Wildlife Park te verkennen. Vooral de enorme saltie in het onderwateraquaruim zal me bijblijven. In The Top End ging er geen dag voorbij of we lagen in het water en dat deed deugd met de hitte. Ook de bronvijver van de Berry Springs was weer een heerlijk plekje om af te koelen. We leverden de campervan in die 4000 km ons huis was en zwommen om af te sluiten aan het waterfront in Darwin.
Ons avontuur in Australië zit erop. Het was een hele belevenis en totaal iets anders. We namen na drie maanden downunder ook afscheid van Oceanië. De uitgestrektheid, ruimte, de mensen, de natuur en de architectuur van Sydney zorgden voor een prachtige ervaring. Downunder reizen was ook drie maanden slapen in de mobilhome en campervan. In Maleisië zullen we opnieuw van guesthouse naar guesthouse zwerven, met hopelijk zachte en ruime bedden. Onze nek- en andere gewrichten hebben er nood aan !
Herman
