Reisverhaal «Een week in Bali»
Een jaar van huis
|
Indonesië
|
0 Reacties
09 September 2014
-
Laatste Aanpassing 14 Augustus 2015
9 september 2014
Zo met zorg ons valies gepakt en toch nog iets heel belangrijks vergeten, een extra koppel ogen. Om geen ongelukken tegen te komen. Ze rijden hier links en op zijn minst gezegd nogal assertief en als je denkt dat de tijd rijp is om over te steken, komt er wel nog van ergens een brommertje tevoorschijn. Ze zijn hier wel zo vriendelijk om heel veel te claxoneren, zo verwittigen ze je om tijdig opzij te springen, zeggen op deze manier een goeiedag of ze trekken je aandacht om vanalles en nog wat te verkopen. En als je dan op het voetpad loopt, is de kans groot dat je een offerpotje omver loopt, maar ook dat vinden de immer vriendelijke Balinezen niet erg.
Ook ogen tekort om niet teveel te betalen. Ik ben er nog niet uit of ze je nu proberen te bedotten of het gewoon 'part of the game' is maar we moeten echt wel bij de pinken zijn. Ondertussen hebben we wel wat referenties, we weten wat een eerlijke prijs is voor een maaltijd, fles water of een bintang dus mij hebben ze niet meer liggen ... denk je dan. Betalen met honderdduizenden en miljoenen roepies is ook niet simpel. Meer dan eens misrekende ik mij wel een paar nullen, waar we dan weer met een glimlach op werden attent gemaakt.
Maar koppels ogen tekort voor de zoveel mooie dingen die we hier zien en meemaken. De prachtige binnentuin van ons guesthouse in Sanur, de eetstandjes op de nachtmarkt, de stranden met exotische schelpen en koralen, de ontelbare familietempels in Ubud, de batikwerken van Tineke en de kindjes, traditionele dansen en gezangen. De rijstvelden rond Ubud en Jatiluwih, kratermeren met tempels, het berglandschap en de bossen vol met vruchten en kruiden rond Munduk, schitterende vergezichten op de vulkanen ... we zijn hier nog maar een week.
En zeker ogen tekort voor de kindjes, ik ben zo dankbaar dit met hen te kunnen meemaken. Door hun ogen dit alles te kunnen zien, maakt echt gelukkig.
En ja, 's avonds ben ik pompaf van al de indrukken en dag in dag uit bij de kindjes te zijn en de logica van drie vrouwen te snappen. Het is dan heerlijk tot rust te komen in ons guesthouse. De foto's bekijken en selecteren, de blog bijhouden, de volgende dagen en overnachtingen plannen en nog wat te lezen.
Het is zo fijn hier te zijn en weten dat er nog zoveel dagen en indrukken volgen !
Herman
Fotoalbums van locatie «Munduk - Bali»
