Reisverhaal «Cherating»
Een jaar van huis
|
Maleisië
|
2 Reacties
19 Juli 2015
-
Laatste Aanpassing 15 Augustus 2015
19 juli 2015
Cherating is een populair vakantiedorpje en vooral in het weekend is het gezellig druk op het strand. Er is amper een blank zandloperfiguurtje of een bruingebakken, dikwijls lelijk getatoeëerd bloot bovenlijf te zien zoals op de Perhentians. Nee, hier is het back to basic, minder paradijslijk maar het Maleisische leven zoals het is. Dus vrouwen met lange rokken en hoofddoeken zitten in de zee en sigarettenrokende mannen hangen op het strand. We maakten hier het einde van de Ramadan mee. Op een nacht veranderde het doodse, slaperige dorp waar we ons dikwijls helemaal alleen voelden in een levendig stadje. Met Hari Raja, het suikerfeest, is heel Maleisië op de been om samen met familie het einde van de vastenperiode te vieren. Als toerist moet je niet proberen om dan een bus of vliegtuig te nemen, alles zit lang op voorhand vol. We snoven mee de sfeer op van deze bijzondere dagen. Families uit de wijde omgeving kwamen op het strand om te eten, babbelen en spelen. De Maleisiërs zijn supervriendelijk en we kregen zoetigheden en gegrilde kip. Sommige waagden zich even in zee, altijd met alle kleren aan. Echt zwemmen kunnen ze zelden. Gezellig en mooi maar niet te geloven en zéér triest hoeveel vuil ze achterlaten. Zwerfvuil is aanvaard en ik vrees dat het nog generaties duurt om dit gedrag te wijzigen. 's Avonds liepen de Warungs vol en werd er volop op krab en vis gesmakt. Aan de horizon maar ook dichtbij knalden en lichten vuurpijlen op tot vroeg in de ochtend. Vooral tijdens Hari Raja maar ook tijdens de hele Ramadan wordt na zonsondergang vuurwerk afgestoken. Het was een meerwaarde om tijdens deze periode door een moslimland te reizen en zo die unieke sfeer mee te beleven.
Ook de Indische, Pakistaanse en Chinese inwijkelingen profiteren van het verlof om voor enkele dagen naar de oostkust af te zakken. Doe hier nog wat overjaarse hippies bij en surfers die tussen twee onstuimige moessonseizoenen vooral de hangmat en bars opzoeken en je hebt de gezellige vakantiemix en -sfeer die hier hangt.
We logeerden in een chalet met zwembad. Vergane glorie en slecht onderhouden maar spotgoedkoop en met een prachtligging vlak aan de zee. Enkel een rij palmbomen scheidde ons van het strand. We huurden een surfbord en ik volgde nog wat kiteles en hadden weer het zalige gevoel om voortgestuwd te worden door de branding en de wind.
De verplaatsing naar Cherating hoefde niet langer dan vier uur te duren maar het werden er acht. In Azie geraakten we overal, we wisten wel niet altijd wanneer. Even veertig minuten terugrijden omdat een busstation werd voorbijgereden, hoort er nu eenmaal bij. Niemand anders dan westerlingen maken zich daar druk om.
Naast het dorp mondt de Cheratingrivier uit in de Zuidchinese zee en is een uitgestrekt mangrovenbos beschermd. Hafiz was onze gids tijdens de bootsafari doorheen de mangroven. Hij is een man van weinig woorden maar met een zesde zintuig om dieren op te merken langs de oever. Hij bracht ons met zijn bootje steeds verder stroomopwaarts. De grillige vormen van de wortels, dichte begroeiing waar de lange, dolkvormige zaden als pegels aanhangen, zorgen voor een wild en ondoordringbaar landschap. We zagen lange mangrovennachtboomslangen opgekruld in de boomkruinen slapen. Grote pacifische varanen zwommen over en zochten de zon op boomstronken, een familie makaken reageerde geïrriteerd toen we hun territorium binnendrongen en ijsvogels wachtten geduldig op takjes om doelgericht en schijnbaar zonder moeite een visje uit de rivier te plukken. Spin- en andere fluorescerende krabben krioelden nerveus aan de oevers en op de lage boomstammen. We realiseerden ons dat dit wellicht het laatste bootje was dat we namen op deze reis, het was een prachtige afsluiter !
Onze 'zeevilla' stond vlakbij de mangroven dus konden we rondom ons nog volop genieten van de verscheidenheid aan vogels. Een groepje bonte neushoornvogels zocht elke ochtend en avond naar vruchten in de bomen. Op Borneo hadden we ze gemist en nu doken deze indrukwekkende vogels met een prachtige kruisvormige vlucht dan onverwacht toch op. Vlak voor ons zagen we een machtige zeearend met uitgestrekte klauwen verwoede pogingen doen een dikke vis uit de zee te grijpen.
Ik hou van de warme zee en het constante geruis, de strakke zeewind, de tropische vegetatie en de wilde dieren. Ik voelde me bijzonder goed het voorbije jaar samen en dichtbij de kindjes en Tineke en wat we beleefden pakt niemand ons ooit af. We zullen thuis moeten afkicken en ik vrees dat we elkaar zullen missen. Ik besef nu meer dan ooit dat het leven is wat je er zelf van maakt. Afwachten heeft geen zin, zelf kansen creëren en ervan genieten is de boodschap !
Herman
Fotoalbums van locatie «Cherating - Pahang»
