Reisverhaal «Pulau Perhentian Besar»
Een jaar van huis
|
Maleisië
|
2 Reacties
09 Juli 2015
-
Laatste Aanpassing 15 Augustus 2015
10 juli 2015
Met ons vier dreven we op het zoute water van de Zuid Chinese zee. Staken we ons hoofd boven water dan zagen we aan de ene kant de azuurblauwe oceaan met, de ene dag wat scherper dan de andere, eilandjes die er verspreid bovenuit steken. Aan de andere kant keken we naar parelwitte stranden waar palmbomen als parasols over hangen en de wortels van mangroves als vingers in het zand grijpen. Zeearenden zoeken de thermiek op en sternen duiken het water in. Daarachter begint het regenwoud dat de rest van het eiland in zijn greep heeft. 's Morgens zoeken de vegetarische brillangoeren de vele bladeren in de hoge bomen aan de rand van het woud. We zagen en hoorden ze elke ochtend over de daken kruipen. Overdag is het te warm en verdwijnen ze diep in de bossen. Varanen warmen op in de zon en jagen op kleine zoogdieren en grote insecten. Bij valavond ontwaken grote vleerhonden uit een onrustige slaap tegen de boomschors om de nachtelijke zoektocht naar vruchten en fruit aan te vangen. Hun vlieghuid is flinterdun zodat lange vingers scherp aftekenen tegen het maanlicht of de hemellichten. De klamme hitte van de tropen zorgt voor turbulentie die de lucht vol elektriciteit wrijft. Bliksemschichten verlichten de zwoele avond en de donder rammelt en rolt luid over het zeeoppervlak tijdens de bijna dagelijkse hitteonweders. Onder water zagen we een volledig andere wereld waar de diversiteit zo mogelijk nog groter is. Het koraal hangt als een veelkleurig herfstbos aan de rotsen, een vergelijking die niet opgaat want dit is een wonder bouwwerk van ontelbare diertjes. Eenmaal per jaar, waarschijnlijk op aangeven van de stand van de maan, laten ze gelijktijdig miljoenen geslachtscellen los om massaal nieuw leven te brengen dat verder bouwt op het koraal van vorige generaties. Prachtige maar delicate constructies die enkel in deze warme zeeën te bewonderen zijn. Het rif biedt beschutting en voedsel aan een enorme verscheidenheid aan zeedieren die als camouflage en afschrikking het hele kleurenspectrum gebruiken. De papegaai-, wimpel-, zebra- en doktervissen, rif- en rode koraalbaarzen, lange zeekomkommers, -egels, -slangen, -slakken en zoveel meer kleurrijke dieren spelen een hoofdrol in dit bijzondere ecosysteem. Drieband anemoonvissen (sinds de film beter bekend als Nemovisjes) zijn bestand tegen het netelgif van zeeanemonen en zoeken daar bescherming. In elk struikje huist een gezinnetje. Als we te dichtbij kwamen staken ze hun kopje ongerust uit de zwaaiende anemonen, prachtig ! Hoe vreedzaam het koraalrif ook lijkt, ook in deze onderwaterwereld gelden de harde wetten van de voedselketen. Lange, bijna onzichtbare barracuda's met een perfect aangepaste smalle bek halen schichtig uit op zoek naar voedsel en aan de top van de piramide staan de grijze rifhaaien. Een bootje bracht ons naar sharkpoint waar we tussen deze twee meter lange toproofdieren zwommen. Een superervaring, al was ik blij dat na afloop al mijn uiteinden nog aanwezig waren. De dag nadien zagen we nog een groep van tien haaien vanop een rots aan een verlaten strandje, waar Tineke ze diezelfde ochtend ook zag toen ze pauzeerde tijdens haar jogging.
De meest rustgevende en mysterieuze wezens zijn de zeeschildpadden, sommige zo groot als mezelf. Ze zwommen onder ons of zaten op de zandbodem waar ook grote roggen verborgen lagen die opgeschrikt 'wegvlogen' toen we boven hen dreven. We genoten en vergaten even alles toen de enorme reptielen gracieus en rustig door het water peddelden, aan het oppervlak naar zuurstof hapten of op de bodem aan het zeegras graasden. De mooiste ontmoeting had Tineke. Tijdens het snorkelen boven het koraal merkte ze onverwacht een schildpad op. Tineke mocht haar een half uur vergezellen. Een natuurervaring die bijblijft.
Kleinschalig zijn aan enkele baaien hutjes en kamers gebouwd, hier en daar wat chiquer en prijziger maar voorlopig wordt het natuurlijke en paradijselijke nauwelijks aangetast. De Cocohut waar we verbleven, had een zalig privéstrandje waar de kindjes niet stopten met beachballen, spelen in het zand, op de luchtmatras en met de vele eekhoorntjes in de bomen. In de huisbib stonden Nederlandstalige kinderboeken en wat ons tijdens de hele reis amper lukte, ging nu als vanzelf. Lisse en Jolente begonnen spontaan te lezen en vonden het nog leuk ook. Tineke las al het ene boek na het andere. Ikzelf wachtte op 'Tarantula' van Depaepe-Depuydt om nog eens fictie te lezen. De Perhentians zullen dan ook de eilanden blijven waar eindelijk werd afgerekend met 'Swartwater'.
Het verblijf was een mooie combinatie van een paradijslijke strandvakantie en actief de natuur ontdekken met de duikbril en snorkel,te voet, met de speedboot of kayak.
De Islam is in Maleisië een ernstige staatsaangelegenheid. Moslims krijgen tal van voordelen, politieke benoemingen gebeuren op basis van geloofsovertuiging, de sharia, de Islamwet, is hier van toepassing en lijfstraffen worden effectief uitgevoerd. Dus ook in dit paradijs lopen de moslimvrouwen gesluierd, mogen ze enkel met aangepast badpak zwemmen, is het drinken van alcohol voor moslims verboden en worden regelmatig vanop de minaret verzen uit de Koran gezongen. Er zijn veel zaken waar we kritisch moeten tegenover staan. Interpreteerbare woorden kunnen onmogelijk als basis voor een wetboek dienen en onderdrukking, welke vorm ook, is onaanvaardbaar. Toch heeft elf maanden onderweg zijn ook geleerd dat reizen enkel lukt met een open vizier en respect voor elke cultuur en godsdienst. Overdraagzamen en betweters blijven beter thuis om daar met algemeenheden hun gelijk te proberen halen. Of misschien moeten ze net op reis gaan en zo hun blik verruimen !
Herman
Fotoalbums van locatie «Pulau Perentian Besar - Terengganu»
