Reisverhaal «Santubong NP en Niah NP»
Een jaar van huis
|
Maleisië
|
0 Reacties
16 Juni 2015
-
Laatste Aanpassing 15 Augustus 2015
16 juni 2015
We huurden een huisje aan de rand van de ondoordringbare jungle op het Santubong schiereiland. Het was een hele belevenis om 's avonds en 's nachts te luisteren naar de prachtige geluiden van het regenwoud en naast het huisje slangen en andere reptielen te zoeken. Achter elke struik of boom schuilt wel een dier, niet altijd zonder gevaar. Zo wrong ik me in drie bochten om een foto te trekken van een platstaartgekko toen Tineke me erop wees dat enkele centimeters van mijn hand een groene spitsneusslang lag opgekruld en van deze mooie gifslang krijg je liever geen beet. De stranden waren er paradijselijk en de zee heerlijk warm om te zwemmen en spelen met het peddleboard. We genoten van de rust, natuur en ruimte.
Vlakbij lag Sarawak Cultural Village, zeg maar het Bokrijk van deze Maleisische provincie. Borneo is geen Myanmar waar de verschillende volkeren nog heel traditioneel leven en gekleed lopen. Om te zien hoe de Iban of de Orang Ulu leefden in hun longhouses een paar generaties geleden, was dit een prima park. We namen uitgebreid de tijd om kennis te maken met hun tradities en dansen.
Een uurtje vliegen tot Miri bespaarde ons een heel lange busrit naar het noorden van Sarawak. We reisden naar hier om het Niah National Park te bezoeken. Hier is een kalksteenmassief waarin de op één na grootste grotten ter wereld zijn uitgehold. Het was niet de bedoeling er lang te blijven maar dat was buiten de 'Treetops homestay' gerekend. Alweer zo'n prachtig, rustig plekje middenin het groen dat we onverwacht ontdekten. De kindjes waren hier graag en wij ook dus bleven we wat langer dan voorzien. Lisse en Jolente zullen hun kamer in Treetops niet vlug vergeten. 's Morgens kroop op de muur boven het bed van Jolente een grote schorpioen. De vader des huizes haalde zijn traditioneel zwaard boven om dit dier te koppensnellen. Het was even slikken, we waren tevreden dat er niets gebeurde en het is nu een onvergetelijk verhaal natuurlijk.
De Niah caves zijn te indrukwekkend voor woorden dus probeer ik het met enkele cijfers. De mond van de grootste grot is 250 meter breed en 60 meter hoog. Een half miljoen vleermuizen en 4 miljoen gierzwaluwen zijn hier thuis. Aan de muren hangen onbetrouwbare constructies in bamboe die de vogelnestverzamelaars gebruiken. Zij halen de verlaten nesten van gierzwaluwen van de rotsen aan de binnenkant van de grotten. Pluimpjes en takjes worden uit de nestjes gehaald tot een wit slijm, de lijm, overblijft. Dit wordt voor grof geld verhandeld (tot $ 10000 per kilo) op de Chinese markt want voor hen is de vogelnestsoep een voedzame delicatesse. Spijtig maar de verzamelaars zagen we niet in actie. Het leek in elk geval een zeer gevaarlijke en acrobatische onderneming. Na een lange en donkere tocht onder de grond kwamen we bij de painted caves. Het historisch belang van de 40000 jaar oude rotstekeningen in de grot is te vergelijken met die van Lascaux. Het was een prehistorische begraafplaats waar de doden in kano-achtige boten werden gelegd. Voor de schilderingen stond een groot hek waar hier en daar al gaten in waren en de dodenkano's lagen onbeschermd verspreid in de grot. Deze waardevolle archeologische site verdient een betere bescherming.
Ondertussen is treetops bij de kindjes, en ook bij ons, uitgeroepen tot een van de topverblijven op onze reis. Het wordt meteen ook de laatste in Borneo. De aardbeving die twee weken geleden het gebied rond de 4000 meter hoge Mount Kinabalu trof, maakte veel wandelpaden onbegaanbaar en onveilig. Op deze berg vielen toen 19 doden en nog steeds wordt gezocht naar enkele vermisten. Nu daarheen reizen heeft iets van ramptoerisme en tot dat soort reizigers willen we absoluut niet behoren. De emoties rond het getroffen gebied lopen hoog op. Getuige daarvan is de overdreven reactie van de Maleisische overheid na de naaktfoto van enkele jonge twintigers op de top een paar dagen voor de ramp. Door hun onnozel gedrag zouden ze boze geesten hebben wakker gemaakt en zo mee verantwoordelijk zijn voor de aardbeving. Ze werden opgepakt, opgesloten en het land uitgezet. Een straf buiten proportie voor een jeugdzonde. Het is wel een voorbeeld dat er grenzen zijn en reizen moet gebeuren met respect voor het land en tradities. Aan de grenszone van de oostkust zijn onlusten met Filipijnse rebellen. Buitenlandse zaken raadt af naar de eilanden te reizen. We nemen geen risico's, dus passen we onze reisplannen aan en nemen het vliegtuig naar het Maleisische schiereiland om daar de natuur- en cultuurwonderen te ontdekken. Flexibel zijn is zo leuk aan onze manier van reizen.
Herman
Fotoalbums van locatie «Miri - Sarawak»
