Reisverhaal «Schoolvakantie»
Een jaar van huis
|
Maleisië
|
2 Reacties
13 Juli 2015
-
Laatste Aanpassing 13 Juli 2015
Een jaar geleden was ik nog aan het piekeren wat we in onze bagage zouden steken en hoe het ons zou vergaan zo ver en zo lang van huis. Nu is de vraag bij het valiezen pakken:wat laten we achter? En hoe het ons vergaat ver van huis is vervangen door: hoe zal het leven thuis zijn? We tellen niet meer in maanden, maar in weken naar onze terugkeer... nog twee weken.
Een jaar de dagen zelf mogen invullen, een jaar ons eigenste zelf zijn en een jaar bij onze kinderen. Dat laatste vind ik de extra troef van onze reis. We gaven hen bijna dagelijks een lesje taal en rekenen, maar ze leerden daarnaast zoveel meer. Tellen in het Indonesisch, schrijven in Sanskriet, spreken in het Engels, dansen op z' n Balinees, eten met handen of stokjes, slapen op honderden plaatsen, de vulkanen verklaren, kijken naar de melkweg, leven met andere gewoontes, Australische klassiekers zingen, zoeken naar dieren in het wild, spelen met zand en stenen, uren in een bus doorbrengen, omzetten naar euro, veel doen met weinig enzovoort.
Na de gebruikelijke zinnetjes gericht aan de kinderen "what's your name? How old are you?" gingen de hoofden naar ons "No school?" En na onze uitleg kregen we steevast een enthousiaste aanmoediging. Wat een verrijking voor de kinderen! Dat we in september 2015 terug les zullen krijgen en geven tussen voornamelijk de schoolmuren doet mijn hart nu al krimpen. Lisse en Jolente kijken al uit om hun vriendjes terug te zien en weer een echte juf of meester te hebben. En hopelijk lukt het ons als leerkracht om die wondere wereld een beetje de klas binnen te brengen.
Tineke
Fotoalbums van locatie «Cherating - Pahang»
