Reisverhaal «Graskop en Pretoria»

Vijf maanden van huis | Zuid-Afrika | 1 Reacties 22 December 2018 - Laatste Aanpassing 31 December 2018

Zaterdag 22 december 2018

Krugerpark uitrijden langs de Orpen gate was een belevenis op zich. Dertig kilometer lang reden we nog op de grens van de absolute wildernis en de bewoonde wereld. Rechts, achter de hoge elektrisch beveiligde omheining lag het Krugerpark waar we nog wild zagen rondlopen. Langs de andere kant woonwijken, eetkraampjes en Afrikaanse drukte. Het grootste contrast was een man die onkruid stond te sproeien aan de rand van het hoge hek. Nog geen 10 meter verder bliezen olifanten stof op als bescherming tegen de verschroeiende zon. De controledrang van de mens tegenover de wetten van de natuur. In de verte, als donkere stapelwolken verschenen de silhouetten van Blyde River Canyon Nature Reserve en daar lag ons volgende bestemming, Graskop. Een koppie is een afgeronde heuvel en het dorp ligt nabij zo een groene top. We hebben getwijfeld om met de tent door Zuid-Afrika te reizen, tot we een website vonden met daarop elf goede redenen (www.hipontrip.nl). Eén ervan was de geweldige vergezichten die sommige campings bieden. Toen we de Panorama Chalet Campsite opreden, werden we meteen omvergeblazen door het overweldigend uitzicht. Net voor de diepe afgrond was tussen de kalkstenen rotsen een zwembad aangelegd. Tineke had meteen herkenning, dit was de foto die we maanden geleden op de website zagen en ons overtuigde, per toeval waren we in dit paradijs beland. Natuurlijk reden we de Panoramaroute en genoten van schitterende landschappen, vergezichten en watervallen. De Bourke’s Luck Potholes en de canyon waar de Blyde- en Treurrivier grillig en tot honderden meters diep het kleurrijke graniet uitsleet, waren magnifiek. Dicht regenwoud domineert de steile bergflanken maar het overgrote deel werd gekapt en vervangen door eentonige maar snelgroeiende naaldbomen, interessant voor de houtbouw. Tot ’s avonds na zondsondergang en vanaf het ontwaken genoten we van het grootse uitzichten vanaf het zwembad, zo mooi en steeds anders door opstijgende wolken en het invallende licht. Vanaf onze tent wandelden, of eerder sprongen, we over rotsblokken tot we uitzicht kregen over de Canyon Falls, die in drie stadia door het woud naar beneden stortte. Dit was het decors van een filmset. In de verte reikten de vergezichten tot aan de lowlands van het Krugerpark. We passeerden even langs Pilgrim's Rest, een pittoresk gerenoveerd goudzoekersdorp. Mooi maar karakterloos, geef ons maar ‘the real thing’ in Barberton. Op de camping ontmoetten we ook de Vlamingen Vincent en Hilde. Het is leuk dezelfde reismicrobe te delen en het was een gezellige avond en ochtend toen we vehalen uitwisselden.

Op de baan naar Pretoria liggen de Sudwala caves. We lieten ons verleiden om een doorsteek door het bos te maken, weg van de geasfalteerde banen. Onze Toyota bewees al meer dan 6000 km meer dan zijn diensten maar heeft ook zijn grenzen. Opeens hoorden we een ploffend geluid, op het dashboard pinkten rode lampjes en de motor sloeg af. Een voorbijrijdende dame beloofde hulp te sturen maar dat was niet nodig. De technieker in mij (uhm) merkte op dat de leiding van de vacuümpomp was losgebibberd en handige Herman (uuuhhhmmm) fikste het meteen. Een barst in de voorruit scheurt elke rit ook wat verder, twee maanden Zuid-Afrikaanse wegen beginnen hun tol te eisen. De grotten dragen een boeiende geschiedenis van weggestoken Swazistammen en een bloedige strijd om macht, zulke verhalen maken een bezoek nog boeiender. Opnieuw is de ouderdom van het gesteente immens. Miljoenen jaren oude druipsteenformaties, fossiele stromatolieten, 2,5 miljard jaar oud, alweer een puzzelstukje in mijn zoektocht naar ‘the genesis of life’ op dit oercontinent.

De camping in Pretoria was het andere uiterste : sfeerloos, wat verloederd met louche types als gasten. Hier betaalden we zo goed als niets per nacht, voor een stadscamping was het er vrij rustig en een leuk zwembadje maakte veel goed. De temperatuur steeg hier naar achteraan de dertig en dan gaat alles nóg een versnelling trager. James, een stotterende Sotho bracht ons met de geleende auto van zijn baas naar de stad en waarschuwde tot vervelens toe voor terechte en ingebeelde gevaren. Het was dikwijls moeilijk de lach te onderdrukken. Het standbeeld van Paul Kruger omgeven door beelden van gewapende en doorwinterde voortrekkers op Church Square en de historische gebouwen rondom, herinneren een bewogen verleden. Zeker het impossante Voortrekkersmonument, opgetrokken in Art Deco, is een symbool van de heldendaden en overheersing van de Voortrekkers. Hoewel het voor de overgrote meerderheid van de bevolking een herinnering is aan veel ellende, is het ook een bedevaartsoord voor de Afrikaner. Het is een prachtige plaats maar het deed vreemd er rond te lopen.

Amper 220 000 jaar geleden explodeerde en verdampte een meteoriet met 50 meter doorsnede niet zo ver van waar nu Pretoria is. Het liet een krater achter met een diameter van bijna anderhalve kilometer en honderd meter diep. De wandeling was verschroeiende maar prachtig waarbij onderweg zebra’s stonden te grazen. Vanaf het viewpoint was het uitzicht overweldigend , zoals de kracht van de impact destijds. Langs townships gingen we op zoek naar het Mapoch Village. De Sotho gemeenschap werd in de jaren vijftig verjaagd van hun grondgebied door de blanken. Ze vestigden zich wat verder en behielden hun gewoontes en tradities. Het dorp was niet gemakkelijk te vinden langs onverharde en hobbelige banen en bleek grotendeels verlaten en troosteloos maar heel fotogeniek. Enkele oudere vrouwen renoveerden een hut in de hoop toeristen te lokken. Ze waren dan ook zeer tevreden met ons bezoek en vlug werd op enkele matjes wat souvenirs tentoon gesteld. We vroegen waar iedereen was. “Everbody dies” zij de dame droevig. De oudere generatie sterft uit en jonge mensen trekken weg, op zoek naar een modernere versie van geluk, ik geef hen geen ongelijk. We waren getuige van een laatste stuiptrekking van traditioneel leven.

In Johannesburg bezochten we het Apartheidmuseum. Het was een aandoenlijk bezoek waarbij we een inzicht kregen hoe dit vies politiek systeem kon groeien en hoe racisme, onverdraagzaamheid en onderdrukking een ontredderde maatschappij achterliet. Het was een les in verdraagzaamheid en een meteen ook een niet mis te verstane waarschuwing. Een maatschappij die zo verkrampt op zoek is naar een menselijke manier van samenleven en enorm verdeeld is door de erfenis van apartheid, wordt ook nog eens geteisterd door corruptie. We hoorden het al zoveel in gesprekken en ondervonden het ook aan de lijve. Op de ring rond Johannesburg werden we gestopt door de ‘Traffic Police’. De kussens op het achterbord van de auto vonden ze onwettig en zou ons een boete van 100 euro kosten. Ik weigerde te betalen, in een guesthouse had ik een kaartje meegekregen van de anticorruptie-eenheid met daarop de uitdrukkelijke boodschap nooit cash te betalen. Ze werden zenuwachtig en ik moest mijn handen op het portier leggen. Als ik niet betaalde gingen ze met mij naar het ‘dichtstbijzijnde’ politiekantoor rijden, zogezegd 98 kilometer uit de baan. Ik hield voet bij stuk en toonde ook het kaartje. Na wat onverstaanbaar gemompel en een onnodige controle van de auto, gaven ze vlug mijn papieren terug en snelden weg. Voor ons als toerist was het een onaangename ervaring, voor veel mensen hier de spijtige dagelijkse realiteit.

Herman

 

 

 

 

Fotoalbums van Zuid-Afrika

Durban (11)

04 Januari 2019 | Vijf maanden van huis | Zuid-Afrika | Laatste Aanpassing 04 Januari 2019

  • Gekke riksja's.
  • Ons eindejaarsdiner: pizza bij kaarslicht.
  • Onze leraar, Barit.
  • Dessert geserveerd door Jolente.

Drakensbergen (57)

31 December 2018 | Vijf maanden van huis | Zuid-Afrika | Laatste Aanpassing 31 December 2018

  • Verbluffend uitzicht aan Giant's Castle.
  • Springfoto's!

Pretoria (45)

21 December 2018 | Vijf maanden van huis | Zuid-Afrika | Laatste Aanpassing 21 December 2018

  • We moesten er even naar zoeken.
  • Moederskinderen.

Graskop (35)

21 December 2018 | Vijf maanden van huis | Zuid-Afrika | Laatste Aanpassing 21 December 2018

  • Tinten groen.
  • African plate.
  • In Graskop ontbijten we op het gras.
  • In the jungle.

Badplaas, Barberton en Kruger (101)

15 December 2018 | Vijf maanden van huis | Zuid-Afrika | Laatste Aanpassing 21 December 2018

  • Een regio van bosbouw, zo te zien.
  • In de buurt van Berg-en-dal.

KwaZuluNatal (94)

30 November 2018 | Vijf maanden van huis | Zuid-Afrika | Laatste Aanpassing 30 November 2018

  • We slapen 1 nachtje in Richards Bay.

The Eastern Cape (90)

22 November 2018 | Vijf maanden van huis | Zuid-Afrika | Laatste Aanpassing 22 November 2018

  • Poemba uit de Lion King!
  • Als je hen gadeslaat hebben ze iets menselijk.

The Western Cape (75)

10 November 2018 | Vijf maanden van huis | Zuid-Afrika | Laatste Aanpassing 22 November 2018

  • Drie bonte bokken.
  • Welke vondsten kunnen ze doen?
  • Deze klok tikt al sinds de 18de eeuw.
  • Waar gaan we hierna naartoe?

Kaapstad en Kaaps schiereiland (55)

10 November 2018 | Vijf maanden van huis | Zuid-Afrika | Laatste Aanpassing 10 November 2018

  • Daar ligt Kaap De Goede Hoop.
  • Met de oortjes in, Afrikaans of Nederlands, komen
  • Hout Bay, een oude haven.

 

Plaats een Reactie

Van Driesschen Willy Rombout Simone Wat een belevenis ,de politie wilde een frank verdienen het pakte niet groot gelijk Het zijn prachtige foto's , hoe beleven jullie Kerstdag daar ? Wij wensen jullie een goed einde jaar en een goed begin en maak nog veel foto's en verslag Groeten uit Zele Geplaatst op 30 December 2018

 

      
This site is only viewable in landscape mode !
Session Tracking