Reisverhaal «The Eastern Cape»

Vijf maanden van huis | Zuid-Afrika | 2 Reacties 22 November 2018 - Laatste Aanpassing 31 December 2018

Donderdag 22 november 2018

Langs de ‘Route 62’ reden we de Eastern Cape binnen. Deze keer honderden kilometers over een zo goed als kaarsrechte baan door de vallei, de kortste weg naar Port Elisabeth, indrukwekkend eentonig langs vele fruitboerderijen. Wanneer het drukker werd, niet door auto’s maar door rondhangende en liggende zwarten, lifters en verkopers dan naderden we een township. Er zijn goedkope arbeidskrachten nodig bij de teelt waardoor ze zich vestigen, dikwijls illegaal in golfplaten huizen of soms bouwde de overheid troosteloze betonnen kotjes met wat basisvoorzieningen. Dit is een samenleving op zich, waar de wet van de sterkste geldt. Tijdens de apartheid heerste hier straffenloosheid en onderdrukking. De armoede gaat nu verder, met veel frustratie en geweld als gevolg. Een gegidst bezoek aan een township staat op onze planning. We vonden nog niet de juiste formule want we willen de ramptoerist niet uithangen en het moet veilig blijven. Toen we bij de blanke campingeigenares polsten naar een rondleiding verklaarde ze ons gek, daar moesten we zeker niet naar toe. Ik begrijp het wel, we laten ook niet graag de smerigste kant van onze maatschappij zien.

Ondertussen staat al meer dan 2000 kilometers op de teller, afstand en tijd zijn hier een heel relatief begrip. Net voorbij Port Elisabeth ligt het derde grootste wildreservaat van het land, het Addo National Park. Door constante uitbreiding grenst het park inmiddels aan de zee, hier zitten niet enkel de grote vijf, met de witte haai en de walvis spreken ze over de big seven. We hebben tijd en het is absoluut geen obsessie om die legendarische vijf zo vlug mogelijk te spotten, genieten van zoveel ongereptheid is de opdracht. Aan het infocentrum hangt een bord met de plaatsen waar het grote wild werd gespot. Het gevoel bij een safari is moeilijk te omschrijven. Het ligt ergens tussen opwinding, angst, nieuwsgierigheid, spanning en euforie. We reden zeven uur lang met deze adrenalinemix van gevoelens langs bossen, open vlaktes en speuren de horizon af naar al wat beweegt. Het was fenomenaal en overtrof elke verwachting. Roodstaartmeerkatten, zebra’s, elandantilopen, springbokken, impala’s, koedoes en dan onze ontmoetingen met olifanten, buffels en een leeuwin. De olifant die ineens na een bocht in het midden van de baan stond, onze richting uitstapte en tussen de struiken verdween, de kleintjes die speelden en de kudde van zeker 15 dieren, we keken rechts maar ineens kwam een olifant langs de andere kant de heuvel af. De buffel die onze weg ineens versperde en ons dreigend aankeek. Wat verder dronk een groep buffels aan een poel en aan elke windrichting stond een imposant figuur op uitkijk. Toen een leeuwin dichterbij kwam, verzamelden ze de jongen centraal en rukten in groep op om met een opstuivende schijnaanval het dier te verjagen. Het was stil in de auto en met open mond waren we getuige van het schouwspel. Wat een belevenis ! De stilte in onze wagen veranderde plots toen Tineke een olifantenstier in musth spotte, haar echokreet weerklinkt waarschijnlijk nog door de valleien. Moe van zoveel indrukken staken we ‘s avonds het kampvuur aan en met marshmallows, biltong en een frisse Windhoek verwerkten we zoveel emoties.

Vanaf Port Alfred en stapten we een andere wereld in. Het gebied van de Afrikaner boeren lieten we achter ons en stapten het voormalig Brits koloniaal territorium binnen. We merkten het aan de sfeer, de huizen en de figuren van de blanken. De ietwat rondbollige afstammelingen van de Hollanders maakten plaats voor de smalle, uiterst beleefde afstammelingen van de Britten. We zijn het Xhosagebied binnengereden. De Britten voerden drieste oorlogen tegen deze bevolkingsgroep en tijdens de apartheid werd het ontheemd, arm en ontredderd Xhosaland gedwongen onafhankelijk. Het enige positieve is dat ze daardoor hun typische cultuur behielden. De ronde lemen hutten met strooien dak werden vervangen door bakstenen met golfplaten en naast hun traditionele hut staat een eenvoudig huis. Dit is de plaats waar ze wonen, na het overgangsritueel naar volwassenheid krijgen de mannen privacy in de traditionele woning. Hier worden ook de familiezaken geregeld. De Xhosadorpen zijn mooi met de twee bouwstijlen naast elkaar, dikwijls geverfd in roos, groen of blauw zodat goed duidelijk werd welke bij elkaar passen. Vooral vrouwen en soms ook mannen bedekken als bescherming tegen de zon de huid van hun gezicht met een klei en dames hebben mooie doeken om hun haar en lange gestreepte rokken. Ineens kwamen uit een bosje enkele bijna naakte krijgers met speren, we dachten primitieve stammen te zien maar ze kwamen uit het plaatselijke resort waar ze waarschijnlijk een culturele show gaven, het was een bijzonder zicht. Port Alfred zelf is vooral een jachthaventje voor de rijken met chique villa’s aan de waterkant in een ‘gated community’. Je geraakt er niet binnen, enkele langs een strenge controlepost en het geheel is volledig omheind met sterke schrikdraad. Voor de happy few die binnen mogen is er alles wat nodig is, volledig afgeschermd van het leven erbuiten. Twee werelden leven hier naast elkaar. Ook onze camping was een zo’n afgeschermd stukje paradijs waar we enkele heel rustige dagen beleefden. Een lesje aan het zwembad, wat in het water dobberen, lekkere pizza’s eten aan de haven en wandelen langs eindeloze duinen en dan opeens een walvis die met de gigantische staartvin boven het oceaan uitsteekt, prachtig. We beslissen het Xhosaland verder te verkennen met een rit langs verschillende dorpjes, alweer een andere wereld. Geiten, koeien en honden lopen op de straten, de dorpen zijn heel levendig en verkoopstalletjes staan overal. De jeugd loopt keurig in uniform van of naar de school, het is niet altijd duidelijk. De taxibusjes staan en rijden overal, dit is de manier voor de plaatselijke bevolking om zich te verplaatsen. In Kings William Town bezochten we het museum, aan de invullijst te merken was het toch al enkele dagen geleden dat ze nog bezoekers over de vloer hadden. De voormalige bibliotheek werd volgepropt met opgezette dieren in alle maten en gewichten. De blikvanger is Huberta, een nijlpaard dat in de jaren dertig aan een opgejaagde, 1600 km lange tocht begon door twee provincies. Voor de plaatselijke stammen en de Hindu was ze een halfgod, voor nieuwsgierigen een curiosum. In de nationale en internationale pers was Huberta een hoofdpunt en zelfs een punt van discussie in het Britse House of Parliament. Uiteindelijk was ze beter af dan de Xhosa en kreeg ze een beschermd statuut. Ze werd doodgeschoten en opgezet, de daders vervolgd en bestraft en reisde de wereld rond van London tot Hong Kong en lokte telkens tienduizenden bezoekers. Nu staat ze dus met de nodige trots in een vergeten museum tussen al de andere jachttrofeeën. De stad was in de jaren zeventig en tachtig ook het toneel van de zwarte strijd voor vrijheid. Steve Biko, één van de legendarische zwarte leiders stierf aan een hersenbloeding nadat hij door de politie in elkaar werd geslagen, hij ligt er begraven en een kamer in het museum vertelt het verhaal van protest, geweld en vrijheid. Ook de Xhosa krijgen de nodige aandacht en hun tradities en gebruiken worden tentoon gesteld. Door wat we onderweg zagen, aangevuld met de uitleg in het museum, beginnen we de Xhosagemeenschap een heel klein beetje te begrijpen.

We willen de Wild Coast ervaren en lazen in de Rough Guide dat de autorit naar Port St Johns spectaculair is en het Silaka natuurreservaat prachtige wandelingen biedt. De rit tot daar is bochtig en lang en constante wegenwerken zorgen voor extra vertraging dus slaan we ons kamp ergens halverwege op net boven East London. Het is een prachtige plaats langs de Kwelera River. Enkel het verre gebulder van de oceaan verraadt dat de Wild Coast dichtbij is. Onderweg naar Port St Johns stoppen we in Qunu. Hier groeide Nelson Mandela op, ging hij naar school, leefde hier de laatste jaren van zijn leven en ligt er begraven. In het Mandela museum krijgen we uitleg over zijn leven, dikwijls met de mooie klikklanken van de Xhosataal. We zien zijn huis, Nelson was bang blind te worden door de oogschade die hij had opgelopen bij dwangarbeid in de kalksteengroeven op Robbeneiland. Hij bouwde zijn huis volgens het grondplan van de gevangenis die hem vertrouwd was. We bezochten de basisschool waar hij de naam Nelson kreeg. De Xhosacultuur moest verdwijnen voor de Britse kolonisten en iedereen kreeg een Engels klinkende naam, het werd Nelson. We wandelden naar de glijrots waar hij net als alle kinderen van het dorp speelde. Het bezoek aan de roots van deze legendarische leider en held voor velen was aandoenlijk, zeker voor Jolente die voor haar klasgenoten nog een spreekbeurt over hem gaf. Het grote Mandela museum ligt een tiental kilometer verder in Mthatha, dit is meer een symbolische plaats en bezorgde ons een kippenvelmoment.

Ondertussen is het weer ook wild geworden. De wind blaast stormachtig en dreigende wolken pakken samen tot onweders. We laten de tent in de auto en kiezen in Port St Johns voor het Jungle Monkey Backpackers Guesthouse. Door het laagseizoen zijn we ook hier de enige gasten, het is overal bijzonder rustig. De Wild Coast deed zijn naam door de hevige wind en hoge golven alle eer aan. De ruwe kliffen maakte de wandeling door het park ronduit spectaculair. Net achter de wit kolkende branding stortten Jan Van Genten als een pijl de zee in, dit is de natuur op zijn best. Hier leefden bergzebra’s en gnoes maar die zijn er de laatste jaren volledig uit gestroopt. We babbelden ’s avonds in de hippe bar van het guesthouse met iemand die de lokale bevolking, ooit gedwongen uit het park gezet, terug integreert en laat samenleven in de beschermde natuuromgeving. Voor het grote wild kwam zijn werk te laat, in juni werd de laatste zebra geschoten. De neushoornvogel, roofvogels en gieren zijn de opvallendste verschijningen hier, tijdens de lessen met uitzicht op de jungle en de blauwe oceaan vliegen ze imposant voorbij. Hier in Port St Johns beleefden we Zuid-Afrika heel intens, niet enkel de natuur maar ook het onderontwikkelde. De route naar het blowhole waar de zee hoog opspat, ging door een township, we werden alweer stil van de armoede. Na de prachtige uitzichten werden we niet onzacht met de neus in de werkelijkheid gedrukt toen een kindje smekend geld kwam vragen. Dat deed pijn en we moesten even slikken. Als afsluiter beklommen we Mount Thesiger, de weg ernaar toe ging over de landingsbaan van het plaatselijke vliegveld. Ook dit is reizen, schommelen tussen pijnlijke en lachwekkende situaties.

We zijn volledig in reismodus en genieten van de tijd, elkaars gezelschap en de vele ervaringen, we hebben opnieuw het gevoel dubbel te leven.

Herman

 

 

 

 

Fotoalbums van Zuid-Afrika

Durban (11)

04 Januari 2019 | Vijf maanden van huis | Zuid-Afrika | Laatste Aanpassing 04 Januari 2019

  • Dessert geserveerd door Jolente.
  • We volgen surfles.
  • Onze leraar, Barit.
  • Zonder een auto, maar wel een huis voor 5 dagen.

Drakensbergen (57)

31 December 2018 | Vijf maanden van huis | Zuid-Afrika | Laatste Aanpassing 31 December 2018

  • Gezellige kerstavond met Afrikaners.
  • Mooiste uitzicht van al onze campings.
  • Verbluffend uitzicht aan Giant's Castle.

Pretoria (45)

21 December 2018 | Vijf maanden van huis | Zuid-Afrika | Laatste Aanpassing 21 December 2018

  • Lekker potje eten aan Churchsquare.
  • Zicht op Pretoria.
  • Moederskinderen.

Graskop (35)

21 December 2018 | Vijf maanden van huis | Zuid-Afrika | Laatste Aanpassing 21 December 2018

  • Een bezoek aan de Sudwala caves.

Badplaas, Barberton en Kruger (101)

15 December 2018 | Vijf maanden van huis | Zuid-Afrika | Laatste Aanpassing 21 December 2018

  • 3 nachten slapen onder een rieten dak.
  • We zien dieren waar we het bestaan niet van wisten

KwaZuluNatal (94)

30 November 2018 | Vijf maanden van huis | Zuid-Afrika | Laatste Aanpassing 30 November 2018

  • Twee mooie vachten op 1 foto.
  • Een maquette van een Zoeloedorp.
  • Muggenproof in de avond.

The Eastern Cape (90)

22 November 2018 | Vijf maanden van huis | Zuid-Afrika | Laatste Aanpassing 22 November 2018

  • Onderweg naar een blowhole.
  • Zo krijg je een versierde boom.

The Western Cape (75)

10 November 2018 | Vijf maanden van huis | Zuid-Afrika | Laatste Aanpassing 22 November 2018

  • We passeren slechts enkele dorpen.
  • Roadtrip met goeie muziek op de achtergrond.

Kaapstad en Kaaps schiereiland (55)

10 November 2018 | Vijf maanden van huis | Zuid-Afrika | Laatste Aanpassing 10 November 2018

  • Schrikken, als daar ineens een zeeleeuw zit.
  • Onze eerste camping in Muizenberg.
  • Herman, hip als hij is, wil ook een springfoto.

 

Plaats een Reactie

martine.duchi@gmail.com Amaai, wat een spanning af en toe! Ik zou zelf meer bevriezen van de schrik... Geniet ervan en blijf schrijven, zo reizen we wat mee... Geplaatst op 23 November 2018
jan_vd3@telenet.be Weer leuk om lezen en je zien reizen tussen de wilde dieren. grts vake Geplaatst op 23 November 2018

 

      
This site is only viewable in landscape mode !
Session Tracking