Reisverhaal «Home sweet home...»

My First Trip... | België | 0 Reacties 20 Augustus 2006 - Laatste Aanpassing 26 Augustus 2006

Ons vliegtuig landt op Zaventem. De adrenaline stijgt in ons lichaam. Je hartslag verhoogt. Je bent reuzebenieuwd om terug die vertrouwde gezichten te zien. Eerst nog een eindeloos lange aankomsttunnel doorstappen. Aan de wand hangen levensgrote portret- en landschapsfoto's. Hiertussen hangen vele geënsceneerde foto's met beelden uit Azië. De lachende minoriteitsvolkeren en de hard werkende Vietnamese boer op de foto's lijken ons achtervolgd te hebben tijdens onze vlucht en doen ons een uitgeleide op de rode loper. Meteen krijgt die foto voor ons een sterk gevoel. Is die foto meer dan een beeld alleen. We voelen de hitte waarin die man werkt, rieken de bijtende geuren van Azië en beseffen des te meer hoe goed wij het nu weer thuis hebben...

Wat later schuifelen de nauwe deur van de uitgang door. We vallen in de armen van onze familie. Opgelucht, blij, wat traantjes,... een vreemd, maar fijn gevoel overvalt ons. Meteen wil je beginnen te vertellen, maar waar begin je? De ontmoeting en de emoties doen de mond echter eerst toevallen. Je kijkt, ervaart, herinnert, bent nog aan het landen... Gelukkig volgt er een overvloed aan vragen en komt een eindeloze stroom associaties op gang. Een uitgerekt verhaal aan herinnering speelt als een film door ons geheugen... . Een waaier van de meest uiteenlopende ervaringen trekt door onze geest. We proberen een beeld te schetsen van het verhaal achter onze reis...

Op weg naar Leuven.  Een westerse auto, blinkend, zonder laagjes stof, zonder roestplekken of blutsen en met een schone, propere uitlaat is nu voor ons een realiteit en zal voor het grootste deel van de huidige generatie Aziaten een zoete droom blijven .  Quasi geruisloos verplaatst deze bolide zich over de nagenoeg verlaten wegen. Het contrast met Azië is enorm! Ons idee dat een autostrade tjokvol hoort te zitten met toeterende vierwielers die onbekommerd grijze roet uitstoten en die niet begaan zijn met de witte wegmarkeringen, is nog levendig aanwezig en houdt alles in wat we hier niet terug zien. Dat geeft het gevoel om in een onbestaande wereld thuis gekomen te zijn... . Dat maakt thuiskomen zo vreemd. Je realiseert je dat je met een ander verwachtingspatroon tegenover de dingen in de wereld staat. De Belgische gedachte dat de autowegen overvol zitten stelt niets voor in het licht van de huidige Aziatische verkeerssituatie in Bangkok, Hanoi of Katmandu... Daar hebben ze pas verkeerschaos...

En zo wordt onze thuiskomst een lint van herontdekkingen hoe hier in België alles draait. Inademen op straat is terug aangenaam. Frisse lucht - zelfs dat waren we vergeten dat dat bestaat - inademen is alsof de poorten van je longen terug geopend worden. Je neusvleugels delen in de pret. ..In heel ons lichaam wordt alle opgedane luchtverontreiniging verdrongen door iets wat wij als "rein" ervaren. Lichaam en geest krijgen er een  adrenalinestoot van. Onze verwondering is ook groot voor de gedisciplineerde sfeer die er op straat heerst. Verkeersregels worden gerespecteerd, een buschauffeur gedraagt zich hoffelijk naar de overstekende voetgangers en elke weggebruiker kent duidelijk zijn plaats op de openbare weg...en blijft daar ook! Dat dat nog bestaat...denken wij dan bij onszelf terwijl we in een kraakprobere comfortbale bus zitten die ons naar het centrum van de stad brengt. Als twee kinderen vergapen we ons ondertussen aan het stadstafereel dat voor onze ogen verglijdt. Geen gammele BBQ-kraampjes op het zebrapad, geen schurftige zielige hondenbeesten die scharrelen tussen etensresten, geen gepluimde kiekens die achter een stuk glas wachten op een hongerige klant, geen putten of kuilen waarin een voetganger zich in kan misstappen, geen opdringerige venters die allerlei prularia aan de man willen brengen, geen... maar een grote glitter en glamour-defilé van blinkende glazen etalages waarin avondkledij en kraakpropere vrijetijdskledij de ogen uitsteekt van elke koopgrage passant... . We zijn terug... .  Maar zien de mensen er hier gelukkiger uit...? Waar is het gelag van de mensen, waar wordt er nog even tijd gemaakt om met elkaar te babbelen, waarom zitten er hier geen mensen gewoon op straat, waar is hier iedereen??? 

De tijd om te eten breekt ondertussen aan. Iets in ons herinnert ons aan de idee dat we hiervoor in een winkel moeten zijn. Als de glazen (!) deur (!) automatisch (!) voor je open schuift is het alsof je binnentreedt in de wereld van 1001 verlokkingen... . Wat moet je hier sterk in je schoenen staan om je niet te laten gaan: 15meter fijne verse vleeswaren beconcurreren elkaar om de aandacht te trekken, eindeloze gangen zoetigheid, frisdranken en verse groenen en fruit liggen blozend en glimmend te wachten om uitgekozen te worden. Wat een weelde... . Geen wonder dat onze maag zichzelf opblaast bij al dat lekkers en dat menige zwaarlijvige figuren hun kar voor zich uit duwen terwijl ze nog snel een testertje proeven van het nieuwe zakje chips dat op de markt komt. Laps, weer een pak extra calorieën binnen.... Maar ach, het is toch zo lekker... . Neen, geef ons maar voortaan het genot om met een lichte honger aan tafel te gaan en dan vervuld te worden van het grootste plezier om te kiezen uit al dat lekkers. Hapje per hapje weten wat je eet en genieten en eten omdat je goesting hebt om te eten... . En wat zou doorsnee Aziaat vandaag eten...rijst...of rijst...oh ja rijst. waarschijnlijk...vandaag, morgen en wellicht ook de dag er na... . Klopt dat?

's Avonds plof je ten slotte neer in die zachte sofa. Met één druk op de knop verschijnt het wereldnieuws op een glazen scherm voor ons. Geweld, verdriet en miserie....helaas de kern van het dagelijks gebeuren. En ja dat willen we zien. Beelden van kinderen die tussen het puin van hun ingestorte huizen kruipen, spreken ons weer extra aan. Zij moeten weer maar eens opnieuw beginnen. Zij moeten weer alles heropbouwen omdat er boven hun hoofd een heftig machtsspel afspeelt dat eindigt in een waar bloedbad of omdat net zij wonen boven een gebied dat gevoelig is voor aardbevingen. En wij, wij kunnen daar wat naar kijken terwijl we aan ons glas wijn nippen en in een oase van ruimte en rust vertoeven.  "Dat is toch erg hé" zijn onze woorden die we dan elkaar toespreken... . Wij zijn toch geluksvogels....

En zo kunnen we nog tientallen verwonderingen ophalen: het GROENE landschap,  de parkjes in de stad, de aangename temperaturen, de spelende kinderen, de zakenman die nog gauw zijn propvolle agenda nakijkt, de spurtende passagier die nog net zijn trein wil halen,... ach...er is zo veel... . 

Als we dan finaal ons nachtlampje uitknippen, verzinken we in een diepe droom. Ons lichaam en geest verrijkt met nieuwe ervaringen en dankbaar voor wat we beleefd hebben. Het was MEER dan de moeite..."de wereld zal er (voor ons) nooit meer het zelfde uitzien "... . Er zit een hele waarheid in.