Reisverhaal «klimmen, klimmen, uren omhoog»

My First Trip... | Laos | 0 Reacties 12 Maart 2006 - Laatste Aanpassing 12 Maart 2006

Ook deze keer hadden de zenuwkriebels in onze buik onze nachtrust danig verstoord. Het was moeilijk om onze gedachten af te leiden van de dag van morgen. Mij gaf het eerder de adrenaline en kick om aan een jongensdroom te beginnen, voor Liesbeth was het echter de ongerustheid over de haalbaarheid om als beginnend wielertourist even 44 km onophoudelijk te klimmen...
Even na 7 in de ochtend trokken we de deur van ons guesthouse achter ons dicht. Twee bochten verder schakelden we over op ons kleinste verzet. De uren die volgden peddelde ik mezelf een weg naar de realisatie van die droom en werd de tocht voor Liesbeth een grensverleggende uitdaging en prestatie die met glans volbracht werd. Groots was de voldoening en fierheid als we 5 fietsuren later 1100meter hoogteverschil overwonnen hadden.
Het meer dan primitieve guesthouse - waar gezelligheid, sfeer en comfort nooit een fractie van onze westerse standaardnormen zal bereiken - waar we terechtkwamen, deed ons even verbaasd opkijken, maar werd toch snel onze oase van rust om te recuperen. Eens we de spinnenwebben vergaten, de vuile muren en lakens in onze kamer niet meer erg vonden en we ons gewassen hadden met vervuild grauw regenwater uit een bassin, ploften we onszelf neer in een rozig-plastieken sofa - notabene de eerste in 5 maanden reizen - die ons tere zitvlak enige vorm van gelukzaligheid aanbood. Oef.
Het overwinnen van deze Tour de France-waardige cols deden we met veel wilskracht, nat het eten van een 40tal bananen en het drinken van een 10tal liter water per dag. We waren de hele rit bewust bezig met het aanvullen van onze energiereserves en het compenseren van ons uitgezweet lichaamsvocht. Gelukkig heb je ook tijd te over om rond je heen te kijken. Urenlang reden we door een steeds bergachtiger landschap, vormde er zich bocht na bocht steeds diepere valleien langs ons heen en werden de vergezichten steeds groener en groener door de eindeloos begroeide bergflanken die onze blikken kruisten. Sporadisch werd dit stukje zuivere natuurpracht doorbroken door het bulderende geluid van een tientonner die zich ook een weg naar de top slingerde. Dagelijks passeerden ons enkele toeterende tankwagens die ons aan een slakkentempo voorbijreden en ons en onze fiets omsluierde met een donker grijze, bijtende en warme walm die uit zijn hoogst vervuilende uitlaat zorgeloos geblazen werd. Enkele minuten later overwon gelukkig de natuur het oorverdovende motorgeweld en werden onze oren weer volgegoten met het rustgevende geluid van de tjierpende vogels, het onophoudelijke gesis van de krekels of een andere verfrissende aria van een even onzichtbaar als onbekende diersoort.
Sporadisch hijsten we ons ook door een hoogst eenvoudige nederzetting. Hun gestutte paalwoningen bengelen letterlijk op de rand van de afgrond, velen zitten gehurkt voor hun hut strak voor zich te kijken, sommige vrouwen doen de was aan dat ene waterstraaltje ergens in het dorp, kinderen lopen naakt of hoogstens gekleed in een vuile, gescheurde T-shirt van hot naar her en alle denkbare dieren uit een kinderboerderij scharrelen of wroeten tussen het menselijk afval op zoek naar iets eetbaars. Plots hoor je geen vrolijk vogelgezang meer maar prikken deze harde, armoedige realiteitsbeelden scherp op ons netvlies in. Deze bewoners van onze blauwe planeet voeren en dagelijkse strijd om te overleven en zijn het recht op klagen en jammeren over honger en dorst ontnomen. Die ene bol kleefrijst in de bestofte en besmeurde kinderhand is waarschijnlijk voor velen een groot deel van hun dagelijks rantsoen. We hebben echter weinig tijd om bj deze wereldse onrechtvaardigheid stil te staan want zodra deze mensen ons opgemerkt hebben volgt er een lopend vuurtje van wederzijdse begroetingen en gezwaai. De kinderen spurten naar de overkant van de straat om op onze uitgestoken hand te tikken waardoor er op het gezicht van hun vader of moeder plots een ontspannende en brede glimlach verschijnt omdat we hun zoon, dochter of pasgeborene hartelijk toewuiven. Geen kind ontgaat ons en mocht er toch iemand ons niet gezien hebben, dan kijken we met plezier even over onze schouder en roepen ook hem uit volle borst "sabba die!" toe. Deze begroetingen geven ons het gevoel dat we als fietstourist gerespecteerd worden. Het lijkt wel alsof de plaatselijke bevolking het apprecieert dat wij voor onszelf niet de gemakkelijkste manier gekozen hebben om van Vientiane naar Luang Prabang te reizen. Hoe zeer moet hun maag trouwens niet keren bij het zien van de dagelijkse stoet van Land Cruisers, 4x4s of fortuinelijk gevulde minibusjes die touristen transporteren die enkel uit zijn op hun luxueuze hotelkamer, kabel-TV, vers gebakken pizza en als het nog even kan ook nog een zoet dessertje. Deze beseffen niet dat ze door een van de armste landen van Azie reizen... . Het hoogtepunt van decadentie en arrogantie volgt dan even later als de getinte ruit elektrisch naar beneden glijdt en de dollartourist zijn telelens uit het raam steekt om de wassende vrouwen en half naakte kinderen op hun gevoelige schijf vast te leggen. Respectloos! Walgelijk! Wat zijn wij dan wat blij dat we voor de fiets gekozen hebben. Het samenstromen van jong en oud rondom ons heen als we halt houden om een fles water te kopen zal een beeld zijn dat wij niet snel zullen vergeten.... Maar op geen tijd zijn we het dorp uit. Er volgt een zoveelste kilometerslange strook van onbewoond gebied.
Het is verbazend om te weten dat deze weg nog maar 10 jaar geleden voltooid is. Voordien was dit rebellengebied of het stortveld van de Amerikaanse bommenwerpers die hun niet gebruikte Vietnam-munitie argeloos op dit immens arme land gestort hebben. Langs deze weg vochten mensen voor hun rechten, pleegden verzetstrijders aanslagen op bussen en was vrede heel ver weg. Vandaag de dag is er gelukkig van dit alles niet meer te bespeuren. Toch gaat ons hart even sneller slaan als we sporadisch een enkele gewapende man - jager? soldaat? - met een automatisch machinegeweer zien lopen... . We zijn dan maar wat blij als hij onze aarzelende groet met een glimlach beantwoordt...
En dat brengt ons beetje bij beetje bij onze bestemming. Geen fonkelende touristendorp waar nog steeds de kerst- en nieuwjaarslichtjes voor een westerse sfeer zorgen, maar een basic dorp waar de mensen langs de kant van de weg hun etenswaren verkopen en de ene beschikbare TL-lamp het hele huis moet verlichten. We parkeren onze fietsen en schuiven aan voor onze dagelijkse portie noedelsoep. Terwijl we wachten aan de vaak (te)lage tafels en kijken op een tafelkleed vol bloemenmotieven uit grootmoederstijd worden we ook hier opgemerkt door de plaatselijke bevolking. De jongeren zoeken ons op en nodigen zichzelf uit aan onze tafel. Niet om mee te eten, maar om in de grootste beleefdheid hun pas geleerde Engelse vraagjes op ons af te vuren. Het lijkt wel of ze gestimuleerd worden om bij de "fallangs" de "taal voor een welvarende toekomst" te komen oefenen. Dagelijks beantwoorden we hun lijstje vragen van "Where you come from?", "Where you go?" en  "What's your job?". Een beetje jammer dat we geen vragen kunnen terugstellen omdat hun woordenschat te beperkt is. Maar ondanks dat hangt er best een gezellige en familiale sfeer aan onze tafel. Het wordt zelfs hilarisch lachen als we op hun vraag "Are you married?" negatief antwoorden. Twee ongetrouwde mensen samen op reis, dat is voor huen een staaltje van verfijnde humor...!
Er zullen nog 3 gelijkaardige fietsdagen volgen. Daarna komen we terug in de touristenwereld. Daar waar de kloof tussen rijk en arm schrijnend groot is... . Daar waar menig tourist niet beseft dat er slechts enkele kilometers achter hen een eeuwige wonde van armoede bloedt...

Oprecht eerlijk voegen we hier aan toe dat ook wij na 4 dagen "anders" leven blij zijn dat er om ons heen weer wat comfort verschijnt en dat we met plezier wat westers eten kunnen verorberen. Wij zijn tenslotte ook maar gewone mensen en producten uit de Westerse wereld. Het is vreemd vast te stellen hoezeer eetgewoontes een wezenlijk deel worden en zijn van jezelf. Het zijn dingen die je na een tijd reizen ook echt mist... . 
Maar ondanks dat zijn we ook intens voldaan en diep tevreden dat wij de kans genomen hebben om het echte ware gelaat van Laos en zijn inwoners te zien en te beleven...eventjes ver weg van en uit onze dagelijkse welvaart...