Reisverhaal «Een andere wereld bevindt zich voorbij de pas»

My First Trip... | Nepal | 0 Reacties 08 December 2005 - Laatste Aanpassing 08 December 2005

En dus stonden we uiteindelijk in Muktinath. Een echte verademing. Na even rond gekeken te hebben vonden we een super aantrekkelijke lodge. Het dakterras was zonovergoten van 's morgens 9.00 tot 16.00 in de namiddag. Het eten in deze lodge was fenomenaal lekker en de douche had werkelijk heet water. Reden te over om hier twee dagen te verblijven zodat we op die manier extra konden rusten en namijmeren over onze opgedane avonturen. Daarnaast bleek de eigenares van deze lodge ook nog een prachtmenske te zijn. Bij elke bestelling die we maakten kroop ze op haar knieen tussen ons in en leunde tegen ons aan alsof we elkaar al jaren kenden. En lachen dat ze deed! Dergelijke figuren zijn we meermaals tegengekomen. Met oprechte vriendelijkheid werden we vaak ontvangen. Een grote glimlach sierde vaak een hele de dag hun reeds mooie aangezicht. Het waren steeds warme ontmoetingen met de plaatselijke bevolking die er ogenschijnlijk alles voor over hadden om het ons naar onze zin te maken. 

Twee dagen later stonden we alweer een dorp of drie verder. Kagbeni heette het en het was zonder twijfel het mooiste plekje van de tweede helft van de trekking. Een zeer authentiek dorpje, vol smalle straatjes en huisjes die er al 100den jaren stonden. We kropen samen onder de toegangspoort die ons bevrijdde van alle opgedane zonden uit ons leven (wat niet echt als een opluchting te ervaren was) en werden meteen ook verzekerd van een lang leven. Hoera! Maar of dat allemaal echt geholpen heeft, weet ik niet. Nog geen 8 uren daarna lag ik te kronkelen in mijn bed en kwam de zoveelste Dhal Bat er langs alle kanten uit. Een hele dag te bed was het gevolg. Maar hoe gek ook, 24 uren na de feiten kon ik weer doodleuk mijn rugzak op mijn rug zwieren en verder stappen. Mijn Liesbeth had al die tijd weer wat kopzorgen moeten doorstaan. Bekommerd om mijn toestand liet ze er zelfs haar eten voor!

Even buiten Kagbeni lag een indrukwekkend grote rivierbedding. Omdat we wat later vertrokken waren (we moesten helaas afscheid nemen van Arjen en Ingrid omdat haar pijn aan de rug een voortzetting van de tocht verhinderde) bevonden we ons rond 12.00 in de bevreesde windvallei. Uit het niets kwam er ineens een super sterke wind opzetten die het stof van de vallei zonder genade in ons gezicht smakte. We waren wat blij als we een uurtje later in het windstille Jomson stonden. Even wat eten en daarna als de kippen de stad uit want er hing een heel militaristische sfeer in het dorp.

Gelukkig was het volgende dorp, Marpha, wel een pareltje. Dit plaatsje staat bekend als de kans om luxueuzer te slapen. Hoe het komt weet ik niet, maar wij werden aangetrokken door het meest armtierige lodgke van onze hele trekking. De deuren waren pakweg 150cm hoog, glas in de vensters was er niet - een katoenen doek moest wel volstaan - en als we niet opletten dan kon mijn lijf niet tussen de twee muren van de kamer. Maar zoals gezegd, de charme was er wel. 

Die lodge leek wel een groot contrast met heel het tweede deel van de trekking, de Jomsontrek. Dit gedeelte is veel netter, comfortabelder en veel moderner. Voor ons was dit eigenlijk een ontgoocheling. De authenticiteit van de simpele Nepalese huisjes en de schoonheid van het echte leven in Nepal was hier soms ver te zoeken. Op die manier kregen we al snel het gevoel dat we het zowat gehad hadden. We voelden er meer en meer voor om onze trekking snel af te ronden. Gelukkig hebben we echter doorgebeten want er stond ons nog allerlei moois te wachten.

Katopani met zijn fantastische zichten op een groot deel van de Annapurna, de warmwaterbronnen (een sauna was er werkelijk niets tegen) en het overheerlijke eten in Tatopani en natuurlijk de onnavolgbare schoonheid van Poon Hill en zijn zonsopgang. ( zie ander verhaal). De weg naar al die schoonheid was echter niet altijd een effen. Als ik terugdenk aan de arbeiders die werkten aan de "Himalaya highway" en op die manier de Nepalese natuur naar de vaantjes helpen, komt mijn haar nog recht te staan. Of denk aan de IMMENSE klim op weg naar Gorepani begin het zweet mij als toen langs alle kanten uit te breken. Of wat dacht je van meer dan 3000 onregelmatige en oervervelende trappen naar beneden waarvan je kuiten twee dagen daarna nog zeer doen. Maar niet geklaagd. Het was het allemaal meer dan waard.

En zo eindigde stilaan onze trekking. Na een laatste lunch in de bergen, een laatste hangbrug over de rivier, een laatste blik op de Fishtail en een laatste klimmetje omhoog werden we plots een voor een verrast door het gegrommel boven ons hoofd wat niet meer bleek te zijn dan een....auto. Nog nooit heb ik zo opgekeken van het storend geluid van "koning-auto" die ons westerse wereldje al jaren overheerst. Twee tellen later stonden we middenin de grijze doemp van zijn uitlaat. Onze longen kregen direct een flinke spoeling... Nog nooit heb ik de auto zo verwenst als toen en daar...onmiddellijk misten we al de zuiverheid van het gebergte...

--------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

Nog enkele kleinere  dingen over de tocht:

- hoe jammer is het toch dat de Nepalezen en natuurlijk ook de toeristen zo weinig respect hebben voor die schone natuur. De massa snoepverpakkingen, WC-papier, plasticflessen en prullaria allerlei ontsieren vaak het tere en broze landschap. Het is een echte zorg dat de tocht over 5 jaar veel van zijn schoonheid zal verloren hebben door al dit afval.

- nog meer zonde is de "himalaya highway" die men aan het aanleggen is aan beide kanten van de pas. Talloze bospaden moeten wijken voor een weg waar makkelijk twee auto's elkaar kunnen kruisen. Met explosieven worden hele bergflanken weggeblazen en bomen worden gerooid dat het een lieve lust is. Voor alle trekkers die goesting hebben om deze tocht ook eens af te leggen, zouden we zeggen: haast je het is vijf voor twaalf!

- dat ook wij sinterklaas gevierd hebben in de bergen. Gedichtjes schrijven voor elkaar en wat zoetigheid zorgden voor een heerlijke lachavond. Maar het echte zoete-hoogtepunt was wel de chocomousse!!! Nooit eerder heeft een pakje poeder van 200gr voor zoveel genot en plezier gezorgd als toen. We wisten niet dat een mens na 20 dagen chocolade-arme dagen zo in extase kan geraken met dit zakje! En dat allemaal dankzij de collega's van Liesbeth. FANTASTISCH BEDANKT!!!

- we het geluk hadden om een gebedsmoment in een klooster bij te wonen. 15 monikken van allerlei leeftijden bij elkaar die op een eerder chaotische wijze gebeden prevelden door elkaar. Soms onderbroken door een gejengel van wel 7-8 verschillende muziekinstrumenten waarop om ter hardst geblazen of geklopt werd, of onderbroken om een niet-te-drinken Tibetaans bouillon-theeke te drinken. Yak.

- de meeste Nepalese kinderen onder de categorie "onvriendelijk" te plaatsen zijn. Spugen, natrappen, je van alles naroepen of tong uitsteken waren geen uitzondering. Geef ons dan maar de Thaise kindjes. Die zijn pas lief!

- dat Indiers en Israeli in groep de minst aangename mensen zijn die je op je tocht kan tegenkomen. De eerste groep is steeds luidruchtig en de laatste heeft iets koloniaals-bezitterigs in zich. Ongegeneerd veroveren of bezetten ze gewoon jouw rustige oase waarin je je bevindt na een inspannende trek. Doodjammer.

- maar dat we ook 10tallen toffe mensen hebben ontmoet waarmee we over gezellige avonden beleefden en allerlei ervaringen konden delen.
----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------