Reisverhaal «Nog 8 dagen Katmandu...»

My First Trip... | Nepal | 0 Reacties 16 December 2005 - Laatste Aanpassing 24 December 2005

Dit wordt een dagelijks vervolgverhaal tot we op 23 december - hopelijk - naar Bangkok terugvliegen.

Dag 0: Even de bus van Pokhara naar Katmandu:

Slechts 202km liggen er tussen deze twee steden...slechts 11 uur duurt de busrit. Als je je al ooit geergerd hebt aan de Belgische files of vertragingen dan is Azie best wel een leerschool om een andere kijk op dit probleem te krijgen. Door de toestand in het land reizen er te pas en te onpas controleposten op langs de wegen. Alle Nepalese inzittenden moeten hun identiteit kunnen voorleggen voor het voertuig verder mag rijden. Dit wordt uitgevoerd door ene piepo terwijl er 6 anderen op staan te kijken. Efficientie troef! Gelukkig hadden we deze keer voor de veel duurdere en comfortabelere bus gekozen waardoor het aantal Nepalezen zich tot een iemand had beperkt en dus onze controles "iets" sneller verliepen. Maar toch waren we licht geprikkeld als we veel te laat op onze bestemming aankwamen. Dat went maar niet...

Dag1: Bezoek aan Durbar Square

Het karakter van een stad vind je vaak terug op z'n pleinen. En dan heeft Katmandu wel een topper van een plein. Je moet je wel eerst door de meest bizarre, enge en ontzettend drukke straatjes worstelen tot je lichte hoofdpijn hebt van alle toeters en bellen, maar dan kom je aan op een sprookjesachtig plein bezaaid met de meest oogstrelende tempels die we ooit zagen. Komt daarbij nog dat er zich een stoet van mensen gehuld in hun veelkleurige sarongs zich rustig naar hun offerplaats begeven en je waant je direct in een "nieuwe, iets of wat surrealistische wereld". Prachtig!

Alleen het bezoek aan het oude koninklijke paleis was niet de moeite waard. We waren niet echt onder de indruk van de talrijke foto's van enkele generaties koningen die op buitenlands bezoek  zijn geweest. En we moesten onze lachspieren onder controle houden bij het zien van de bokshandschoenen, fiets en opgezette vogels en vissen die ooit deel uitmaakte van wijlen Koning X van Nepal. Waaw...

Nadat we onze ogen uitgekeken hadden op de tempels, mystieke figuren en rood besmeurde aap- en ratbeeldjes, die de voertuigen zijn van de Hindugoden, trokken we de "winkelstraatjes" van de stad door. Weer een onbeschrijfelijke ervaring. Mocht je hier rechtstreeks gedropt worden uit Europa dan ben je na vijf min direct rijp om afgevoerd te worden. Onbegrijpelijk, tenzij de Nepalezen op dat moment bezig waren aan een wereldrecordpoging om met zoveel mogelijk op een vierkante meter te staan... . Dit was echt chaos. Hier lopen 10tallen wandelende winkeltjes rond, tussen de oneindige rijen stallekes door, die je hun schaakborden, schuursponsjes of kousen, willens nillens, haast in je neus duwen om je toch maar aan te zetten om te kopen. Het werd hilarisch om te zien! Dit is pas echt vrije markteconomie. En uiteraard zitten dan ergens langs de rand van de weg, tussen je benen door de groenten- en fruitverkopers die hun verse waren aanbieden overgoten met een wolkje grijze uitlaatgassen van taxi's en auto's. En dan heb je nog de koeien die loeien en de geit die blijt of de kip die met haar spastische trekjes wat eten tracht te zoeken.... Wel wel wel, wat een wereld...

Dag 2: Een dagje rust

We hadden er zelf niet voor gekozen, maar de omstandigheden dwongen ons om rust te nemen. Twee dagen terug heeft er hier op 10km afstand een zatte soldaat het vuur geopend op een feestvierende mensenmassa. Balans 12 doden en 19 zwaar gewonden. Gezien deze maand december cruciaal blijkt te zijn om de heersende problemen van het land iets of wat op te lossen, is dit incident meer dan genoeg om het hele land plat te leggen. Alle winkels zijn gesloten en alle diensten liggen stil omdat er een nationale staking aan de gang is. Bovendien worden er betogingen verwacht. Uiteraard gaat het hier weer om de macht. De verschillende partijen zien in dit voorval voldoende reden om elkaar uiteraard de schuld te geven en te verwijten dat ze de toestand niet in de hand hebben....en dat zij dat wel zouden kunnen natuurlijk. Hopelijk is het morgen beter en kunnen we onze geplande bezoeken verder zetten. Het wordt vandaag een dagje internetten, misschien filmpke kijken en vooral veel binnen zitten. We hebben immers niet veel zin om ons tijdens deze gespannen toestand op straat te begeven. Ook weer iets apart.


 Dag3: Bodnath en Pashaputinath

De rust is weergekeerd in de straten van Katmandu. Tijd om een tweede poging te doen om iets nieuws te bezoeken. Na een korte onderhandeling over de prijs van een taxi en dankzij de voorkennis van Marjolein, die ons nog steeds vergezelt, ontliepen we het entreegeld om in Pashupatinath binnen te komen.

Er hangt een heel serene sfeer langs de heilige rivier. De nauwelijks geplaveide straatjes en de door de rook grijsgekleurde muren vormen het decor voor de stoet van mensen die hier hun dierbare begeleiden naar het volgende leven. Je wordt er stil van als je de nabestaanden een bamboedraagberrie ziet torsen met daarop het levensloze lichaam van hun vader, moeder, zoon of dochter. Een man loopt voorop en blaast op een schelp. De diepe toon trekt de aandacht van de omgeving. Velen kijken toe, nauwelijks wordt er gesproken. Met een oranje doek is het lijk bedekt. Eerst brengt men het lichaam naar de heilige rivier waar het met een weinig water besprenkeld wordt. Even later wordt de overledene op de stoep gelegd voor de netjes geordende houtstapel waar hij of zij even later op gecremeerd wordt. Nog enkele rituelen worden vervuld. De ceremonie die men uitvoert is van korte duur en van uiterlijk verdriet bij de nabestaande is nauwelijks iets merkbaar. Een groot verschil met onze uitvaart. De oudste zoon en een oudere man - waarschijnlijk te vergelijken met een priester - beiden in het wit gekleed - dragen het lichaam vervolgens 3 maal rond de laaatste rustplaats. Het zelfde gebeurt met het net ontstoken vuurtje, maar net iets groter dan een theelichtje, dat vervolgens door de oudste zoon op de mond van zijn vader gelegd wordt. Dit is beslist het meest beklijvende beeld: het ontblote hoofd met daarop een klein vlammetje. We hebben veel respect voor die zoon die deze rituelen ogenschijnlijk zonder al te veel emoties vlot kan uitvoeren. Hij blijft immers heel de tijd verantwoordelijk voor het vuur. De familie verlaat de heilige plaats en hij wakkert het vuur aan met gedroogd gras en klein hout. Het volgende uur blijft hij de wachter bij zijn vader tot het vuur herleid is tot een klein smeulend hoopje. Tenslotte is het zijn taak om alles wat er rest met een grote stok in de heilige rivier te duwen tot er niets meer achterblijft... .  

Wat later verlaten wij deze plaats. Tijdens de tocht naar Bodinath, langs kleine straatjes en tussen wat velden door, hebben we wat tijd om de opgedane beelden te verwerken. Een heel aparte ervaring.
Een uurtje later komen we aan bij de grootste stoepa van Nepal. Een grote witte stolp met de gekende boeddha ogen prijkt voor ons. Het kost ons zeker 20 min om er helemaal rond te wandelen. Vele Tibetaanse monniken, gekleed in wijnrode klederdracht, maken van deze plaats een heel vredig plekje. De 1000den wapperende gebedsvlagjes geven bovendien een iets of wat feestelijk karakter aan het geheel. Op deze plek sluitenten we rustig de dag af en tuffen daarna met een plaatselijk busje terug naar het centrum van de stad.

Dag 4: De "monkeytempel"

Op weg naar de monkeytempel raakt ons het beeld van mens en dier die gelijktijdig naast de rivier naar wat eetbaars zoeken op het "vers" gestorte afval. Hun leven speelt zich hier af op een stinkende, vuile en hoogst onhygienische plek op aarde. Wederom beseffen we dat wij verdomd een goed levendje hebben...
Ook op de trappen omhoog richting tempel veel bedelaars en vuile kindjes gekleed in gescheurde kledij die met een lege plasticen fles spelen. 
De apen die hier ook in grote getalen tussen het struikgewas flitsen of ons pad in allerijl kruisen lijken met hun speels gedrag, grote handigheid  en agressieve ingesteldheid precies een beter leven te leiden... . Akelig.
Eens boven is het rustiger. Het overzicht op de immense stad in de grote vallei is indrukwekkend. We schenken bijna meer aandacht aan dit stadsbeeld dan aan de tempel zelf. Maar ja, de tempel krijgt ook niet de ruimte die het verdient. Omdat we Boudnath al gedaan hadden, stak het ons hier wat tegen. De talloze kraampjes en de grote verscheidenheid aan kleinere tempeltjes kwamen ons iets of wat storend over.

Dag 5: Baktapur

Samen met Eloise zaten we al vroeg in de taxi richting Baktapur. In het straatbeeld weer verschillende bosjes politieagenten die met schild, helm en houten stok stonden te wachten wat zou kunnen komen. Nog steeds heerst er een gespannen sfeer op straat. Verschillende studentengroepen verenigen zich nog steeds om te protesteren tegen de autoriteiten. De woede voor het bloedbad van een week geleden is bij hen nog sterk aanwezig.

Aangekomen op de site zijn we duidelijk de eerste touristen van de dag. De stad is nog leeg, kinderen lopen in uniform naar school en de lokale bevolking loopt met zijn offerschaaltjes naar de tempels. Maar als een kwartier later ook de "nep-gidsen" ons ontdekt hebben is er van rust niet veel sprake meer. Tientallen kerels proberen hun diensten aan ons te verkopen. Enkelen trachten ons zo lang mogelijk te volgen en beginnen ongewild al wat te vertellen over de bezienswaardigheden. Uit ervaring weten we nu al dat we hen zo snel mogelijk van ons lijf moeten slaan anders zuigen ze ons het geld uit onze geldbeugel. We zijn hier duidelijk al wat in gehard. Het lukt ons zelfs al eens om hen met een kwinkslag af te slaan, hen in verwarring te brengen of gewoon met hen even te lachen. 

Durbar Square zelf doet ons wat aan Katmandu denken. Dezelfde soort tempels, zuilen en jawel ook hier weer talloze erotische houtsnijwerkjes. Voor liefhebbers van dit laatste is dit echt een paradijs en, wie weet een sterke inspirerende bron. Afin. Het mooiste plekje is deze keer wel het koninklijke paleis of dat wat er van over blijft. Helaas mochten we er niets fotograferen zodat we het met de herinnering moeten stellen. Wat jammer want het houtsnijwerk dat we hier zagen was van onnavolgbare schoonheid.
Potter's square was uniek in zijn soort. Het was verbazend om te zien met welke snelheid en vaardigheid de pottendraaier van dienst hier het ene kruikje na het andere uit zijn draaitafel toverde. En zo kreeg je op geen tijd een plein vol met tientallen haast identieke potjes. 

Wat ons echter het meest plezierde was de LP wandeling in de stad. Deze leidt je door de kleinste straatjes - soms slechts een meter breed - van de stad en naar talloze kleine pleintjes waar het echte Nepalese leven zich afspeelt: mensen ontluizen elkaar, kinderen ravotten op straat, ouderen hokken samen gehurkt tegen de grond met hun tasje thee in de hand, een fietser passeert met twee gasflessen aan zijn kader gebonden en wat vrouwen staan de kleren te wassen aan de rand van een van de vele waterbassins. De dagelijkse doodgewone dingen houdt hen bezig.

Dag 6: Het ongerepte Katmandu:

Onze planning draaide wat anders uit dan voorzien. We dachten wat te gaan kuieren in niet-touristische gedeeltes van de stad. Maar de schoonheid van talloze handgemaakte sieraden, kunstvoorwerpen en decoratiestukken heeft er anders over beslist. Bovendien was het ochtend en dan is het "koopjestijd" en zijn de handelaars het gewilligst om hun prijzen danig te laten zakken: zelfs tot -75% afbieden dat is ons absoluut record. Waar het spel van kopen-en-verkopen ons in het begin wat moeilijk lag, zijn we nu al ervaren rotten in het vak die er zowaar plezier in vinden om wat over prijsjes te kletsen en te onderhandelen. Het is een echte sport geworden.

Het was al diep in de namiddag toen we ons dan eindelijk op pad begaven. We kwamen in een heel ander stadsgedeelte terecht waar zowaar koning-auto, met zijn ondertussen meer dan irritant getoeter, in geen verte te bespeuren was. Het was rustig wandelen op straat en dat bood genoeg gelegenheid om de steeds opnieuw opduikende tempels van naderbij te bekijken. Gezien ruimte hier een kostbaar gegeven is, leidde dit tot soms unieke plaatjes. De heilige koe die haar onderkomen gekregen had in de gewelfde ruimte van de tempel was daarvan het meest opvallende beeld. 

Dag 7 en 8 : Aftellen op weg naar Thailand

Nog ander halve dag scheiden ons voor we terug de warme wereld der Thaaien zullen induiken. Tijd voor wat leeswerk, internetten en opzoekwerk om verlangend uit te kijken naar ons volgend stukje plezier.