Reisverhaal «feest op de bus...leve de fiets!»

My First Trip... | Thailand | 0 Reacties 05 Februari 2006 - Laatste Aanpassing 05 Februari 2006

Hoera, hoera, hoera...we hebben dan toch de directe busverbinding Mae Hong Son - Bangkok gevonden! Haast geen enkele reisgids schrijft daar iets over...slechts een vage aanwijzing hadden we ... . Maar dan toch gevonden, dan ook nog een VIP-bus -waarop je geacht wordt om je zetel 100procent plat te leggen en met gestrekte benen de nacht te kunnen doorbrengen- en dan ook nog tegen een meer dan aardige prijs (668B). Ons geluk kon bijna niet op...de 16uren rijden namen we er dan met de glimlach bij...

Helaas werd ons enthousiasme getemperd eens we op de bus zaten. We hadden zelf gekozen voor de beste plaatsen vooraan in de bus. Afin, dat was ons eerste gedacht toch als we de ticketten kochten: je hebt een goed zicht op de weg, je bent het minst onderhevig aan schommelingen op de bus en er zit niemand voor je die je beenruimte in beslag neemt als hij zijn zetel plat legt. Maar dat bleek allemaal wish-full-thinking. Het zicht werd benomen door een scheidingswand die opgetrokken was tussen de reizigers en de chauffeur. Bovendien zorgde deze vertikale "muur" ervoor dat de mensen op de eerste rij - wij dus - hun benen net NIET konden strekken! Als een foetus in de moederbuik moest ik mezelf plooien om mijn onderste ledematen weg te werken tijdens de nacht. De rooskleurige nacht die we onszelf aldus voorgehouden hadden, ging een ware nachtmerrie worden. Als klap op de vuurpijl kwamen er ook nog de ellendige wegen bij. Niet een bochtje, niet enkele bochten, maar een lang lint van werkelijk 100den bochten volgden elkaar in een urenlange hels tempo op. De chauffeur had er bovendien blijkbaar een zaak van eer van gemaakt om die vreselijk scherpe bochten tegen zo hoog mogelijke snelheid aan te snijden. In ware F1-stijl wrong hij ons ijzeren monster in duizelingwekkend tempo van de ene kant van de weg naar de andere om zijn ding steeds in pole-position door de bocht te krijgen. Wij, arme stakkers die voor deze bolide gekozen hadden, zagen bij gevolg alle kanten van de bus. Ik heb nog nooit zoveel gebruik gemaakt van de armleuningen aan een stoel als tijdens deze rit. Onze fysieke paraatheid ging er bocht na bocht op achteruit. Na 30 minuten rijden waren we beiden duizelig in ons hoofd - om niet te zeggen MOTTIG - en hadden we het gevoel dat we bij elke volgende bocht ons net verorberde maaltijd aan de andere reizigers zouden presenteren... . Dan kan een busrit lang zijn...we kunnen het jullie verzekeren... . Na 6-7 uren bochtwerk kwam er eindelijk een rechter stuk in zicht. Fijn, want in die omstandigheden slapen, laat staan naar de WC gaan, zijn echt geen aanraders. Ik kon gelukkig een uiltje vangen op deze rechtere stroken. Liesbeth echter had de volgende 7 uren nodig om al haar opgedane ongemakken te verwerken en kwam dus bij gevolg als een totaal gebroken mens in Bangkok aan... . Een mens zou dus voor minder zoeken naar een ander transportmiddel....

Dat werd ons doel bij aankomst in de stad. We liepen twee dagen alle gekende en minder gekende fietswinkels in Bangkok af. Zo konden we vergelijken, kiezen en steeds de beste deals afsluiten. Het waren twee lange en vermoeiende dagen, maar uiteindelijk hadden we twee prachtexemplaren in ons bezit. Met onze volledig uitgerust hybride-trekkersfietsen kunnen we nu vertrekken om Laos, Vietnam en Cambodja te doorkruisen. We zijn hoogst benieuwd en kijken er echt naar uit hoewel we weten dat de toestand van de wegen niet onder Europese normen zullen vallen, dat de hoogteverschillen soms ware Tour de France allures zullen aannemen en dat onze vriend "hond" ons meer zal doen opschrikken dan ons lief is... . Maar wij zullen dat alles met ware Keltische dapperheid weerstaan en trotseren...

Onze eerste fietservaringen waren alvast super. Hoewel Bangkok met zijn 10 miljoen inwoners en zijn veelvoud aan gemotoriseerde voertuigen echt geen paradijs voor fietsers te noemen is, beleefden wij er onze eerste 45 heerlijk kilometers. We voelden ons als in een groot levendig computerspel waarbij iedere deelnemer zijn persoonlijk traject moest afleggen tussen allerlei bewegende monsters als tuk-tukjes, bussen, taxi's, brommerkes en andere lawaaierige en hoogst vervuilende creaturen, die allen zochten naar dat vrije plekje op de weg, op weg naar zijn bestemming. We voelden ons vrij, onafhankelijk en eigenlijk ook wel gerespecteerd door al die gevaartes op de weg. Heerlijk. Enkel die grijs-stinkende uitlaatgassen waren een echte kwelling voor onze luchtwegen en longen. We hadden het gevoel dat we een dosis schadelijke gassen binnenkregen die gelijk staat aan dat wat een kettingroker op een maand in zijn lijf opzuigt. Echt, het prikkelde dat het geen pretje was. Nu weten wij wat SMOG is!

Maar goed, morgen nemen we de trein naar het Oosten en zullen tegen maandagochtend onze eerste kilometers door landelijke contreien met zuivere lucht afleggen. Wil wel iedereen tegen dan zijn liefgekoosd blaffend mormel aan de ketting leggen... . Merci!