Reisverhaal «kanchanaburi, de bridge over the river kwai enz»

My First Trip... | Thailand | 0 Reacties 20 Oktober 2005 - Laatste Aanpassing 20 Oktober 2005

Ware het niet dat bovenvermelde brug van historisch belang is dan zou ze het niet gehaald hebben in onze verslagen. Wat er overblijft van deze, met bloed besmeurde brug, is een hoop grijsgeworden beton met ijzeren bogen op die nog zowaar een stoomtrein toelaat hier puffend over te rijden. De massa's toeristen, die hier dagelijks passeren, kunnen hiervan dan mooie beeldjes te schieten. Maar tot hier mijn enigszins lieve woordjes over de brug. Gezien de LP opriep om eerst de historisch getinte musea te bezoeken voor je de brug gaat aanschouwen, hadden we wijselijk voor die volgorde gekozen. Het eerste museum was werkelijk een pareltje. Het werd een pijnlijke confrontatie met de historische waarheid. Rond de brug ligt als het ware een Aziatische holocaust; een gruwel van de mensheid, een massale slachtpartij. En dus niet zoals in de, met oscars overlaten, gelijknamige 'geromantizeerde' film. Bij deze geven wij aan alle geschiedenisleerkrachten het verbod om die film aan leerlingen te tonen en hen de morele plicht om de waarheid te vertellen: de Britse krijgsgevangenen vormden slechts 7% van de totale groep dwangarbeiders die aan de spoorweg meewerkten (de meeste waren Birmanen), de Britten kwamen helemaal niet uit vrije wil fluitend het werkterrein op (niet fluiten stond gelijk met gedood worden) en de Japanners waren helemaal niet die simpele idioten die de brug niet konden afwerken zonder Britse hulp (ze hadden trouwens hun know-how opgedaan aan de Britse universiteiten)enz.....  Afin, we zouden nog uren zo verder kunnen gaan maar mijn gedachten dwalen alweer af naar de 100.000 afgeslachte, gefolterde, gecrepeerde, uitgehongerde, mensen die moesten werken om het Japanse Rijk mee te helpen bouwen. Hun bloed ligt nu op de bodem van de nu zo vredige River Kwai...

Naast de brug staat het Warmuseum. Mochten we nu niet weten dat er 2 atoombommen gevallen waren, dan zouden we bij het aanschouwen van dit museum denken dat er hier binnen een derde zou gedropt zijn. Dit museum is immers een allegaartje van je welste. Men heeft hier postzegels, wapens uit WOII, portretten van Miss Thailand van 1931-1991, prehistorische voorwerpen uit het Steentijdperk, chinees porselein, uurwerken, ... allemaal bij elkaar gesmeten in het meest structuurloos museum op aarde. Het is werkelijk hilarisch, afstotend en ergerlijk op het zelfde moment. En daar vragen ze dan nog inkomgeld voor ook. Wil iemand dit eens opzoeken of dit wettelijk is...

Gisteren zijn we ook op zoek geweest naar 'de drijvende non' van de stad. Ze wordt in de reisboeken vermeld als een echt must-done item. Wij er dus op af. Helaas zijn we er niet geraakt, maar heeft het ons toch allerlei andere leuke ervaringen bijgebracht. Voor het eerst zijn we bij een Thai binnen geweest. Niet voor een feestje of een babbel, maar gewoon om naar de WC te gaan omdat de plaatselijke sanitaire voorziening hermetisch afgesloten was. Groot was onze verbazing bij het zien van zijn badkamer. Deze, meer dan waarschijnlijk tot de betere klasse van Thailand behorende familie, heeft een badkamer niet groter of moderner dan die van ons guesthouse; een vieze spoelbak, een WC om op te zitten, een sproeiertje om uw gat mee te spoelen en tussen beiden een douchekop die de hele badkamer zal nat maken na gebruik. Het afvalwater van al deze systemen verdwijnt dan in eenzelfde putteke in een hoekske van de kamer...slik... . Het was een volgende confrontatie. Wat hebben wij thuis toch een westerse-luxe levendje.  Het schaamrood kwam op onze wangen als we aan ons eigen ruime huis dachten... . Maar goed we hadden geen tijd voor onze emoties want onze gastheer bood ons direct met een grote oprechte vriendelijkheid ijsgekoeld water aan dat we mochten ingieten in een mok waarop wel 10 mieren kropen. Bij ons zou men hierover schande spreken mocht je zoiets aanbieden. Bij die man thuis beseften wij dat dit een groot geschenk is, een bewijs van ongekende vriendelijkheid. Tot slot toonde hij ons met onnavolgbare fierheid foto's van zijn zoon als militair. Alles verliep echter in een grote stilte omdat wij niet meer dan 5 woorden in een gemeenschappelijke taal konden delen met elkaar. Maar het was ons een ervaring...

Nog steeds onderweg naar de non werden we meermaals opgeschrokken door een bende blaffende straathonden, moesten we 'uit de pad' voor een kudde ossen in het midden van de straat en lachten spelende kinderen meermaals met mijn lange benen of met hun eigen enkele woordjes Engels die ze tot ons spraken. Maar hun glimlachen en blik in de ogen was als een geschenk uit de hemel voor ons. Met de gedachte de juiste weg ingeslagen te hebben, kwamen we plots terecht bij Boeddhistische monniken. Nadat ik overladen was met water en de plaatselijke mandarijnen (je moet weten dat monniken geen fysiek contact met vrouwen mogen hebben) werden we een betonnen trap opgestuurd op weg naar 'de non'. Helaas was ze er niet. In plaats daarvan kwamen we in een klamme, donkere en super enge grot terecht.  In het midden stonden wat Boeddhabeelden, in de hoek een metalen trap omhoog. We voelden ons echt als in een Thaise val gelokt en durfden niet hoger dan de 5e trede. Ja,dit was echt een beangstigende zelfs iets of wat legubere plek. In onze gedachte kon er wel elk ogenblik van achter die trap een heks, als uit het  verhaal van Hansje en Grietje te voorschijn komen, en waren wij aldus gedoemd om eeuwig bij de 'drijvende non' te verblijven. Dit idee deed ons het hazepad kiezen. Een zucht van verlichting slaakten we als we terug wat daglicht gewaar werden...Oef.

Tot slot zijn we vandaag het Erawan nationaal park gaan bezoeken. Dit was echt genieten. In een tropisch woud slingerde zich in 7 niveuas een waterval van ongekende schoonheid. Bij de, uiteraard hoge temperaturen, het licht blauwe water, de prachtige druipstenen en de ontelbare bamboebomen, waanden we ons in het grootste subtropische openluchtzwembad op aarde. Het was werkelijk prachtig! Dit was ons echt nog eens natuur puur-sang. Toen we even daarna ook onze eerste tientallen wilde apen zagen rondkruipen werden we aan de grond genageld door al dit natuurschoon. Minuten lang hebben wij de diertjes zien rondslingeren, spelen, klauteren, menselijke bewegingen zien maken, ... echt prachtig!!! Omdat we de tijd in het oog moesten houden om de laatste bus niet te missen, moesten we met spijt in het hart onze voorouders verlaten. Er volgde nog een heerlijke plunch in dit tropisch paradijs alvorens we, traag puffend in een veel te kleine bus, huiswaarts reden. Dit was werkelijk een fantastische dag!!!