Reisverhaal «Khao Yai national park»

My First Trip... | Thailand | 0 Reacties 30 Oktober 2005 - Laatste Aanpassing 30 Oktober 2005

Wat waren we blij toen we in het steegje voor ons een volgende backpakker zagen afkomen. We hadden immers een derde man nodig om aan een georganiseerde rondleiding in het park te kunnen beginnen. Het bleek bovendien een meer dan sympathieke Nederlander te zijn wat onze goesting om er samen aan te beginnen des te groter op maakte. Het had echter niet veel gescheeld of er was van dit alles niets in huis gekomen. We waren immers zonder kaart of adres van ons guesthouse de trein opgesprongen in Ayutthaya. Ter plaatse gingen we alles wel uitzoeken. Helaas was er ter plaatse geen levende ziel te bespeuren die ons de weg kon wijzen naar het "greenleaf guesthouse". Gelukkig bestaat er ook aan deze kant van de wereld iets als een telefoon waardoor we toch een aanknopingspunt hadden met onze bestemming. Het madammetje van dienst aan de andere kant van de lijn kreeg niet uitgelegd hoe wij ons moesten verplaatsen en dus besloot ze om sito presto een busje te sturen om ons, iets of wat verdwaalde zielen, op te pikken. Nog geen 20 minuten later stonden we  7.5km buiten de stad op een best aardige plaats waar onze eerste natuur-expeditie-avontuur kon beginnen.

Samen met Jan, de steeds sympathieker wordende Nederlander en Joe, de best grappige en vlot Engels sprekende gids, lagen we weer 20 minuten later in een warmwaterbron met glashelder water. Een heerlijk rustpunt na alweer een ferm stukje reizen. Rond ons heen enkele heroische Thaise jongeren die het niet leuker vonden om als apen in een 5meter hoge boom te klimmen om er vervolgens als totale gekken uit te springen tot in de basin water waarin wij heerlijk lagen te verkoelen. Hoe zeer de gids ook probeerde om ook ons in die boom te krijgen, gaf ons natuurlijk verstand een duidelijke grens van fatsoen aan. Wij zouden gewoon lekker kletsend in het water blijven weken. En zo geschiedde! Het spektakel duurde ondertussen voor onze ogen gewoon lekker verder (tiens deze zin staat blijkbaar al onder invloed van onze Nederlandse  vriend Jan) 

Tegen 17.15 en na een ritje door god-weet-welk afgelegen gebied van Thailand over hobbelige veldwegen kropen we met z'n 4 in de plaastelijke grot. Joe wist ons op meesterlijke wijze door deze donkere grot te loodsen naar het paradijs van vleermuizen. De enige andere bezoekers die hier de dag slijten zijn de plaatselijke monikken die hier 6-7 uren mediterend voor een Boeddhabeeld de dag doorbrengen. Toch ook een ras apart die venten! Maar onze aandacht ging uit naar die vleermuizen. Vanop kleine afstand konden we de beestjes observeren. Gelukkig dat die diertjes over een ferm werkend radarsysteem beschikken of er zouden er op geen tijd enkele tientallen in ons haar kleven. Als we weer buiten stonden, stond het echte grote spectakel echter nog op ons te wachten. Maar eerst moest er nog een berg gekuiste ananas door ons drie verorberd worden. In de prijs was immers vers fruit en drank voorzien en dat hebben we geweten!

De avond was nu bijna helemaal gevallen. Plots schoot er een adrenalinestoot door het lijf van Joe. Hij spurte van ons weg, maar had gelukkig nog net de tijd om te roepen dat we moesten volgen. Elkaar stomverbaasd aankijkend besloten we de wijze man te volgen. Groots was onze verbazing toen we allen in de lucht keken. Het was het uur dat de vleermuizen massaal de grot verlieten om hun hongerige magen van het nodige voedsel te voorzien. Als een school vissen stoven ze in dikke rijen uit de grot. De lucht kleurde zwart van het spectakel. Joe overtuigde ons dat er ongeveer 2 miljoen vleermuizen op dat moment aan onze ogen passeerden. Het was niet te geloven iets unieks. De vlucht diertjes produceerde een zacte wind die gepaard ging met het geluid van een rustige golf op de zee. Onbeschrijfelijk mooi...

Zo eindigde onze eerste halve dag in de natuur. 's Avonds in het guesthouse ontmoetten we nog twee andere Belgische knullen. Pascal en Caroline, twee reizigers die Bangkok voor zijn helse drukte na 5 seconde ontvlucht waren, hadden ook voor de rust van de natuur gekozen om hun eerste dagen in Thailand door te brengen. Met 5en gingen we de dag daarop nu eens echt de jungle in...

We hadden de volgende ochtend een andere gids meegekregen. Een verre van spraakzeme 30er. Maar dit werd gecompenseerd door zijn onvergelijkbare fascinatie voor de natuur. Hij loodste ons een hele dag van de ene naar de andere plek. Terwijl wij ons bekommerde om de ontelbare bloedzuigers die zich onophoudelijk een weg zochten naar dat stukje bloot lijf aan ons lichaam, was de gids constant bezig om in de lucht te turen om ons allerlei natuurschoon te laten zien. Het was niet te geloven hoe hij dit reusachtige woud kende. Verschillende keren hield hij plots halt, stelde al dan niet zijn statief op, en liet ons daarna in de gewenste richting kijken. Steeds weer zagen wij een ongelofelijk schoon beeld; een super dikke hagedis die onderste boven op een boomstam hing, gibbons die als echte accrobaten van boom tot boom slingerden, stekelvarkens die ons wandelpad ontvluchtten, een neushorenvogel die paradijselijk hoog in de  boom over zijn rode vruchten waakt, ongekende katachtige beesten die schichtig de boom in schoten, een onwaarschijnlijk grote roerloze krokodil die van ons gescheidde werd door slechts een klein meertje, makkakie apen die ons al even verdwaasd als wij hen aankeken, een python die op een meter van ons passeerd en een schorpioen die hij op vakkundige wijze uit een ontiecelijk klein holletje uit de grond lokte.... Het was onbeschrijfelijk mooi en spannend. Enkel de grote zwarte beer en de olifanten waren niet op de afspraak, maar dat kon onze pret niet derven!  Wij, Europeanen, konden niet geloven hoe prachtig moeder aarde hier wel is.