Reisverhaal «Yes Hanoi!!»

My First Trip... | Vietnam | 0 Reacties 11 April 2006 - Laatste Aanpassing 14 April 2006

Omdat onze fietszakken vol lage verwachtingen gevuld waren door de eerder negatieve ervaringen van andere wereldreizigers, klopte ons hartje toch weer wat sneller dan gewoonlijk toen we Bangkok verlieten. Zullen de Vietten dan toch verbaal agressief zijn, zullen we  voor elke fles water die we moeten kopen een heuse discussie voeren over de prijs en wordt de openbare weg eerder een te vermijden obstakel voor fietsers door het chaotische verkeer. Het waren deze dingen die in ons omgingen bij het vertrek en die ons deden twijfelen over Vietnam. Maar toch, het was niet al slecht dat we hoorden. De sporadische positieve toets en de morele steun van enkele dierbaren heeft ons - god zij dank - toch op de vlieger gezet naar wat we nu ervaren als een fijne stad met  mensen wiens stijl we maar al te goed weten te apprecieren. Laat ik jullie even meenemen door de hoofdstad van Vietnam...

Onze eerste meters op de openbare weg legden we te voet af. Meteen schoot de herinnering aan Katmandu door ons hoofd: druk bereden straten met zowat alles wat er op beweegt dat toetert, rinkelt of brult om zijn nakende komst aan te kondigen. Wachten om de straat over te steken tot die "verkeersvrij" is, is een onbegonnen zaak. Zoek dat ene kleine gaatje achter de bv. met 100den bloemen volgeladen fietser of een van de duizenden brommertaxi's en laveer je dan met een vaste maar trage tred tussen de puffende brommers, de mini-taxi's en stadsbussen. Denk daarbij dat als je eens op de openbare weg bent er geen weg meer terug is en dat je moet vertrouwen op de aankomende chauffeurs dat ze op tijd en stond hun stuur van je afwenden. Anders... . Het is een heel bevreemdende manier van verkeersorganisatie. Maar het werkt. Iedereen lijkt te anticiperen op het gedrag van de andere weggebruikers en zo past elke schakel in de volgende en steekt iedereen "veilig" de straat over. Met dit in gedachte wordt elke verkeersregel een totale bijzaak: rood licht betekent niet bepaalt dat je moet stoppen, een middenstreep in de weg, tja, dat is eerder een algemene nietszeggende aanwijzing maar geen noodzakelijke eis om je aan de rechterkant ervan te houden en een enkele richtingsstraat, ook dat bestaat hier, maar voor wie of wat geldt dat eigenlijk! De weg is er immers voor iedereen en mag door iedereen op zijn manier gebruikt worden. Is dit een staaltje van opperste democratische vrijheidsgedachte of....eerder een onbegonnen zaak om de Vietnamezen te overtuigen dat het ook echt anders en veiliger zou kunnen?
Even later gingen  wij de uitdaging aan om ons met de fiets door deze mierennest te wringen. En warempel het hele "systeem" werkt en het maakt van fietsen een boeiende activiteit!

Hoe dichter we het centrum naderden hoe luider werden de toeters en hoe meer weggebruikers er verschenen, maar ook hoe meer de Vietnamese sfeer op ons af kwam. Meteen valt op dat Hanoi een nette en groene stad is. Het is bovendien duidelijk merkbaar aan de vele bomen langs de straatkant en de kleurrijke okerkleurige gevels dat de Fransen hier pakweg 60 jaar de plak zwaaiden. En dus ontbreekt ook de "baguette" niet en spreken ze je voortdurend aan met "Madaaaaaaaaaame of Mesieueueue" - in hun beste en langgerekte Franse klanken. Want aanspreken doen ze! Of je nu met de fiets rijdt of niet, ze vragen je toch of je niet een ritje wil met hun taxi of een uurtje wil wegzakken in hun cyclo's. Het is altijd de vraag waard, zullen ze denken, en het is uiteraard ook altijd "cheap, very cheap!". Zo voert de Vietnamese taxidienst een dagelijkse strijd om te overleven. Maar wij slaan elke aanbod echter met een brede kwinkslag af en dat apprecieren de sloebers wel. Als je met hen wat zwetst en zevert, verschijnt er haast onmiddellijke een brede glimlach op hun gelaat! Ze kunnen dan wel niets aan ons verdienen, maar ze hebben toch eens gelachen. Iets wat blijkbaar echt wel in hun aard ligt. 

Het oude stadsgedeelte is een echte must om te doen. Je wandelt het ene bochtige kleine straatje na het andere in en uit en om elke hoek wordt er massaal een andere ambacht bedreven: de leerlooiers toveren uit een lap leer een nieuwe trendy schoen, de smid last of soldeert wat ijzer tot zware logge poorten, een tinverwerker knipt en snijdt zijn tin tot dampkappen of ander keukengerei en de steenkapper maakt op bestelling je grafsteen al klaar. Hier heerst nog de echte stielman. Wederom contrasteert deze  handige-creatieve-wij-maken-alles-mentaliteit  met onze afgebotte-simpele-wij-kopen-alles-mentaliteit... . Naast deze stielen heb je ook het gamma "een-product-een-straat" patroon. Zo heb je de handdoekenstraat, de touwenstraat, de schoenenstraat, de reisbureaukesstraat, de rugzakkenstraat, de hoofddekselstraat,...maar helaas niet de ...-straat (moeder, die is voor jou, om in te vullen!).

Qua bezienswaardigheden is de stad ook de moeite waard. Niet dat je er wild van achterover valt, maar toch, het is pakken beter dan in Laos natuurlijk. De gevangenis is voor ons een voorlopige topper. Bij het bekijken van de foto's, kamers en allerlei voorwerpen worden we stilletjes kotsmisselijk van de houding van onze zuiderburen. Eens te meer komt het schaamrood op onze wangen te staan bij het zien van de gruwelbeelden. Waar de mensonterende guillotine reeds 200jaar in Europa afgeschakt was, gebruikten de Fransen ze doodleuk hier nog in de jaren 30-40. En dat terwijl de Franse bevolking in eigen land kreunde onder het geweld van de eerste en tweede wereldoorlog werd er door die zelfde wijnboerkes hier in Vietnam moeite noch koste gespaard om de Vietnamezen in het gareel te houden en om een stevige greep op het land te kunnen houden. Mensen werden aan voetklemmen gekluisterd, rebellen werden onthoofd en staatsvijanden uitgehongerd of gemarteld voor een verhoor zodat ze gedwongen en onjuiste verklaringen aflegden. Hoe is het in godsnaam mogelijk... . Dan kregen we wat meer sympathie voor een mens als Ho Chi Minh. Deze doodgewone Vietnamees heeft zijn volledige leven gewijd aan de onafhankelijkheidsstrijd voor zijn land. Door hem zijn de Fransen hier uiteindelijk verdreven en hebben de "oppermachtige" Amerikanen toch ook het onderspit moeten delven. En dat vergeten zijn landgenoten nooit meer en daarom staan ze dagelijks massaal aan te schuiven om hem nog eens een groet te brengen of eer te betuigen en heeft elke stadje of dorpje wel "zijn" Ho Chi Minh-museum om de man de verdiensten van de man in de verf te zetten. Dat is mooi. Er bestaan nog echte helden!

Eens je terug in het hart van de stad rondwandelt, trekt de colonne cyclo's toch vaak onze aandacht. Groepen toeristen zakken diep weg in deze fietsbakskes en laten zich tegen een slakkentempo door de stad loodsen. Ik word er verveeld van als ik hen daar vadsig zie liggen en wend dus mijn hoofd af van hen om naar het echte leven op straat te kunnen turen. Dat merkt natuurlijk de kwieke Vietnamees ook en dus moet je niet verwonderd zijn als er enige tellen later zo eentje naast je staat. Dan ervaar je direct het cultuurverschil tussen ons,de witte man, en de Aziaat. Een Vietnamees schrikt er hoegenaamd niet van terug om je bij de arm of schouder te nemen en alles gewoon te zeggen zonder er doekjes rond te wikkelen. Zo was er een man op straat die mijn haar op de arm meer dan aantrekkelijk vond om er even aan te trekken en zelfs in mijn huid draaiend te knijpen. Zie je het twee Belgen al doen? Je zou al rap een oorvijg krijgen, laat staan dat er wederzijds gelachen zou worden. Maar hier is dat gewoon normaal! Voor het zelfde geld noemde hij mij ook nog "monkey" en zou de pret niet opkunnen...! Even later wordt mijn aandacht echter getrokken door een Sardinne-autootje waar de arm der wet zich heeft in genesteld. Zij rijden door de straten en wijzen de stadsbewoners op al hun fouten die ze op de openbare weg maken. En dat zijn er wat. Maar hoe ze ook roepen of tieren door hun megafoon, het raakt de betrokken personen niet echt. Ze verzetten hun brommerkes slechts 10cm waar er hen gevraagd wordt om ze een meter te verzetten of leggen hun koopwaren die niet op de stoep mogen liggen, gewoon terug als de arm der wet om de hoek gedraaid is. Die zelfde kereltje "regelen" ook het verkeer. Dwz ze bevinden zich met een groepje van 3 op de hoek van de straat en kijken toe naar het chaotische verkeer... . Dat heet werken zeker??? Wij als toerist proberen ons echter westers-aziatisch te gedragen op de weg, maar zijn maar wat blij dat we ons een mega luide toeter hebben aangeschaft om ons, net als hen, al toeterend een weg naar huis te zoeken.