Reisverhaal «Eindigen in Cambodja»

Cambodja | Cambodja | 0 Reacties 21 Januari 2013 - Laatste Aanpassing 21 Januari 2013

 

Het is tijd om te vertrekken. Thaïland heeft verrast en teleurgesteld, maar al bij al heeft het ons gebracht wat we hadden verwacht. In één lange trip van 20 uur, het grootste deel wordt door een nachtbus voor zijn rekening genomen, belanden we aan de meest zuidelijke grensovergang tussen Thaïland en Cambodja. Moe en wat onwennig, onze reisgids waarschuwt immers voor corruptie aan Cambodjaanse zijde, maken we onder een brandende zon de oversteek.
 
Vanaf we voet zetten op Cambodjaanse bodem worden we aangeklampt en meegesleurd door verschillende vlotte omstanders die allemaal beter dan jou weten hoe je je visum moet aanvragen en maar al te graag hun diensten aanbieden. We maken eerst kennis met de aangekondigde oplichting van het ‘health certification’. Een document dat je niet nodig hebt om het land binnen te komen, maar wat wel verkocht wordt juist naast het politie- en immigratiebureau door amateuracteurs vermomd in een officieel uitziend fake uniform. Het Cambodjaanse immigratiebureau zit verstopt achter spiegelglas waarmee je contact hebt via een schuifraam. Officieel kost het visum 20 dollar, de beambte achter het schuifraam rond af tot 1000 bath (de Thaise munt en ongeveer 30 dollar). Dat is niet de correcte prijs, proberen we. Hier betaal je 1000 bath, repliceert de beambte, zijn stem verheffend tot bijna roepend. Ik schrik. In deze landen toon je immers nooit je emoties. Je opwinden in het openbaar is je belachelijk maken, laat staan ‘bijna roepen’. Tijdens onderhandelingen hadden we dit dan ook nog nooit meegemaakt. Gehard door ervaring proberen we nog ‘ maar we hebben geen bath meer, kunnen we niet gewoon in dollar de correcte prijs betalen?’.’ Geen bath? Daar is Thailand’, zegt hij opnieuw bijna roepend en trekt het schuifraampje met een klap dicht. In het spiegelglas lachen onze gezichten wat stom terug. Je moet immers steeds glimlachen tijdens het onderhandelen, zo hebben we gelezen. Als je glimlacht krijg je veel meer gedaan. De mensen hebben dat hier graag.
 
We overleggen een nieuwe tactiek. Wachten. Wat kunnen we doen? We hebben dat visum nodig en alleen zij kunnen ons dat geven. Na wat ter plaatse gezweet te hebben passeren ons twee toeristen ook op zoek naar een visum. We doen wat verontwaardigd ons verhaal. Zij zien er echter geen graten in en betalen veel te veel. De ambtenaars vreesden echter toch wat onze ontevreden aanwezigheid voor hun bureau en onze potentiële invloed op hun andere klanten en laten ons binnen voor een nieuwe onderhandelingsronde. We betalen uiteindelijk 900 bath, nog steeds te veel, maar we vinden dat we toch onze plicht hebben gedaan. Met gewoon zonder morren akkoord gaan met deze corruptie help je immers niemand.
 
De chaos van de grensovergang en de vermoeidheid van de lange trip doen ons verlangen naar onze eindbestemming en we besluiten in één trek door te gaan tot Sihanoukville, zonder een tussenstop. We delen een taxi met twee Zweden en ’s avonds bereiken we deze kuststad. De Serendipity beach kan ons echter niet bekoren en het geheel ruikt wat naar dronken Russen. De dag erop nemen we dan ook direct de boot naar Koh Rong waar we drie nachten in een bungalow op het strand slapen en overdag genieten van prachtige paradijselijkheid in al zijn vormen. Zonder twijfel de mooiste stranden dat we op onze reis hebben gezien! Het leven is er ondanks zijn primitieve vorm wel duur. Omdat we er niet genoeg van krijgen spenderen we, alvorens naar de hoofdstad te trekken, nog twee nachten op de dromerige Otres beach, opnieuw te Sihanoukville.
Het busvervoer verloopt zeer aangenaam in Cambodja en is best goed georganiseerd. We leren wel al snel 2 uur bij de opgegeven reisduur te tellen. Laat in de namiddag komen we op vrijdag 21 december toe in Phnom Penh. In deze stad bestaat geen openbaar vervoer dus een tuk tuk brengt ons tot onze verblijfplaats, Kha Vi Guesthouse. Een eerste avondwandeling langs de brede rivier Tonlé Sap die deze stad begrenst geeft ons direct een goede indruk. We flaneren op een mooi ingerichte dijk waar in de avondzon mensen samenkomen om wat bij te praten, een balletje te trappen of te kijken. De gezellige wat chaotische drukte komt samen op het strak ingerichte plein voor het koninklijk paleis. De komende dagen genieten we tijdens verschillende wandelingen verder van de koloniale sfeer en de ordelijk ingerichte boulevards die we niet gewend zijn te zien in een Aziatische grootstad. We brengen een bezoekje aan het mooie Nationale museum waar we al wat worden klaargestoomd voor de schoonheid van Angkor en maken in het genocide museum op een harde manier kennis met een verschrikkelijk deel van de geschiedenis van het land. Ongelofelijk dat dit slechts 35 jaar geleden heeft plaats gevonden. Natuurlijk waren we op de hoogte van deze gebeurtenissen, maar er op deze manier mee worden geconfronteerd is toch nog anders.
 
Berichten van het thuisfront zijn deze periode steeds gehuld in een kerstsfeer. Grappig, want hier voelen we daar niets van, al proberen enkele winkelcentra en op toeristen gerichte restaurants met kerstbomen en –mannen daar verandering in te brengen. Toch wat jaloers gemaakt door de feestmaaltijden thuis laten we ons ook verwennen en gaan we steeds goed eten.
 
Per bus reizen we vervolgens tot Battambang, om de één of andere verwarrende reden uitgesproken als Battambong. Het busraampje toont ons het beeld van Cambodja. Biljartvlak met een horizon van hoge palmbomen. De grond kleurt voornamelijk geel van rijpende rijstvelden bevloeid door verschillende irrigatiekanalen, beekjes, vijvers en rivieren. Buffels en boeren ploeteren en werken. Battambang is een klein stadje in het Westen van het land waar we twee nachten vertoeven in het karakteristieke Banan Hotel. Het is provinciaal gezellig en mist voorlopig nog het grote toerisme wat het een authentiek beeld verschaft. Culinair worden we echt verwend in het Gecko Café. De omgeving biedt enkele bezienswaardigheden die we trachten per fiets te verkennen. De hitte straft ons echter af voor deze hoogmoed en de brandende zon onze nonchalante insmeerhouding (ach, onze huid is ondertussen wel gewoon aan de zon). Wat verslagen en toch niet zo onder de indruk van de omgeving sluiten we onze uitstap vervroegd af.
 
Van Battambang reizen we per boot tot Siem Reap. De tocht duurt de hele dag en voert ons langs mooie en lelijke vervuilde oevers, verschillende karakteristieke vissersdorpen en schrijnende armoede, het grote Tonlé Sap meer, drijvende dorpen en mangrovebossen. In Siem Reap verblijven we in Hak’s House. Prijs kwaliteit misschien wel de beste accommodatie dat we al hebben gehad. Dit wordt onze aangename uitvalsbasis voor de tempels van Angkor. De indrukwekkende tempels zijn het enige overblijfsel van de immense hoofdstad die Angkor ooit was. Van de 8ste tot de 13de eeuw regeerde de Khmer van hieruit over hun rijk dat het grootste deel van Zuid-Oost-Azië omvatte. Vanuit Siem Reap fietsen we een half uur tot de Archeologische site en delen ons bezoek op in twee dagen. De eerste dag laten we de absolute hoogtepunten nog even links liggen en gaan in de jungle op zoek naar de kleinere en minder bekende tempels. We zijn aangenaam verrast door de mooie omgeving waarmee de eeuwenoude stenen zijn vergroeid en genieten van deze architecturale wereldwonderen. Het is wel heet en we laten ons regelmatig verleiden tot het slurpen van een kokosnoot in de schaduw. De tweede dag lossen de grootse Angkor Vat en mysterieuze Bayon zonder probleem hun reputatie. Prachtig. Indrukwekkend. Meesterwerk. Punt.
 
Het nieuwe jaar wordt in Siem Reap feestelijk in gang gezet door vele toeristen en Cambodjanen. Voor ons betekent het vooral het afscheid van Kim die van hieruit naar huis vertrekt. Tom trekt verder naar het Oosten en spendeert nog enkele dagen in Kratie, om de één of andere verwarrende reden uitgesproken als Kraché. Dit kleine stadje is weinig toeristisch en heel rustig, een groot contrast met het circus van Siem Reap. Ik verken er in enkele dagen en verschillende fietstochten de oevers van de machtige Mekong die hier traag het landschap doorkruist. Dit geeft prachtige landschappen en per overzetboot kan je verschillende eilandjes verkennen omzoomd met brede witte stranden. De lokale bevolking is hier echt nog nieuwsgierig en begroet je vrolijk terwijl je voorbij peddelt op je fiets. Als je alleen reist durven ze je ook sneller aan te spreken en ik voer enkele leuke gesprekken. Een constant aanwezige wind maakt de hitte draaglijk. Ik geniet en bezin. Er is immers stof tot nadenken. De Belgische vzw, die het project in Togo leidt, heeft me laten weten dat zij de samenwerking na 8 jaar met hun lokale partner in Togo zopas hebben stop gezet. De lokale partner was verantwoordelijk voor mijn opvang, huisvesting, begeleiding en ondersteuning. Daarbij speelde de lokale partner een onmisbare rol in het project waar ik aan ging werken. Volgens de Belgische vzw kan ik nog steeds afreizen en trachten alles opnieuw op te starten. Alleen in zulk een onzekere situatie belanden zie ik echter niet meer zitten. Ik vrees dat ik in zulk een situatie weinig zal kunnen doen of bereiken en beslis gezien de omstandigheden mijn deelname op te zeggen. De vzw begrijpt mijn beslissing volledig. En op deze manier eindigt ook mijn avontuur vroegtijdig.
 
Ik reis terug naar Phnom Phen waar ik de stad nog verder exploreer en Cambodjaans leer koken met enkele vrolijke Nederlanders en een eenzame Belgische reisgenoot. In enkele dagen reis ik vervolgens over land tot Bangkok. Deze keer, met uitzondering van lange wachttijden, verloopt de procedure aan de grensovergang vlot. Het is ondertussen de derde maal dat ik in de hoofdstad van Thaïland beland, maar ik blijf elke keer opnieuw onder de indruk. Ik speel niet meer de toerist, maar proef voor een laatste keer van de sfeer. Dus jazeker beste vrienden, ook Tom is ondertussen terug thuis en heeft strategisch het meest koude moment van het jaar gekozen om dit te vieren!
 
Ondanks het verloop van de omstandigheden kijken we toch voornamelijk terug op een prachtige periode in ons leven. Het was een onvergetelijke en leerrijke ervaring!
 
We willen ten slotte iedereen nog bedanken voor de vele leuke berichtjes! En hopen jullie snel nog eens te zien!
 
 
 
 
 
 
 

 

 

 

 

Fotoalbums van Cambodja

Cambodja (47)

21 Januari 2013 | Cambodja | Cambodja | Laatste Aanpassing 21 Januari 2013

  • Angkor Vat
  • Kratie
  • Ergens onderweg
  • Heerlijk eten op het terras van het Gecko Café te

 

Plaats een Reactie

 

      
This site is only viewable in landscape mode !
Session Tracking