Reisverhaal «Ronde NW-Cambodja, Svay Leu-Koh Ker-Kulen; 88km»

Cambodja | 0 Reacties 24 Maart 2007 - Laatste Aanpassing 10 April 2007

éOp het programma vandaag, de milleniumoude tempelruïnes van Koh Ker, een 50-tal km verder. De in 2005 aangelegde weg stond niet op m'n kaart die in 2006 de 'best map'-award won, dus geen enkel idee wat de tussenliggende dorpen betreft waar ik mij zou kunnen bevoorraden... Met slechts ene liter water toch vertrokken, nie meer terug naar de markt gereden, ik zou wel gauw iet tegenkomen niewaar? Niewaar! Na een half uur kwam ik voor den eerste keer zonder water te zitten, maar had wel m'n iodine-druppels bij... Die zouden alle bacteriën, behalve 1 waarvan ik de naam ben vergeten, in een 30-tal minuten doden... Het zou moeten lukken dat dieje nenen zich hier bevind hè... Maar aan de kleur van het water te zien dat de weinige lokalen mij meegaven, achtte ik die kans ietske groter... Miljaar, da was het meest vervuilde water dak ooit door m'n keel em gegoten, bluh! Ik kreeg het gevoel dak er ook mee geten had... Maarten, uw filterke had ook ferm moeten slikken zenne... Enkele kilometers verder begon mij maag te grollen (had die iets weg te spoelen?), en mijn opluchting was dan ook groot toen ik na een anderhalf uur fietsen het kleine (100x200m²) Bengdo Village inreed... Ah, fris water, wat een deugd! Iets verder een kraamke vol mee kleine zakskes snoep, chips, koekskes en nootjes, oléé! Ik kon m'n oren amper geloven als ik de prijs ervan te horen kreeg, 100 riel per zakske! Da zijn 50 zakskes voor nen euro! Onder de foto's kunt ge zien wa da ge hier voor 40 eurocent kunt meenemen, ongelooflijk! Bij ons kost da leeg zaksken al meer... En nog verder, een restaurant! Helemaal nie vanzelfsprekend voor zulks kleine dorpkes... Een halve dollar voor ne volledige kom groentenoedelsoep! Was al enkele malen geleden dat ik zelf m'n eten nog eens zou betalen, de gierigaards! 
Na een partijke poolen (waarbij het laken me meer aan een minigolfterrein deed denken, mét hindernissen) dat ze hier combineren met kaartspelen, geven ze me voor vertrek nog mee dat er langs deze nieuwe weg hoofdzakelijk soldaten wonen... Hmm, in een arm en geïsoleerd deel van een corrupt land met een recent oorlogsverleden binnen de eigen bevolking, en waarvan het meeste geweld zich hier afspeelde vond ik da allerminst een geruststellende mededeling, slik... Het merendeel zal wellicht over wapens beschikken, waarbij ik nie graag zou uittesten of ze die al dan niet zouden gebruiken mocht ik mij daar niet van onder de indruk laten uitschijnen... Want 1 ding ben ik zeker, ik geef m'n grief nie zomaar af aan den eerste den beste die met een pistool staat te zwaaien! Misschien een groot risico, maar 't is tegen mijn principes! Anders schep ik hier een precedent da nog meer slachtoffers zal maken... Bovendien vertelden ze me in Siem Reap dat 'gangsters' hier zelden fysiek geweld gebruikten... Iemand vertelde me fier dat het sinds 1993 verboden is iemand te vermoorden! Ha! "when you kill someone, you go to prison!" Ze zijn hier streng geworden... Mocht dat de gangsters in de rest van de wereld ook afschrikken, 't zou mooi zijn... 
Een tiental kilometer verder wordt ik vanop rechts toegeroepen; -"hey wait!", iets wat ik niet versta en dan "I'm your friend!" Hmm, ik rij voor 't moment juist van al m'n vrienden weg, maar omdat ik twijfelde of ik bij de wegsplitsing ervoor wel de juiste beslissing nam maakte ik toch linksomkeer. Vanop de baan zie ik ne soldaat een 50-tal meter verder in z'n poortopening van zijn soort garagehut staan, die een petje uit z'n schuur haalde en me het opschrift 'police' toont. Zo eentje waarda ge kinderen soms ook ziet mee rondlopen en die goe blijken te verkopen... -"Come here, then we talk", vervolgt hij... Voordien kwamen agenten of andere ambtenaren die niet achter een loket zaten altijd naar me toe, zeker als ze zo graag met mij wilden praten, den dezen plots nie... Ik zie de weg er naartoe alsook z'n schuur ingesloten door de dichte begroeiing en hou mij aan de waarschuwing van de Lonely Planet voor mijnen; "Don't stray from the path!" Da geldt ook wa betreft soldaten, bovengronds gevaar... dak vertrouwe voor geen haar! (kem er al verhalen van gehoord, nie alleen hier, ook van in Nepal, moorden, verkrachtingen, berovingen, noem maar op...) Ik riep hem kordaat toe dat ik bleef waar ik was waarop hij (na eerst nog even achter de hoek in z'n schuur kijkend?!) naar me toe kwam... Volledig argwanig stelde ik mij vol vertrouwen uitschijnend voor en gaf hem ne stevige handdruk die hem ver ineen deed krimpen... Niet te onderschatten, de kracht in uw handen, als ge al nen tijd aan 't fietsen zijt plus ze zijn hier allemaal ne kop kleiner hè... Wa groenlachend wou hij me opnieuw in z'n schuur lokken (waarvan ik vermoedde dat er nog aanwezigen waren die zich liever niet toonden) met het advies efkens te rusten... De manier waarop, het kon gewoon nie meer verdacht! Hij speelde het nog slechter dan de meeste acteurs hier en da wil al wa zeggen! -"No, just had a rest, want to continue". -"I am police, look after tourists (lap, daar gaan we weer), where you stay tonight?" -"Euh, in a guesthouse in Kulen". -"Oh very far, you can visit temple (15km), then come back (moet ook, er is geen andere weg) and sleep here." -"No, it's only 11 o'clock, I will make it to Kulen, okay? I'm going now, have a long way to go, bye." En weg was ik, met een sterk gevoel net aan iets te zijn ontsnapt...
Iets verder kwam ik in de buurt van de Koh Ker ruïnetempels en mocht ik van Saraboth, de ticketverkoper, voor de helft van de prijs binnen (5 ipv 10$) uit sympathie voor m'n manier van reizen... Toffe kerel! Ik kreeg wel geen inkomstticket (er zou zeker geen controle volgen), waardoor hij die 5$ (drievoudig dagloon!) in eigen zak kon steken... geslepen kerel! 
Wat de tempels zelf betreft kan ik kort zijn, ik betaalde 4 $ teveel... Wellicht al wa verwend door de pracht en afwerking van ander Agkortempels in betere staat of ligging, maar ook door mijn enorme verstrooidheid! De zon nam haar hoogste stand in en ik besloot na het bezichtigen van de vele kleinere tempels rondom die mij ietwa teleurstelden nog wa te wachten met de grootsten tempel en eerst te lunchen in 1 van de restaurantjes ervoor... Iemand gaf me daar 2 menukaarten met hoofdzakelijk identieke gerechten, maar met verschillende prijzen waarvan de ene kaart merkelijk duurder bleek dan de andere! Ik maakte hem erop attent dat ik de gebakken groenterijstschotel wilde van de goeiekoopste kaart waarbij hij z'n fout zich nogal generend inzag... Misschien ook een bus- en fietsenkaart? In de transsiberische trein gaven ze de kaarten daarbij tenminste een ander kleurke (rood is de goeiekoopste), zouden ze hier ook eens aan kunnen denken... 
Een groep duitse toeristen komen in hun hotelbus aangereden en nemen de tafel achter mij in. Allemaal eten ze uit hun identiek verpakte picknickzakskes, ik vond het schrijnend om zien... Kunnen ze de lokale bevolking eens steunen met iets lokaal te eten, neeje, ze maken de kloof tussen arm en rijk liever wa groter... En nergens zag ik die zó groot, kastelen en hotels die er zó luxueus uitzien als da ge die bij ons nog maar zelden ziet, tegenover de vele daklozen met hun matteke op de grond... 
Met die onrechtvaardige gedachte verliet ik het restaurant en reed ik door, terwijl ik de grootste van de tempels vergat te bewonderen, de trekpleister 40 m hoog met beloofde schitterende vergezichten!
Hoe is 't mogelijk, kom ik daarvoor zo ver gereden, stoem! Maar kwam daar maar pas de volgenden dag achter...
Ik kon in de buurt overnachten (in het 'koh ker guesthouse' in Sraeng), maar besliste om toch een 20-tal km verder te rijden tot in Kulen. De weg was lang en ééntonig, stroken van soms meerdere kms in rechte lijn... Rond 14u kwam ik in het stoffige dorpje aan (er zijn hier geen andere) en na een douche in het 'medical health center' die me met hun mooi verzorgde tuin binnenlokte, ging ik onze 500ste km zonder pech of blessures gaan vieren met 2 gekoelde Angkor-pinten (moet wat op m'n geld letten) in het enige restaurant van het dorp... Tain en z'n vrouw zien hier elke toerist die deze stad passeert, en Tain kijkt daar elke keer naar uit. Zo kan hij z'n kennis van het engels onderhouden, liet hij weten, die hij in een privé-school in de hoofdstad had opgedaan... Hij is hier opgegroeid en kent in z'n 42-jarig bestaan nog geen 10 jaar vrede! 
Tussen '65 en '70, zo vertelt hij, was er (na Cambodja's gouden jaren) het harde bewind van Sihanouk die daarmee zowel links als rechts vijanden mee maakte en in '70 door het leger werd onttroond. Daar hadden de illegale Amerikaanse bombardementen op vermeende communistische basiskampen veel mee te maken waardoor Cambodja in de Vietnamoorlog werd betrokken... 
Die eindigde voor hen pas in april '75, 2 weken voor de val van Saigon. Phnom Penh, de hoofdstad, viel in handen van de communistische 'rode khmer' die onder het leiderschap van Pol Pot wellicht 1 van de meest wreedaardige revoluties doorvoerde en rechtstreeks verantwoordelijk waren voor de dood van een vierde van de bevolking door ondervoeding en ziektes in werkkampen, martelingen, zelfmoorden en executies... 
Einde '78 vielen de Vietnamezen terug het land binnen waardoor de rode khmers zich hier terugtrokken in de jungles grenzend aan Thailand. De jaren daarop volgde vooral daar een guerilla-oorlog tussen de door China en Thailand gesteunde rode khmer(!) en de Vietnamees gesteunde regering in Phnom Penh, prettig is anders... In '91 volgde dan een vredesakkoord met verkiezingen en een grondwet in 1993 (met oa 'thy shall not kill') maar de Khmer dulden geen medezeggingsschap en het duurde nog tot in '98 eer er rust kwam in de regio.. Binnenkort kan hij dus op z'n 42ste dus z'n 10de vredesjaar vieren... Ik trachtte hem te troosten dat het elders in de wereld nog slechter kan... Als ik hem vraag welke partij er volgens de mensen nu al dan niet deugt antwoordt hij dat politiek hen weinig kan schelen; "mensen moet hard werken om te overleven, zolang er geen oorlog is, is het hen eender..."
's Nachts barst er opnieuw een hevig onweer los, de derde al in 1 week tijd... Ook hier kunnen de honden er niet aan wennen. Met een voortdurend geblaf en gejank hielden ze me de hele nacht wakker, en van al de honden in de buurt (en da zijn er pak) bleek uitgerekend degene naast m'n open raam de grootsten bangerik van al... Het is zo'n creatie die ge bezwaarlijk nen hond kunt noemen, meer een laborat na een mislukt experiment, ik moet er nie van weten... Gans dit guesthouse was een ramp eigenlijk, geen eten of drinkwater, wassen tussen een horde bloeddorstige muggen, genen elektriek dienen dag dus gene ventilator die marcheerde (vandaar dat open raam) en van 's morgens vroeg da schel geluid van tierende vrouwenstemmen die dwars door mij heen snijden...
Tijdens het ontbijt doe ik m'n beklag bij Tain en vraag hem of hij elke fooi van toeristen wil opzijleggen om een logeerkamer te bouwen, hij zou z'n gasten wel wa beter soigneren...