Reisverhaal «Siem Reap: temple run in het echt»

TROPENTRIP | Cambodja | 2 Reacties 07 April 2014 - Laatste Aanpassing 09 April 2014

Waar zich ooit het hart van het kolossale Khmer-rijk bevond, rijden nu dagelijks bussen en tuktuks vol toeristen af en aan om dit wereldwonder te aanschouwen. Angkor is met z'n verzameling aan tempels en steden met vele bas-reliëfs en beeldhouwwerken meer dan een bezoek waard. Maar je kan je de vraag stellen waarvan je het meest de wenkbrauwen fronst: van de tempels of van de bedelende Cambodjaanse verkopers, die uit hun erfgoed ook graag nog wat munt willen slaan.

DORP WERD TOERISTENSTAD

Enkele kilometers ten zuiden van het Angkor-complex vestigden we ons in het stadje Siem Reap. Door het succes van de tempels, die door de UNESCO als werelderfgoed erkend werden, barste Siem Reap uit z'n voegen. Het werd een stad waar alles in het teken staat van de vele bezoekers (en hun geld). Met felle neonverlichting word je 's avonds richting 'pubstreet' of 'night market' geleid om de nodige dollars te spenderen.

Wij vonden ons stekje bij Tim, een uitgeweken Knokke-Heistenaar, in The Rose Apple. Aan de rand van z'n zwembad viel er dus heel wat te vertellen over onze kustgemeente, maar vooral over het land waar hij z'n hart verloren was: Cambodja. Het werd helemaal gezellig als we op zondag samen met z'n vader naar de start van de Ronde van Vlaanderen konden kijken. (Ook z'n ouders waren in Cambodja beland, zij het wel voor een sociaal project.) We voelden ons best wel thuis, zo ver van huis.

WEST-VLAANDEREN BOVEN

Nooit gedacht dat we zoveel West-Vlaams zouden kunnen praten buiten onze provincie- en landsgrenzen. Toch bleek het de voertaal tijdens vele conversaties in Siem Reap. Na de kennismaking met Tim en z'n familie mochten we ook nog de broer van een ex-collega van Ruben ontmoeten. Bert vertoeft al enkele maanden in en rond Siem Reap om er z'n stage als sociaal werker te volbrengen. Hij wist ons te boeien met z'n verhalen over het jongerenproject dat hij opgezet heeft. Wij van onze kant vertelden honderduit over onze reiservaringen van de voorbije maanden.

Het werd een gezellige avond in de Belgische bar The Red Piano in de Pubstreet.

Bij deze: "Merci Annemie, twa ne stief gjistigen oavond!"

MOE VAN TEMPEL RUN

Om ons bezoek aan Cambodja af te sluiten, konden we moeilijk om de kroonjuwelen van het land heen. Toeristische trekpleisters als de Angkor-tempels trekken ons zoveel aan als ze ons afstoten. We zijn wel benieuwd naar hetgeen de UNESCO en de vele andere bezoekers zo waardevol vinden. Toch ergerden we ons weer aan de commerciële machine achter dit erfgoed. Gaan de vele dollars die je neertelt voor een bezoek wel naar diegenen die ze nodig hebben? Aan het aantal verkopers (inclusief kinderen) die ons keer op keer bedelend benaderden te zien, zou je denken van niet.

We kochten een pas om drie dagen tempels te kunnen spotten. Uiteindelijk hadden we aan anderhalve dag (inclusief zonsopgang) wel genoeg. De tempels deden onze mond wel open vallen. Hieraan zijn nogal wat arbeidsuren vooraf gegaan. Wat een immense, maar toch gedetailleerde, bouwwerken zeg!

Lag het aan de drukkende warmte, de bedelende verkopers of de voorbije drie maanden in Azië? Geen idee, maar drie dagen temple run vonden we toch wat van het goede teveel.