Reisverhaal «Tena: gebeten door de jungle»

TROPENTRIP | Ecuador | 0 Reacties 18 November 2014 - Laatste Aanpassing 18 November 2014

Na bijna 3 maanden reizen door Zuid-Amerika vonden we het de hoogste tijd om één van de groenste troeven van het continent te ontdekken. We ruilden met plezier de hoogte van de Andes in voor de warmte en de geluiden van de Oriente (het Ecuadoraanse Amazonegebied). Vanuit ons bootje op de Rio Napo verkenden we een streek die we tot hiervoor enkel in stripalbums van Jommeke of op tv hadden gezien. Als dit niet tot de verbeelding van onze reisgezellen kon spreken, wat dan wel?

BUSSEN EN BOTEN

"Met de bus van Cuenca naar Tena? Dat lukt nooit op één dag!" Met deze uitspraak van de toeristische dienst in gedachten vertrokken we even na zonsopgang, vastberaden om er toch te geraken, vanuit het busstation van de koloniale stad. Even leek het ons bizar dat wij met vier de enige passagiers op de bus waren. Maar al snel werd duidelijk dat er tussen Cuenca en Macas zoveel haltes voor op- en afstappen waren dat de busrit toch rendabel was. Zoals een busrit van 12 uur bij het leven van een backpacker hoort, zo vanzelfsprekend bleek het om de uren moeiteloos te vullen. Pieters muziek kwam als welgekomen afwisseling van onze grijsgedraaide playlists. En terwijl we van de ene bocht naar de andere door de mistige bergen werden geslingerd, wisselden we onze impressies over de tropentrip uit. De eerste honger werd rond 8 uur 's morgens gestild met wat kip, rijst en bonen. Waarom ook niet?

De broers grepen uitgebreid de kans om heel wat bij te praten. Zo lang en uitgebreid zelfs dat Maatje ervan stond te kijken.

Een vlotte aansluiting in Macas en een avontuurlijke overstap (in de laadbak van een pick-up taxi) in Puyo later kwamen we vroeger en minder uitgeblust dan verwacht aan in Tena. Zie je wel dat het ons zou lukken?

Terwijl we ons aan de poort van het Pakay Hostel vergaapten aan het wondermooie kleurenpallet van de zonsondergang wisten we nog maar half in welk paradijsje we terecht gekomen waren. Toen we voor onze kamer een terras vol hangmatten aantroffen met zicht op een tropische tuin was Pieters eerste indruk van Tena als een beschoten stad onmiddellijk verdreven. Zoals Maatje direct opmerkte, zouden we het hier in Pakay Hostel wel gewoon kunnen worden. Aangezien het hostel even buiten de stad gevestigd was en het omgeven werd door wat de oorspronkelijke vegetatie was, voelden we ons direct in de jungle. Enkel wat voorbijrazend verkeer en andere geluiden uit de stad verstoorden af en toe de illusie dat we ons nu al diep in de jungle bevonden. Al luisterden wij vooral naar het koor van fluitende vogels en gonzende insecten die ons langzaam in slaap wiegden.

Lang liet het avontuur om het Amazonegebied te verkennen niet op zich wachten. Daags na onze aankomst in Tena lieten we ons al vanuit een groot uitgevallen en gemotoriseerde kano verwonderen door het leven aan de oevers van de Rio Napo. Met een tweedaagse jungle trekking van Pakay Tours zouden we ons pas echt diep in de jungle voelen.

KRABBEN EN ZWETEN

We lieten ons maar al te graag op sleeptouw nemen door Pakay Tours om de jungle te ontdekken. Al snel werd duidelijk dat de Rio Napo niet enkel de Amazone, maar ook de lokale bevolking voedt. Als natuurlijke ATM is mits de juiste zeeftechniek altijd wel goud te vinden in de rivier. We stonden ervan versteld hoe een vrouw uit de Kichwa community in een mum van tijd goudschilfers tevoorschijn zeefde uit wat voor ons op het eerste zicht gewoon slijk en steentjes leken. Ook de andere demonstraties waarin traditionele potten werden gemaakt en typische gerechten werden bereid volgden we met argusogen. Maar waar we nog het meest stonden van te kijken was hoe Maatje bij het uitproberen van de typische Kichwa blaaspijp als enige in de groep raak schoot. Voor de Kichwavrouwen had ze duidelijk de hoofdvogel afgeschoten, want ze mocht direct blijven.

Eens we de oevers ingeruild hadden voor de kano kon het avontuur helemaal beginnen. De grote banden werden bij de eerste rapids tevoorschijn gehaald om te tuben. Langzaam maar zeker lieten we ons meedrijven met de stroming van de Napo. De één al wat vlotter dan de andere.

Dat je niet enkel in het water nat kon zijn, konden wij ons bezoek aan de AmaZOOnico aan de lijve ondervinden. Terwijl we ons door één van de vrijwilligers lieten rondleiden in dit opvangcentrum voor inheemse, wilde dieren merkten we al snel dat de tropische temperaturen in combinatie met het vochtige klimaat ons bij de minste inspanning in schuim en zweet zetten. Al was er bij sommigen misschien ook wat angstzweet te bespeuren toen we naast toekans en apen ook spinnen van dichtbij konden bekijken. Het opvangen van kansarme dieren is op z'n minst lovenswaardig te noemen. Maar soms kwam toch ook de vraag naar boven of de mens zich wel zo moest moeien met de dieren? Of was het uit schuldgevoel omdat we al zoveel dierensoorten in de vernieling dreven?

Rond het vallen van de avond meerden we met onze kano aan ter hoogte van de trappen die ons tot bij de Sacha Sisa Lodge brachten. Door het helpen naar boven dragen van al het voorziene proviand realiseerden we ons meteen hoe omslachtig het moet geweest zijn om dit paradijsje te bouwen. Echt alles moest er met de boot gebracht worden om het vervolgens minstens 50 meter naar boven te sleuren. En nog steeds dus!

Bij aankomst boven viel onze mond open van verbazing. De zonsondergang boven het Amazonewoud was werkelijk onbeschrijflijk prachtig. Toen we samen klonken op een geslaagde dag terwijl het laatste licht het bladerdak verlichtte, beseften we maar al te goed hoe gelukkig we waren om hier samen te zijn.

Dat het leven niet stilvalt wanneer de zon onder is, merkten we volop toen we na het kampvuur nog even de jungle kwamen overschouwen. Vuurvliegjes en andere tropische dieren zorgden voor een natuurlijk klank- en lichtspektakel waar zelfs onze partyDJ even stil van werd.

Bij het krieken van de volgende dag merkten we op dat er niet enkel insecten te horen waren. Op onze armen en benen konden we duidelijk hun sporen zien. Desondanks de beschermende kledij en smeren van de nodige Mouskito Tropical waren de zandvliegen er toch in geslaagd heel wat souvenirs achter te laten. Niet krabben was makkelijker gezegd dan gedaan.

Het ervaren van de jungle werd pas helemaal compleet toen gids Juan ons rubberlaarzen liet aantrekken om de wandeling in hun achtertuin te maken. Aangezien we van de ene verbazing in de andere vielen, kwam de wandeling maar moeilijk op gang. Er viel zoveel te zien, zoveel te ontdekken, zoveel te beleven. Eens we dan toch goed en wel vertrokken waren, beseften we waarom we slechts 4 uur zouden wandelen. De combinatie van de hitte en de vochtigheid deed ons zweten uit poriën waarvan we zelfs niet konden vermoeden dat ze bestonden. Het leek wel alsof we onder een waterval gelopen hadden.

Als een echte 'queen of the jungle' vervolgde Maatje haar pad toen ze van Juan een kroon uit geweven palmbladen ontving. En de broers voelden zich helemaal thuis in de jungle toen ze zich al slingerend aan een liaan een echte Tarzan waanden.

De rijkdom der natuur is echt immens om te vatten. Bomen van meer dan 60 meter hoog met wortels die groter waren dan wijzelf maakten van ons op slag hele kleine mensen. Ook van de rijkdom aan kruiden als natuurlijke geneesmiddelen en andere praktische oplossingen stonden we te kijken. Het leek wel of we in een apotheek rondwandelden toen Juan ons vertelde waarvoor de bomen en planten ons allemaal konden beschermen. (Zouden die verkooppraatjes op de bus dan toch niet overdreven zijn?)

Maar uiteraard waren we vooral nieuwsgierig naar de bonen uit die rode vrucht: cacao. Als Belgen staan we gekend als chocoladeliefhebbers en deze rol wilden we maar al te graag waarmaken door zelf chocolade te maken in de lodge. Wat een ervaring! En lekker! Boeiend om van dichtbij te zien hoeveel werk er eigenlijk voorafgaat aan een stukje chocolade. Blijkbaar is het wel uniek dat er chocolade gemaakt wordt in land van de bonen, aangezien de meerderheid wordt uitgevoerd. Volgens Juan heeft Ecuador de beste kwaliteit aan cacao, maar ook andere landen claimen die titel. Ons maakt het niet uit. Wij weten toch dat beste chocolade in België gemaakt wordt. :)

Met een bezoek aan Laguna Azul nabij Talag konden we ook na onze tweedaagse trekking nog wat genieten van de pracht der natuur. We leken terecht gekomen te zijn in een natuurlijk wildwaterpretpark. Via verschillende 'cascades' stort het water zich in de Rio Waysa Yaku en van deze stroomversnellingen maakten we graag gebruik om ons eens goed te laten gletsen. Al hield Maatje toch steeds haar moederhart vast toen ze 'haar vintjes' tussen de rotsen zag slingeren.

ZWAAIEN EN PLANNEN

's Morgens ontwaken in een houten huis temidden het groen en pas goed wakker worden na wat frisse lucht in de hangmat, leek ons toch een aantrekkelijker plan dan onmiddellijk door te reizen met Pieter en Maatje naar Quito. Toen we ons idee tijdens een van de uitgebreide ontbijten toelichten, konden we gelukkig op het nodige begrip rekenen. We hadden al zoveel steden en zo weinig jungle gezien op onze trip dat we de voorkeur gaven om hier nog even te blijven. Gelukkig zagen onze reisgenoten het zitten om zelfstandig tot aan de luchthaven te reizen.

Het leek wel alsof Ecuador ook instant droevig werd toen het nakende afscheid besproken werd. Onafgebroken bleef het water uit de lucht vallen, de ene keer al wat intenser dan de andere. Tja, geen groene natuur zonder het nodige water. De regen en combinatie met de huiselijke sfeer die er in Pakay Hostel heerste overtuigde ons om er gezellige laatste uren van te maken en ons assortiment gezelschapsspelen boven te halen.

Een ' comida tipica' van vis in een papillotte van bananenbladeren met maniok en rijst met de nodige sausjes als laatste avondmaal kon wel tellen als afscheid van Ecuador voor Pieter en Maatje. Zelfs de cake als dessert werd in een bananenblad gepresenteerd. Op en top jungle style!

De voorspelling van Maatje was uitgekomen! We voelden ons inderdaad allemaal al goed thuis bij Inga en Tony. De droge composttoiletten waren we stilaan vanzelfsprekend gaan vinden. Overal in het huis waren natuurlijke materialen en gerecycleerd afval verwerkt, wat we een bijzonder boeiend project vonden. De ontbijten en avondmalen waren steeds om duimen en vingers van af te likken. De stille Inga die we bij aankomst zagen, ontpopte zich meer en meer toch hulpvaardige gastvrouw.

Nadat onze reisgezellen voor het laatst het beeld van de wolken die als dekentjes de bergtoppen bedekken op hun netvlies hadden gebrand, bleven wij wat verweesd achter. Gelukkig leerden we de Canadezen Liz, Ryan en hun enthousiaste kinderen Sidney en Blake beter kennen. Samen keuvelden we steevast na elke maaltijd en met plezier demonstreerden we hen onze spelletjes Jungle Speed en Big Five. De reisplannen konden nog even wachten. De gezelligheid op 'lazy Sunday' primeerde.

Toch gingen we net zoals jullie thuis op maandag terug aan de slag. Onze laatste weken tropentrip zijn gepland. Het belooft nog de moeite te worden. En ook aan onze thuiskomst werd zelfs al wat gewerkt. Tja, binnen 24 dagen zit ons avontuur erop. Het thuisfront is in zicht.

Maar nu eerst nog wat genieten van de jungle en het leven rond de evenaar!

 

 

 

 

Fotoalbums van Ecuador

Canoa: onze laatste halte (5)

09 December 2014 | TROPENTRIP | Ecuador | Laatste Aanpassing 10 December 2014

  • de allerlaatste zonsondergang in de tropen
  • de camping conciërge Tiki Tiki
  • kunstwerk van de huis kunstenaar van Canoa
  • een verlaten strand tijdens de week

Las Peñas: zwart Ecuador (11)

05 December 2014 | TROPENTRIP | Ecuador | Laatste Aanpassing 10 December 2014

  • als de cocosnoten niet vanzelf op de grond vallen.
  • een opengesneden cacaovrucht
  • onze zwarte vriend Don Giovanni
  • machtige mangroves

Ibarra: schatten rond de lagune (8)

03 December 2014 | TROPENTRIP | Ecuador | Laatste Aanpassing 03 December 2014

  • Laguna de Yahuarcocha
  • Dagelijks leven op Finca Sommerwind
  • Schat gevonden!
  • Onze beloning na het vinden van de schat!

Otavalo: traditioneel & modern (16)

01 December 2014 | TROPENTRIP | Ecuador | Laatste Aanpassing 02 December 2014

  • Op terugweg naar de stad genoten we van dit uitzic
  • Verse kruiden op de markt
  • Typische Otavalo poppetjes
  • Mercado de Animales

Oyacachi: bergdal in de wolken (12)

26 November 2014 | TROPENTRIP | Ecuador | Laatste Aanpassing 27 November 2014

  • Fuentes Termales, beetje vergane glorie?
  • Hospedaje waar we onze tweede nacht sliepen
  • Verse melk, overal langs de weg, klaar om opgehaal
  • Maki de Puma (hand van een puma)

Cuyabeno: nog dieper in de jungle (17)

22 November 2014 | TROPENTRIP | Ecuador | Laatste Aanpassing 23 November 2014

  • Die ochtend in de Caiman Lodge...
  • Vanuit de kano...
  • Laguna Cuyabeno
  • Op de evenaar, diep in de jungle

Tena: diep in de jungle (20)

18 November 2014 | TROPENTRIP | Ecuador | Laatste Aanpassing 18 November 2014

  • ambachtelijke pottenbakken
  • de jungle ontwaakt
  • de goudzoeker
  • omdat het kan

Cuenca: backpackers style (13)

11 November 2014 | TROPENTRIP | Ecuador | Laatste Aanpassing 16 November 2014

  • Belgische Wafels in Cuenca, dankzij Jan
  • Mercado 10 de Agosto
  • Rio Tomebamba
  • Cajas National Parc

Guayaquil: gegroeid uit een moeras (11)

08 November 2014 | TROPENTRIP | Ecuador | Laatste Aanpassing 08 November 2014

  • Las Peñas
  • Isla Santay
  • Krokodil op Isla Santay
  • Hoe laat zou deze foto getrokken zijn?

 

Plaats een Reactie

 

      
This site is only viewable in landscape mode !
Session Tracking