Reisverhaal «Cusco W5: genoeg gedaan»

TROPENTRIP | Peru | 0 Reacties 31 Oktober 2014 - Laatste Aanpassing 19 Februari 2015

Willens nillens stond onze laatste week in Cusco in het teken van afscheid nemen en het nakende feest van Halloween. Veel kans om droevig te zijn over het einde van ons engagement was er echter niet, aangezien we graag met een knalfeest afscheid namen van Añañau. Tot het einde bruisten van de ideeën om vanalles te doen voor de kinderen.

Alweer hadden we heel wat geleerd en bijzonder aangename mensen ontmoet. Cusco zal een halte blijven waar we met veel plezier op terugblikken.

KLAAR OM TE GAAN

Aangezien we het uitzoeken en plannen van onze verdere reis naar Ecuador al achter de rug hadden, konden we ons in de afgelopen week volop concentreren op het afscheid nemen in stijl. Ook al waren we hier slechts enkele weken geweest (één volle maand), toch viel zowel bij ons als bij onze nieuwe vrienden het afscheid zwaarder dan gedacht.

Dat gevoel overheerste ook toen we na een sedentaire periode onze trekrugzak weer tevoorschijn haalden om opnieuw te vullen. Ook deze rugzakken bleken zwaarder dan gedacht. Wat raak je toch snel gewoon aan wat comfort! Huishoudster Toti had de handen vol met wassen van al onze kleren, zodat we toch proper op weg konden hé. Maar toch staken we zelf ook een handje toe om echt alles gewassen te hebben. Onze beperkte voorraad ondergoed sopte Leen zelf nog in een handwasje. Het feit dat we die was aan de straatkant hingen om te drogen, kon echter niet op zoveel sympathie rekenen. Ondergoed is dus duidelijk nog taboe in Cusco!

Stilaan werd ons ook weer duidelijk wat we toch allemaal meesleuren onderweg. Leens verzameling stenen begint stilaan wel wat door te wegen. Afscheid nemen en inpakken staan ook altijd gelijk met het verblijden van de huisgenoten met cadeautjes in de vorm van restjes shampoo en tandpasta tot nuttige flyers of visitekaartjes van goeie restaurantjes. Uiteindelijk was dit wel het minste wat we konden doen na de verwennerij waarop Lise ons bij wijze van afscheid en bedanking op had getrakteerd. Niet alleen hadden we haar geholpen om online de jas te vinden die ze al zolang zocht. Door onze gezamenlijke West-Vlaamse afkomst kon ze zich ongeremd in haar Koekelaarse streektaal tegen ons uitdrukken. Met een assortiment aan geïmproviseerde aperitiefhapjes en heerlijk wijntje was de toon direct gezet voor een gezellige avond. Toen ze zich na het hoofdgerecht (en voor het dessert!) als een ware quizmaster ontpopte was het afscheidsdiner helemaal geslaagd. Als twee bezetenen schreeuwden we haar de antwoorden toe om toch maar te winnen. Tja, die winnersmentaliteit uit de Chiro krijg je er zo snel niet uit hoor.

Ook de volgende maaltijden ten huize van Patricia blijven wat in het teken staan van afscheid nemen. Met de Zweedse Amaya en Josephine wisselden we tijdens ons laatste middagmaal samen de ultieme reistips uit. Leuk om te zien hoe mensen wat hebben aan de foto's en verhalen op onze blog. Ook Patricia wilde ons voor ons vertrek nog eens goed verwennen. Zoals de traditie het wil, mochten wij kiezen wat we als laatste avondmaal wilden. Geen stoofvlees met frieten deze keer, maar een goeie spaghetti bolognaise. Ja, Leen eet dat al eens graag. :)

Op onze beurt verwenden we Patricia en Toti ook graag met wat lekkers om hen te bedanken voor de goeie zorgen. Ook al was het ronduit beschamend voor onze ecologisch voetafdruk, toch schonken we hen Belgische chocolade die we hier in de supermarkt kochten. En of ze content waren.

VERRIJKEND VERBLIJF

Zoals je in onze vorige verslagen reeds kon lezen, leerden we opnieuw heel wat bij over het leven zover van huis. Naast chaotische verkeer waren ons namelijk nog heel wat zaken opgevallen over het leven in Peru. Ook al dreigt het kapitalisme in grote steden als Cusco stilaan de bovenhand te nemen, toch is het opvallend om te zien hoe traditioneel en primitief de mensen hier nog leven. Hoe verder weg van de toeristische plaza's, des te duidelijker deze levenswijze zichtbaar wordt.

Na de drie grote vrijwilligersprojecten die we in elk continent deden, kunnen we ondertussen ook de balans opmaken over dit deel van onze wereldreis. Vrijwilligerswerk onderweg blijft voor ons één van de meest intense manieren van reizen. Dichter bij het leven van de lokale bevolking kan je haast niet komen. De dankbaarheid die je ervoor terugkrijgt maakt je als mens ook telkens rijker.

Alhoewel we het motto "kijken zonder onmiddellijk te oordelen" ondertussen hoog in het vaandel dragen, hebben we het soms nog moeilijk met de (andere) intenties waarmee andere vrijwilligers naar projecten komen. Ergens zal iedereen wel goeie bedoelingen hebben. Maar voor ons lijkt het soms moeilijk om te begrijpen dat uitgaan en toeristische uitstapjes belangrijker kunnen zijn dan het project zelf.

GRIEZELIG AFSCHEID

Het samenvallen van onze laatste dag met het feest van Halloween konden we moeilijk negeren en dus grepen we de kans om de kinderen op een afscheidsfeestje van formaat te trakteren. De speelpleinkriebel konden we eindelijk nog eens de vrije loop laten. Leen en Sadith konden uit de overvloed aan leuke Pinterest-ideetjes een prachtig aanbod aan griezelige activiteiten samenstellen.

Met beperkte middelen (en dankzij jullie steun van het thuisfront) toverden we het lokaal in een mum van tijd om toch een griezelhuis. Het plafond en de kasten werden bedekt onder een laag spinnenwebben, de lichten kregen een ander kleurtje en door de aangepaste muziek begonnen zelfs de volwassenen te huiveren. Dit kon natuurlijk ook liggen aan de kapstok die we in een handomdraai tot een griezelige geest omgevormd hadden.

Met een aanbod van Halloweenspelen, een griezelig grimme- en haaratelier, talloze knutselmogelijkheden, koken van spinnen en wormen en zelfs een griezelfilm was verveling uitgesloten. We persten de laatste energie uit ons lijf om er een onvergetelijke middag van te maken. De griezelselfies wisselden zich af met rollebollen in serpentines over de grond.

De kinderen gierden het uit van de lachen (of van het griezelen). Een mooier afscheid konden we ons niet voorstellen. En ja, dan wordt er al eens een traantje weggepinkt voor het vertrek.

Ook al was ons verblijf maar van korte duur, we hopen dat we genoeg gedaan hebben om de kinderen weer wat verder op weg te helpen naar een gelukkiger leven.

 

 

 

 

Fotoalbums van Peru

Zuidkust Peru: indrukwekkende doorreis (13)

05 November 2014 | TROPENTRIP | Peru | Laatste Aanpassing 05 November 2014

  • Zuidkust Peru
  • Paracas National Reserva
  • Woestijn rond Huacachina
  • Even een duin beklimmen

Cusco: griezelig afscheid (15)

31 Oktober 2014 | TROPENTRIP | Peru | Laatste Aanpassing 04 November 2014

  • Ons afscheidscadeau voor Añañau
  • Cijfers oefenen
  • Iemand een glaasje bloed?
  • Knutselen met Femke en Sadith

Cusco: meer dan wat inca-stenen (12)

26 Oktober 2014 | TROPENTRIP | Peru | Laatste Aanpassing 28 Oktober 2014

  • Een (laat) verjaardagstaartje voor Leen in Chicha
  • Met een stappenplan!
  • Sleutelhangers, made in Cusco!
  • Onze liefde voor chocolade in kaart gebracht

Cusco: veel kleur in de stad (20)

19 Oktober 2014 | TROPENTRIP | Peru | Laatste Aanpassing 20 Oktober 2014

  • Ook in Marcavalle is er een wijkspeelpleintje!
  • Laguna nabij Templo de la Luna
  • Toeschouwers van onze spelnamiddag
  • Touwtrekken

Cusco: werken aan een mooie toekomst (15)

12 Oktober 2014 | TROPENTRIP | Peru | Laatste Aanpassing 16 Oktober 2014

  • Uitnodigingen kleuren voor de Feria Flamenco
  • Feria Flamenco: enthousiast team
  • Feria Flamenco: balosmito
  • Straatwerken in Marcavalle: allemaal handwerk

Cusco: samen spelen en lachen (10)

05 Oktober 2014 | TROPENTRIP | Peru | Laatste Aanpassing 05 Oktober 2014

  • Samen de verjaardagskalender bekijken
  • In de wolken met hun nieuwe jassen uit België!
  • Veel plezier samen op de trappen van de kathedraal
  • Creatief met krijt

 

Plaats een Reactie

 

      
This site is only viewable in landscape mode !
Session Tracking