Reisverhaal «Ban Don Sai: 100% gastvrijheid»

THAITRIP 2017 | Thailand | 0 Reacties 21 Januari 2017 - Laatste Aanpassing 28 Januari 2017

Waar we drie jaar geleden voor het eerst kennismaakten met het authentieke Thailand, wilden we deze reis echt graag nog eens halthouden. Tijdens onze tropentrip deden we vrijwilligerswerk in de Ban Don Sai school en leefden we even mee in hun gemeenschap.

Drie jaar later waren we benieuwd hoe het met de school gaat. We keken er enorm naar uit om iedereen terug te zien. En we hoopten vooral dat de overstromingen niet teveel schade hadden aangericht.

Het bezoek maakte opnieuw een diepe indruk op ons. Het lijkt bijna onmogelijk om de enorme gastvrijheid en de vele bijzondere ervaringen te omschrijven. Toch deden we een poging met een blog vol anekdotes en een album vol sprekende foto's.

WELKOM TERUG

Sinds we het plan hadden opgevat om een maand in Thailand rond te reizen, stonden we in contact met mister Amnuai. Als enig Engels sprekende vormt de directeur zowat de brug tot de school en de gemeenschap. Uit de korte conversaties via Messenger konden we onmiddellijk afleiden dat we van harte welkom waren. Maar hoe we alles praktisch zouden aanpakken, werd maar heel geleidelijk duidelijk. Enerzijds wilden we ons niet opdringen, dus wachtten we wat op een uitnodiging of een regeling. Anderzijds hadden we wel wat nood aan structuur. We reisden nu immers met een dochter van anderhalf.

Op de valreep gooide de hevige regen bijna roet in het eten. We twijfelden of een bezoek naar overstromingsgebied wel een goed idee zou zijn. Maar wat zijn we blij dat we het er op gewaagd hebben!

Vastberaden reden we dus met ons Swiftje richting ควนหนองคว้า. Aangezien onze GPS het dorp Ban Don Sai niet vond, volgden we dan maar de richting naar wat hopelijk de juiste bestemming was. Google Maps moet dringend de buurt nog eens grondig komen verkennen, want zonder hulp van mister Amnuai zouden we er nooit geraakt zijn. Toen we de omgeving wat begonnen te herkennen en zelfs een kindje uit onze klas zagen, dachten we even dat we er toch zelfstandig konden geraken. Maar zelfs met de richtlijnen via Messenger van mister Amnuai bleven we rondjes rijden. De overstroming had de keien tussen de sporen zo hard weggespoeld dat we uiteindelijk zelfs strandden voor de treinoverweg op een maar 100 meter van de school. Een poging om erover te rijden was bijna faliekant afgelopen.

Als volgwagen van mister Amnuai maakten we even later in de gietende regen een behoorlijke omleiding om uiteindelijk het huis van mister Lung Keaw te bereiken. Net als destijds konden we in zijn huis verblijven, wat opnieuw een prima homestay was!

Hoe hartelijk we ook werden verwelkomd, toch merkten we bij aankomst onmiddellijk de taalbarrière op. Zonder mister Amnaui als tolk bleven de conversaties helaas beperkt tot een beleefde lach en een Thaise dankjewel. Maar gelukkig hadden zowel Flore als de lokale kinderen geen taal nodig om samen te spelen. Hartverwarmend om te zien.

Dat we welkom waren merkten we naast de hartelijke begroetingen ook aan het welkomstmaal dat speciaal voor ons was bereid. We lieten ons de typische fried rice met omeletten goed smaken. Samen met Flore kropen we vroeg in bed. Want hier leeft men op het ritme van de wind en van de zon.

TERUG NAAR SCHOOL

Het werd even organiseren, want om 8.30 uur werden op school verwacht. Mister Amnaui wilde ons namelijk officieel verwelkomen bij de start van de schooldag. Een snel ontbijt en een korte autorit later stonden we dus opnieuw op het gekende schoolterrein. Aan de voet van de vlaggenmast aanschouwden we net als drie jaar geleden de perfect uitgedoste leerlingen. Elke dag dragen de kinderen hier een ander uniform. Op donderdag verschijnt iedereen hier in een soort scouts-uniform, wat er bijzonder schattig uitziet.

Na de officiële verwelkoming was het tijd voor koffie in het nieuw gebouwde open paviljoen dat ook wat als leraarskamer dienst deed. Aangezien we maar enkele dagen op bezoek waren, hadden we ons voorgenomen alles wat op ons af te laten komen. Alles zelf in handen willen nemen, doorbreekt soms de magie.

Wat we zouden kunnen doen, hing ook grotendeels van Flore af. Na haar geslaagde schoolbezoek tijdens de trekking in Chiang Mai, hoopten we dat ze zich in de 'kindergarten' wel zou kunnen uitleven. Mogelijks was het toch allemaal iets te overweldigend. Want de aandacht van 20 Thaise kleuters en het ontbreken van mama en papa leek toch niet ideaal. Gelukkig bleek mister Amnaui de ideale surrogaatopa. Vanop zijn arm verkende ze namelijk geboeid de hele school. 

Ondertussen volgden wij de Engelse lessen mee. Tegenwoordig geeft de Thaise rechtenstudente Bee hier vrijwillig wat Engelse les. Voor haar lukt dat natuurlijk iets vlotter aangezien ze zowel Engels als Thais kent. Wat leuk om te zien dat ondertussen al een mooie vooruitgang is gemaakt. Maar ook het feit dat ons Engels didactisch materiaal nog steeds een plaats heeft in de klas maakte ons best wel trots. Dat Leen met haar tekentalent nog steeds het Engels wat toegankelijker maakt voor de Thaise kinderen, merkten we opnieuw tijdens een oefening. Iedereen moest een tekening maken van z'n favoriete 'animal'. Toen Leen haar vlinder begon te tekenen, verschenen plots overal 'butterflies'.

Voor we het goed en wel beseften, werden we opnieuw aan tafel uitgenodigd. Dagelijks komen enkele mama's in een beurtrol koken voor alle leerlingen en leerkrachten. Een prachtig systeem om de kinderen verse maaltijden voor te schotelen en de gezinnen betrokken te houden bij de school. Een overvolle tafel Thaise gerechten deed ons toch vermoeden dat de kookploeg dit keer toch haar beste beentje had voorgezet. Met zo'n gastvrijheid zullen we na de reis toch even mogen diëten. :)

Terwijl wij in de tropische warmte smulden van het uitgebreide middagmaal vond Flore wat verkoeling in de computerklas. Ook al rook het er na de overstroming wat muf, toch bleek deze klas met airco de beste optie voor haar middagdutje.

Omdat het huis van mister Lung Keaw op wandelafstand van de school ligt en we de bovenverdieping volledig ter beschikking kregen, vonden we dit een ideale homestay. De centrale ligging zorgde er echter ook voor dat we na schooltijd het gezelschap kregen van heel wat kinderen uit de village. Onze privacy moesten we opzij zetten om ten volle kunnen genieten van het leven in de gemeenschap. Ze wilden niks liever dan spelen met Flore en ons op sleeptouw nemen langs hun huizen. Ook al begrepen we maar beperkt wat ze ons allemaal wilden duidelijk maken, toch waren we blij dat we zoveel te zien kregen. Met handen en voeten overtuigden de kinderen ons om op het bruggetje met z'n allen een 'beautiful beautiful' foto te nemen. Bij elk huis werden we hartelijk begroet. Men was hier duidelijk trots dat falangs (westerlingen) hun gemeenschap kwamen bezoeken. Opnieuw viel het ons op in wat voor een paradijselijke omgeving deze mensen wonen. Ook al zijn hun basisvoorzieningen in onze ogen wat primitief, toch lijken ze hier een vredig leven te hebben.

HULP NA OVERSTROMINGEN

Dat het klimaat behoorlijk in de war is, ondervonden ze hier helaas ook al aan de lijve. Terwijl het regenseizoen normaal van juli tot oktober duurt, hebben ze hier in januari nog steeds te kampen met hevige regenbuien. Vooral het feit dat soms dagenlang regende, zorgde voor de grote wateroverlast.

In de school en in het dorp stond het water bij de overstroming minstens één meter hoog. Dit zorgde voor een aanzienlijke ravage. Heel wat kasten en boeken zijn door het vuile water vernield. Maar ook (houten) speelgoed en broodnodig lesmateriaal gingen verloren.

We maakten van onze tijd in de school gebruik om de schade met eigen ogen op te meten. Samen met mister Amnuai bespraken we wat we met ons Tropentrip Fonds konden betekenen. De herstellingen en vervanging van les- en spelmateriaal worden geraamd om minstens 200.000 THB (ongeveer 5.300 EUR). Gelukkig ontvangt de school wat overheidssteun voor de wederopbouw. Maar omdat dit bedrag niet toereikend zal zijn, willen we helpen. 

Eens we terug zijn in België, plannen we actie waarmee we graag 20.000 THB willen inzamelen. Kunnen we ook op jouw steun rekenen? Storten kan nu ook al via BE85 3635 4885 1706.

----------

Wat vond je opvallend aan deze blog? Met welke vragen zit je nog? Welke reistips heb jij nog voor ons?

Laat van je horen door hieronder een reactie na te laten.

 

 

 

 

Fotoalbums van locatie «Ban Don Sai»

Ban Don Sai: Terug van weggeweest (19)

21 Januari 2017 | THAITRIP 2017 | Thailand | Laatste Aanpassing 24 Januari 2017

  • Paradijselijke omgeving
  • Speeltuin onder water
  • Het regent nog steeds!
  • Middagmaal op school

 

Plaats een Reactie

 

      
This site is only viewable in landscape mode !
Session Tracking