Reisverhaal «De liquor store»
Qatar
|
0 Reacties
18 September 2009
-
Laatste Aanpassing 11 November 2009
Beste vrienden, het is zover! Na bijna een jaar ben ik uiteindelijk toch gezwicht en door de knieën gegaan voor de verleiding van een natte blonde. Zo een fris geschonken blonde Stella, met een twee vingers dikke witte schuimkraag er bovenop en waterdruppels parelend langs de buitenkant van het koude glas, voor wie het anders begrepen moest hebben. Vanaf nu gedaan met de droge lever!
De laatste zaterdag voor mijn verlof naar België ben ik nog snel mijn drankvergunning gaan regelen bij de Qatar Distribution Company, de enige zaak in dit land die geoorloofd is om alcohol te importeren en te verkopen. Vermits het stoken van alcohol en de lokale productie van alcoholhoudende dranken verboden zijn, is de Qatar Distribution Company de enige bron waar het geestrijke nat hier voor thuisgebruik verkrijgbaar is. Alcohol kan natuurlijk ook genuttigd worden in de bars en restaurants van de meeste internationale hotels, maar is daar vrij duur. Prijzen van 100 € en zelfs 200 € voor een goede fles bij het eten zijn geen uitzondering. Bovendien zal wie zijn maaltijd met alcohol wil doorspoelen de prijs van de dis verhoogd zien met 27% bijkomende taks. De echte “addict” zal er dus voor kiezen om thuis zijn eigen voorraad aan te leggen. De Qatar Distribution Company is voorbehouden voor houders van een verblijfsvergunning, toeristen blijven noodgedwongen aangewezen op de internationale hotels.
Tijdens de heilige maand Ramadan is de liquor store gesloten. Je moet dus stock opbouwen voor de aanvang van de Ramadan, vertelt de “Qatar Visitor’s Guide”. Nu wist ik dat mijn terugkeer in volle Ramadan zou plaatsvinden. Een bezoek aan de liquor store voor mijn vertrek naar België was dus onvermijdelijk nu de lokroep van de “booze” mij in haar macht had.
De Qatar Distribution Company heeft slechts twee winkels in heel het land, één daarvan in Doha goed weggestoken in een stoffige verre uithoek van de industriezone. Op die manier wordt de diepgelovige islamitische goegemeente in de stad zeker niet gestoord door het heidense gedrag van vooral westerse, maar toch ook Aziatische, drankzuchtigen op zoek naar de voor hen onontbeerlijke druppel alcohol.
De toegang tot de winkel is strikt gereserveerd voor diegenen die aan de ingang een drankvergunning kunnen voorleggen. Deze kaart is gek genoeg alleen in de winkel verkrijgbaar.
Voor het aanvragen van die drankvergunning moet je een brief van je sponsor (werkgever) geadresseerd aan de Qatar Distribution Company kunnen voorleggen, met vermelding van je functie en basissalaris (deze bewoording moet letterlijk gevolgd worden, ze zijn hier nogal bureaucratisch moet je weten!), of je gratis huisvesting of een woontoelage van de firma krijgt en of je gehuwd bent.
Gelukkig laat de portier je er de eerste keer ook in op vertoon van die brief van je sponsor. Je moet dan eerst naar de Permit Office. Daar aangekomen kom je (zoals overal hier) in een wachtzaal waar je een nummertje moet trekken zoals we dat gewoon zijn aan de vleestoog in het warenhuis. Een bord waarschuwt voor zeer lange wachttijden die kunnen oplopen tot meer dan een uur. Als gevolg van het vaststellen van overtreding van de regels (zie verder) door een minderheid van de kaarthouders, heeft men de toekenningprocedure en het intake gesprek voor iedereen strenger gemaakt, wat resulteert in langere wachttijden. Ik moet op een goed moment toegekomen zijn, want er waren slechts twee wachtende voor mij, een Indiër en een Engels koppel, allemaal met een gespannen uitdrukking op hun wezen. Om het kwartier, ongeveer de duur van een doktersbezoek, zag je iemand uit één van de twee spreekkamers naar buiten komen en hoorde je de zoemer gaan waarop de volgende naar binnen mocht. Het viel mij op dat iedereen ontspannen en met een brede glimlach naar buiten kwam. “Eindelijk” moeten ze gedacht hebben. Ik moet eerlijkheidshalve toegeven dat het mij ook een welbehaaglijk gevoel gaf toen ik even later met de lang begeerde drankvergunning, “Liquor Permit” staat erop, naar buiten trad.
Binnen in de Permit Office zat een Indische kantoorklerk die verantwoordelijk was voor de administratieve afhandeling van de vergunningsaanvragen. Naast de brief van mijn sponsor had hij ook een kopie van mijn Qatari identiteitskaart en mijn verblijfsvergunning nodig. Ik had dat op voorhand ergens gelezen en de kopieën voor hem al netjes klaargemaakt.
Terwijl de kantoorklerk de gegevens uit de brief van je sponsor overneemt op zijn computerscherm, wordt je gevraagd een aanvraagformulier in te vullen. Grotendeels een herhaling van wat je sponsor al opgegeven heeft zoals naam en telefoonnummer van je sponsor, je basissalaris, huwelijkse staat, verder ook nog je adres in Doha, maar ook echt persoonlijke gegevens zoals bv. je religie. Je bent hier altijd beter af te zeggen dat je christelijk bent dan te zeggen dat je geen geloof hebt, want dat laatste staat ongeveer gelijk met ketterij. Moslims staan natuurlijk bovenaan de ladder, gevolgd door de christenen die ook in slechts één enkele god geloven. Moslims zijn eigenlijk betere christenen dan de christenen zelf omdat zij ook de volledige christelijke traditie kennen, o.a. het Oude en het Nieuwe Testament, en ook alle profeten die Mohammed voorafgingen tot en met Jezus Christus inbegrepen. Bovendien hebben zij een veel betere kennis van al die geschriften dan wij en leven zij er ook naar (sic). Na de christenen, maar dan al veel lager, komen alle andere religies die meerdere goden kennen zoals bv. het hindoeïsme, om uiteindelijk te belanden bij de goddelozen, die echt het laagste van het laagste zijn.
Op basis van al de verstrekte gegevens op de brief van mijn sponsor en die ik ingevuld had op het aanvraagformulier begon de Indische kantoorklerk allerlei ingewikkelde berekeningen uit te voeren op zijn rekenmachine. “Your limit is 6.000 QR” zei hij en voegde er snel aan toe: “per month”. Hij moet de wanhoop in mijn ogen gemerkt hebben. Of het nu mijn salaris, dan wel mijn religie of mijn burgerlijke staat was die de doorslag gegeven heeft kan ik niet zo direct zeggen, maar ik denk wel dat de laatste twee factoren zeker meegespeeld hebben. Het is een veel groter deel van mijn loon dan anderen mij vooraf voorspeld hadden. Een niet-islamitische vrijgezel zal zich toch al rapper een stuk in zijn kraag mogen drinken dan een verantwoordelijke moslim huisvader, denk je niet? Nu, 6.000 QR, zo een 1.200 € aan de huidige wisselkoers als aankooplimiet per maand is helemaal niet slecht, zelfs aan Qatari prijzen zijn dat nog een goeie 40 bakskes bier per maand. (nvdr: de QR heeft een vaste pariteit van 3,65 : 1 t.o.v. de USD. Met de dollar die verzwakt t.o.v. de Euro wordt het leven voor mij hier dus goedkoper vermits mijn loon in Cyprus in Euro uitbetaald wordt. Sinds mijn aankomst een jaar geleden is de QR al met iets meer dan 16% gedevalueerd. Leuk meegenomen!)
Alleen diegenen met een “basissalaris” boven 4.000 QR (zo een 800 €) per maand (nvdr: dat is netto, er bestaat hier geen personenbelasting) kunnen een drankvergunning krijgen. Het merendeel van de kleurrijke massa komt dus niet in aanmerking. Gelukkig houden die Arabieren als goede moslims het welzijn van hun werkvolk nauwlettend in de gaten!
Na het administratieve gedeelte moest ik nog even plaatsnemen op het stoeltje voor de pc van de kantoorklerk, die zijn webcam naar mij toe draaide voor de obligate foto die nadien op mijn kaart afgedrukt zou worden. Nog even dichter bij de camera, kijk recht naar het vogeltje, goed zo! Resultaat, ik zat veel te dicht, met mijn neus bots op de camera, waardoor de foto een soort fish eye effect gekregen heeft. Dat gecombineerd met het feit dat ik die dagen een beetje te weinig geslapen had, net voor mijn verlof is mijn baas hier geweest en hebben we nog gauw één en ander afgewerkt met korte nachten tot gevolg, maakt de foto schitterend. Voor hetzelfde geld zou je denken dat het echt een bezopen smoel is die op een “Liquor Permit” thuishoort. Geeft niet, de geheime diensten zijn intussen waarschijnlijk toch al op de hoogte gebracht dat ik tot de orde der drankzuchtigen ben toegetreden.
Tot slot moet je nog eenmalig een waarborg van 1.000 QR, ofte 200 €, op tafel leggen. Je eerste bakje bier heeft dus een hoge instapkost, maar de betaalde waarborg krijg je normaal terug wanneer je je kaart (bv. bij je vertrek uit Qatar) terug binnenlevert.
De afgeleverde vergunning heeft dezelfde geldigheidsduur als je verblijfsvergunning, in mijn geval tot 23 november. Dan is mijn ID die slechts één jaar geldig is aan vernieuwing toe en mijn drankvergunning dus ook. De hele poespas moet binnen twee maanden m.a.w. opnieuw overgedaan worden, zo houdt men iedereen hier bezig.
Na het vervullen van alle administratieve en financiële verplichtingen wordt onmiddellijk je kaart aangemaakt waarvan het gebruik aan zeer strenge voorwaarden verbonden is die ik hieronder even opsom:
1. De kaart is strikt persoonlijk.
2. Aankopen dienen onmiddellijk naar huis gevoerd te worden en mogen onderweg niet in het zicht liggen.
3. De goederen en de kaarthouder dienen zich in hetzelfde voertuig te bevinden.
4. De goederen mogen alleen geconsumeerd worden in het huis van de kaarthouder.
5. Het is ten strengste verboden alcohol door te verkopen of aan anderen te geven.
6. Aankopen zijn slechts mogelijk op vertoon van de kaart.
7. Alleen kaarthouders zijn toegelaten in de winkel.
8. De Directie behoudt zich het recht voor elk lidmaatschap te weigeren of te annuleren.
De Qatar Distribution Company kan niet aansprakelijk gesteld worden voor eventuele overtredingen of alcoholmisbruik en wie de regels overtreedt riskeert zijn kaart ingetrokken te zien en zijn waarborg te verliezen.
Eens de kaart in mijn bezit ben ik uiteraard gelijk een voorraadje gaan inslaan om meteen voort te kunnen na mijn terugkeer in volle Ramadan. Zeker na een maand in België zou ik volop gerodeerd zijn en was het een kwestie van eventuele ontwenningsverschijnselen voor te zijn. “Don’t forget to stock up before the start of the holy month of Ramadan”, remember!
De winkel in Doha is netjes en modern en heeft een gevarieerd aanbod aan wijnen en sterke dranken. Natuurlijk niet zo ruim als wij in België gewoon zijn. Zo heb ik tevergeefs gezocht naar een Merlot tafelwijn. Cabarnet Sauvignon is daarentegen wel aanwezig. Het aanbod aan bieren is eerder beperkt. Gelukkig zitten er twee pareltjes in hun collectie, met name de echte blonde Belgische Stella Artois, de enige echte pint waarmee elkeen van ons groot geworden is, en de blonde Leffe voor de ware kenners uit het internationale publiek. Jammer genoeg moeten deze in de shop waardeloze concurrenten zoals Heineken, Budweiser en andere rommel aan hun zijde dulden. Foster kan, spijt dat ik het moet toegeven, de competitie met onze export Stella die toch niet helemaal smaakt zoals bij ons thuis, nog net aan en is dan ook een geduchte concurrent op de markt. Ook in de internationale hotels, die net als wij voor hun bevoorrading op de Qatar Distribution Company aangewezen zijn, is Foster zeer gegeerd.
De prijzen zijn sterk uiteenlopend, maar over het algemeen een stuk duurder dan wat wij in België gewoon zijn. Voor mijn bakske Stella heb ik toch 29 € moeten neertellen. Een goedkope fles Vodka van Engesle origine (niet de echte Russische Moskovskaya) heb ik 8 € betaald. Een literfles Martini Bianco ging over de toonbank voor een slordige 15 €, terwijl een Franse of Italiaanse tafelwijn toch ook gauw tussen 8 en 10 € moest kosten. Een echte franse chateau kost 25 tot 50 € en een fles bubbeltjes, Moët et Chandon Brut, 44 €. Onlangs betaalde ik in “The Bubbles” (de champagne bar van de Ramada) 25 € voor één coupeke met een aardbei en een schaaltje borrelnootjes. Bij ons krijg je voor dat bedrag de serveuse erbij op je schoot, heb ik mij laten vertellen.
Fier als een gieter ben ik met mijn bakske Stella naar huis gereden, goed weggestoken in mijn kofferbak en uit het zicht uiteraard. “Stella Artois, Belgium’s Original Beer” staat op het etiket van de flesjes. Voortaan is mijn thuis waar mijn Stella staat dus ook in Doha.
PS: Voor de geïnteresseerde residents: de shop is open van zaterdag tot donderdag van 10:30 tot 19:30, vrijdags gesloten. De Permit Office is open van zondag tot donderdag van 8:00 tot 19:30 en op zaterdag van 10:30 tot 19:30. Op weekdagen kan je het administratieve gedeelte dus vervullen voordat de winkel open gaat, zo hoef je geen tijd te verliezen.
