Reisverhaal «Vrouwen in boerka»

Qatar | 0 Reacties 17 November 2008 - Laatste Aanpassing 26 September 2009

Zondagmorgen, telefoon van Sabah, de Libanese dame van onze moederfirma die mijn appartement en auto regelt. “Mr. William, you speed too much. Must come to the office to arrange. Two violations.” Bizar, ik hou mij hier nochtans aan de snelheidsbeperkingen. De eerste was effectief een snelheidsovertreding, 500 QR, echter nog door mijn voorganger gepleegd vooraleer hij met de noorderzon verdween. De tweede 6000 QR and 7 points (strafpunten, je mag er max 12 hebben, nvdr) for "cutting a red light". Trouwe lezers van mijn blog weten ondertussen wel dat dat echt héél véél geld is. Klaarblijkelijk was ik één van de eerste dagen, op zoek naar mijn weg door het hectische Doha, achteloos mijn voorganger gevolgd, die nog net door het oranje glipte en was ik op die manier het stoplicht 3 seconden te laat (héél belangrijk, nvdr) gepasseerd. Fadi, de HRM, Canadese nationaliteit maar geboren en getogen in Qatar, mengde zich in het gesprek: “This is serious Mr. Casteels, they even can put you to jail for this. You should go to the Traffic Department and ask for the photo, but when it’s a radar photo, there’s no discussion possible. Then you’ve got to pay.” Samen met Hamid, de chauffeur van de firma, een Sri-Lankees die een mondje Arabisch spreekt op weg naar MOI (Ministry of Interior) Traffic Department, een soort politiekazerne aan de rand van de stad.

“Fine section”, daar moeten we zijn. Bij het binnentreden bemerkte ik meteen een lange balie met daarachter vijf vrouwen in zwarte boerka, elk met een bankcontact terminal voor zich. Een koude rilling liep langs mijn rug. Waren dit werkelijk zulke vrome vrouwen? Mij leek het er eerder op dat zij hun gezicht verborgen wilden houden voor de sukkelaars die zij van hun geld moesten beroven. Waren dit de vrouwen waarvan men in het westen beweert dat zij onderdrukt worden? Dit waren zelfbewuste vrouwen, bloeddorstige predators, erop belust mij van mijn eerste zuurverdiende Qatari Ryals te ontdoen. Plots wist ik het! Ik stond hier voor een tribunaal van beulen die mij straks zouden executeren. Zij droegen de beulskap. Zij zien je angsten, maar je hebt het raden naar hun emoties. Zouden zij er misschien plezier aan beleven mij te zien lijden? De woorden van Fadi zinderden nog na in mijn hoofd “They even can put you to jail for this!” Angstzweetdruppels parelden op mijn bovenlip terwijl mijn hand schuchter naar steun zocht bij Mr. VISA, mijn enige steun en toeverlaat die me ook nu weer uit deze penibele situatie zou redden. Eén van de beulen moet het gemerkt hebben en toonde enige vorm van mededogen. “Mister, if you make U-turn, only 500 Ryal instead of 6000 Ryal. You should go see three star Captain”, zei ze. Dat klonk als de verlossing. Ik ben per slot van rekening ook drie ster (duiker, nvdr) en wij 3*en verstaan mekaar doorgaans goed. Dus gauw op zoek naar de brigadekapitein met de foto van het delict die de boerka nog snel uitgeprint had. Onderweg met Hamid de strategie nog vlug besproken: “We tell them that I was make U-turn!”

De kapitein zat in een andere vleugel van de kazerne waar volop verbouwingswerken bezig waren, ergens weggestopt in het bijkantoortje van een grote zaal, bleekgroen geschilderd en ondergedompeld in goedkoop neonlicht zoals je dat in films ziet. Benevens enkele jonge Arabieren, politieofficieren vermoed ik, liepen er heel veel Aziaten rond. Vooraleer je tot bij de kapitein geraakte moest je dus eerst de Arabieren trotseren. “This man make U-turn. Lady says only 500 QR” probeerde Hamid, aangevuld met een uitleg in het Arabisch. De Arabieren gingen niet akkoord: “Yes, 500 only when less than 2 seconds. This man make 3,7 seconds after red. Too late, is 6000!” Plotseling enig tumult. Hamid werd terechtgewezen door één van zijn kleurgenoten op het commissariaat (ik wil bewust de term “soortgenoot” niet gebruiken, omdat de lezer dat ten onrechte als racistisch zou kunnen interpreteren, nvdr): “You help the Englishman too much. He is prepared to pay and he shall pay!” Hamid duidelijk onder de indruk zette een stap terug. Qatari hebben een broertje dood aan werken (door de olie- en gasinkomsten zijn ze rijk geboren, nvdr), bekleden een aantal sleutelposities zoals die officieren hier en laten de rest over aan anderen, vooral Aziaten. Caesar kende de taktiek reeds, geef een deel van de barbaren (=vreemdelingen, zelfde opmerking als hierboven, nvdr) enige vorm van beschikkingsrecht en ze houden elkaar onder de knoet. Vanaf nu stond ik er dus alleen voor. “I insist to speak your Captain” klonk het. Ik werd bij de kapitein binnengeloodst die mij gebaarde te gaan zitten. Na enig gejongleer met zijn telefoontoestel verscheen er een video op zijn computerscherm die de hele scene van mijn delict toonde. Zij hadden verdraaid alles gefilmd, de bastaarden. “You see Captain, U-turn (uit de video bleek inderdaad dat dat zo was, nvdr). Lady says only 500 QR instead of 6000 QR”. “No no, only when less than 2 seconds after red. You make 3,7 seconds. Too late! This is Qatari law, not Traffic Department who says!” was het antwoord. De kapitein was ondertussen blijkbaar ook al op de hoogte van de nieuwe verkeersregels in Qatar.

Ik kreeg stellig de indruk dat het verhaaltje “U-turn only 500” diende om de pijn bij bevriende kleurgenoten te verzachten. Als bleekscheet kwam ik zeker niet in aanmerking! De boerka was duidelijk haar boekje te buiten gegaan door mij zulks te insinueren. Gelukkig waren de Arabieren helder genoeg van geest geweest om de twee-seconden-regel aan te voeren.

Dan maar terug naar de boerka’s, gesteund door Mr. VISA. Ik wendde mij meteen tot die met het mededogen. “6000 or 500?” vroeg ze. “Your Captain says 6000” antwoordde ik. “Ha, then no U-turn” zei ze. “Yes, yes U-turn” replikeerde ik. Het wicht scheen het niet helemaal te begrijpen, was blijkbaar nog niet geïnstrueerd aangaande de nieuwe verkeersregels tot Hamid haar hulp bood: “Yes, U-turn, but after 2 seconds”. Hij had duidelijk zijn lesje geleerd. Als chauffeur van de firma is hij heel veel op de baan en besefte dat de kans groot is dat hij hier ooit zelf zou staan. De boerka’s dus maar beter te vriend houden, moet hij gedacht hebben.

Met tegenzin 6000 QR op tafel getoverd met de hulp van Mr. VISA. “And 7 points on your license” zei de boerka. Ik heb dan maar gauw mijn internationaal rijbewijs getoond, eigenlijk een waardeloze vod dat niet meer is dan een vertaling van je Belgisch rijbewijs. De boerka heeft het nummer van de kaart genoteerd, “And your name, Mr. William?” “Yes, Mr. William!” “Write William in Arabic” hielp de boerka naast haar. Hopelijk leggen ze het verband niet wanneer straks Mr. Casteels zijn Belgisch rijbewijs, dat een ander nummer draagt dan het internationale, inruilt voor een Qatari en worden de strafpunten zo niet mee overgedragen.

6000 QR armer en 7 strafpunten rijker terug naar kantoor. Het hele verhaal nog eens overgedaan voor Mr. Navjot, de Indische manager. “Navjot, I strongly had the impression that I paid 6000 because I’m European. If I was Asian, it would have been no more than 500.” “You may be right!” Why, Mr. Navjot? Don’t they like Europeans?” “They know they need the European and are prepared to pay him a lot of money, but at the same time they also take a lot of money from the European when they can.” “Did I do right to pay immediately, or was there another way around?” “There maybe was. You should have spoken to the Arabs (op de firma, nvdr) first. They have an entire department dealing with these problems.” Verdraaid, ik had het moeten weten, zo corrupt, dat is hier gewoon veel erger dan Italië, ja zelfs dan België.

Man, man, man, wat een dag! Kom ik erachter dat die boerka’s helemaal niks van doen hebben met die verdrukte vrouwen waarvoor men hen in het westen verslijt. Heb bovendien mijn eerste ervaring als slachtoffer van racisme, ben voortaan ervaringsdeskundige op dat gebied. Ik weet het nu wel zeker, niks is nog zeker in deze wereld hier! Wat een paradox!