Reisverhaal «Dag 13: San Juan de Chuqchu- Cosñirgua»

Peru | Peru | 0 Reacties 30 September 2018 - Laatste Aanpassing 13 Maart 2019

Vanmorgen ben ik wakker geworden met barstende hoofdpijn, die hoogteziekte blijft me parten spelen. Cocabladeren brengen wat soelaas maar uiteindelijk neem ik toch mijn toevlucht tot een gewone pijnstiller. Misschien dat het ontbijt mij erbovenop helpt. Dat is heel uitgebreid: elk 2 pannenkoeken met banaan en chocoladesaus, roerei met avocado, een broodje en een mandarijn plus koffie of thee. Mijn maag is weer in orde dus ik eet goed en genoeg voor de tocht van vandaag.

We relaxen nog even in de tuin vooraleer onze trip verder te zetten. Wat een uitzicht, de rotsen lijken wel een groot pijpenorgel. Je ziet alle lagen zowel horizontaal als verticaal.

We pakken onze rugzak en rond 10.30 uur vatten we de weg naar Malata aan. Het gaat vlotjes want het is redelijk vlak over een goed begaanbaar pad. Onderweg is de vegetatie dor en weinig groen, maar cactussen staan er des te meer. Zelfs met prachtige gele bloemen aan. Ineens gaat het steil naar beneden, we zijn weer beneden. We moeten een brugje over een smal beekje oversteken en ik krijg het vermoeden dat we straks weer zullen moeten klauteren. En ja hoor, algauw gaat het weer steil omhoog via trappen en over stenen. Bovendien warmt het nu rap op wat het lastiger maakt.

Plots staan we aan een groot terras dat er heel uitnodigend uitziet. Dit is lodge Quilla in Cosñirgua op 2 656 meter hoogte, we zijn dus 221 meter gestegen. We kunnen wel een extra portie calorieën gebruiken en dat doen we in de vorm van een groot versgeperst papaja sap voor amper S 14.00 voor 2 glazen.

Naar Malata is het maar 20 minuten stappen, het is de bedoeling om daar te overnachten. Maar eerst wat foto’s van het pittoreske kerkje en een klein gebouwtje met een versierd kruis voor. De verkiezingskoorts heerst ook in dit dorpje en we zien hier ook grote aanplakposters. Met een grazende ezel ervoor, dat vind ik wel een foto waard!

In de lodge vragen we onderdak, helaas is er geen plaats meer. De gids van een groepje zegt dat er bij het kerkje wel plaats zal zijn in Casa Margarita, wij dus daarheen. Een oudere vrouw komt aangesloft en toont een kamer die die naam eigenlijk niet waard is. Amper 5 m² groot met enkel een bed, niet eens een stoel om je kleren op te leggen en geen raam. Willy vraagt info over avondeten en ontbijt, zijn mompelt wat en kijkt intussen voortdurend naar de andere kant. Wij bedanken voor dit hok en besluiten de moeite te doen om terug te gaan naar lodge Quilla, waar nog één kamer vrij is.

Na een half uurtje is de kamer klaar, het is de familiekamer met 4 bedden. De lakens van de 2 persoonskamer zijn in de was en dus is die niet beschikbaar. Na een douche vleien we ons op het terras met een frisse pint en een zakje chips. Ook hier weer dat overweldigende uitzicht op de Andes, je raakt er niet op uitgekeken.

Het avondeten is om 19.00 uur maar zoals we al hebben gemerkt, zijn begin-en eindtijden hier rekbare begrippen. Dus is het 20 minuten later als we onze soep voorgeschoteld krijgen. Gevolgd door gebakken kip met frietjes, rijst, avocado, komkommer en tomaat. Daarbij een kop thee van plaatselijke kruiden.

Het is hier nog kouder dan in San Juan de Chuqchu, hier zitten we met een T-shirt plus ons thermovelletje en een sweater te eten. We geven de man een bedankje voor het lekkere eten en gaan meteen naar de kamer, het is veel te koud om buiten te zitten.