Reisverhaal «Dag 17: Cuzco-Sacred Valley-Ollantaytambo»

Peru | Peru | 0 Reacties 04 Oktober 2018 - Laatste Aanpassing 16 Maart 2019

Om 5.45 uur maken we ons klaar, de valiezen worden naar beneden gebracht en dan naar boven voor het ontbijt. We krijgen elk 2 kleine broodjes, boter, jam, koffie en warme melk. Goed als vervanger voor de ontbrekende yoghurt. Allemaal weer very basic maar als we wat meer brood vragen, is dit blijkbaar geen probleem.

Beneden wachten we op het busje voor onze excursie door de Sacred Valley. 

Een dame op hoge hakken komt ons ophalen rond 6.45 uur, zal dat toch onze gids niet zijn zeker? Neen, ze begeleidt het busje naar andere hostels om nog reizigers op te pikken. Eindelijk kunnen we vertrekken, de gids is een sympathieke man die vlot Engels spreekt. We krijgen informatie over de dingen die we zullen aandoen en mogen altijd vragen stellen. Cuzco komt langzaamaan wakker en dat zorgt toch voor enkele mooie staaltjes straatfotografie.

De Valle Sagrado de los Inca’s of Vilcamayo voor de Inca’s, begint in Pisac en loopt via Ollantaytambo tot in Machu Picchu. 

Eenmaal buiten Cuzco zien we aan onze rechterkant een hoge berg: Mountain Veronica ook wel Huacrahuiki genaamd. Een 5 893 meter hoge piek in de Cordillera Urumamba. De rit gaat door de Pampa de Anta, vroeger een meer maar nu droog grasland omgeven door besneeuwde nevadas. 

Op 28 km. van Cuzco en op 3 762 meter hoogte ligt Chinchero. Hier ligt een Incavesting die de weg naar Machu Picchu bewaakte. De omgeving is werkelijk prachtig, de besneeuwde piek van de Salcantay domineert de westelijke horizon. Via een geplaveide straat komen we op een marktpleintje waar de lokale vrouwen in klederdracht de dienst uitmaken. Daar loopt een indrukwekkende muur die lijkt op die van Sacsayhuaman, maar is minder massief. 

Er komt een oude vrouw aangestapt, met kromme rug en leunend op een stok. Ze gaat zitten aan de deur van het museum en begint druk armbandjes te vlechten. Willy begint een babbeltje te slaan met haar en als hij haar S 2.00 geeft krijgt hij er eentje.

We verlaten het “Regenboogdorp” om even verder weer uit te stappen bij Centro Textil Urpi, een bedrijfje waar vrouwen in traditionele klederdracht laten zien hoe de wol wordt gesponnen. We worden ontvangen met een theetje en we krijgen uitleg over de verftechnieken. Dan wordt er geweven op een primitief weefgetouw. Natuurlijk is er de traditionele shop, waar je je centen kan spenderen. Goed dat we al eerder onze truien hebben gekocht, hier zijn die toch wat duurder.

Een dertig kilometer verder slaan we af naar links en via een smalle kronkelende weg over een kaal plateau gaat het naar beneden. Zo komen we bij Moray, hier kunnen we het ingenieus Incaterrassencomplex in de vorm van een amfitheater bewonderen. Het is in elk geval een intrigerende plaats en een spectaculair zicht, al is het gras in deze tijd van het jaar niet zo groen maar eerder aan de gele kant.

Een kleine tien kilometer verder ligt Maras, een pittoresk dorp met heel smalle straatjes en een grote koloniale kerk. Er wordt gestopt aan een winkel, de enige plek met een parkeerplaats. We zouden graag eens door dit dorpje wandelen, helaas is volgens de gids alles afgesloten wegens een of ander feest de volgende dag. Plots begint het erg te regenen, gelukkig kunnen we schuilen in de shop zonder aankopen te doen.

Eigenlijk is dit dorp vooral bekend om zijn zoutmijnen, de Salineras. Net voorbij de bocht zien we die plots liggen te midden van de Cordillera de los Andes. De toegang is indrukwekkend, deze zoutpannen zijn een echt spektakel. Ongeveer 4 000 bekkens werden uitgekapt in de rotsflank van de beschutte vallei waar een rivier met zout water stroomt. We kunnen tussen de zoutpannen wandelen en zien de zoutkristallen glinsteren. Een paar arbeiders zijn bezig om het zout te vergaren.

Op de terugweg naar de hoofdstraat stoppen we nog even voor een foto van boven, werkelijk fantastisch. Al worden we door de gids gewaarschuwd om toch niet te dicht van de wegberm te staan. De week ervoor zijn twee toeristen naar beneden gevallen bij het nemen van een selfie, de ene morsdood en de andere zo goed als. 

Nu nog een klein half uurtje rijden en dan is het tijd om te eten. Dat doen we in La Casa de la Abuela, een groot wegrestaurant met een gezellige binnenplaats vol bomen en bloemen. Het is een veel te duur massarestaurant maar je mag er ook je picknick opeten als je een drankje koopt. 

Nu rijden we in een ruk door naar Ollantaytambo, 20 km. verder. Even voor het dorp klimt de smalle weg een kleine heuvel op naar een oud plein, de Plaza Mañay Raquy. Van zodra we de bocht om zijn, zie ik meteen een hoop trappen. Ik krijg meteen een waw-effect. Bij het uitstappen wordt dit gevoel nog versterkt: dit belooft een fantastisch bezoek te worden. we kunnen onze rugzakken afgeven in het café op het pleintje, S 4.00 voor de 2. Eenmaal binnen geeft de gids de nodige uitleg, ditmaal krijgen de Spaans sprekenden heel wat meer informatie. We krijgen 45 minuten om de site te bezoeken, maar dat telt niet voor ons. Wij rijden niet mee naar Pisac, wij overnachten hier om van hieruit naar Machu Picchu te reizen. Wij hebben dus alle tijd om deze site te verkennen. De meeste toeristen werpen een snelle blik op het dorpsplein en de ruïnes en verdwijnen weer. Ze hebben ongelijk, de omgeving is werkelijk prachtig.

We zijn toch blij dat we met een excursie mee gegaan zijn.Je kan al deze sites ook bezoeken met het openbaar vervoer, maar dat zou zeer tijdrovend zijn en onmogelijk te doen in één dag.

Tijd om onze bagage op te halen en naar onze hostel te gaan(Hospedaje K'uchuwasi Backpacker). Dat ligt maar een straatje of twee verder. We komen aan deur waar we moeten aanbellen, een vriendelijke man komt opendoen. We worden door een gezellige tuin geleid naar onze kamer, die is basic maar mooi ingericht en met een kleine badkamer. We verfrissen ons wat en genieten van een koele pint op het terras in de tuin. Intussen bekijken we de menukaart voor het avondeten en vragen of we hier ook het avondeten kunnen gebruiken. Ja hoor, dat kan vanaf 18.00 uur. 

Nog even naar het centrum om wat boodschappen te doen voor morgen, voor mijn hoest kopen we ook een hoestdrankje. Plus 2 regenponcho’s (in de hoop dat we die niet nodig zullen hebben), daar kunnen we denk ik helemaal in.

Terug in de hostel vragen we om 19.00 uur om te eten.  We kiezen iets met kip, intussen nemen we plaats aan een tafeltje. De keuken is aansluitend en dus zijn ze daar aan het koken in hun huiskamer op een meter of 3 van ons. Amper 20 minuutjes later krijgen we gepaneerde gefrituurde stukjes kip met rijst, schijfjes aardappel en uienringen in een zure saus. Daarbij een fles cola van 400 ml. voor ons twee.