Reisverhaal «Dag 8: Nazca»

Peru | Peru | 0 Reacties 25 September 2018 - Laatste Aanpassing 10 Maart 2019

We voelen ons uitgerust, de nachtrust heeft ons goed gedaan. We gaan naar beneden maar het ontbijt is pas vanaf 8.00 uur. Intussen kijken we toch even in dat boek met excursies en vragen aan de vrouw of er ook openbaar vervoer is naar de bezienswaardigheden. Helemaal niet (wat ongeloofwaardig klinkt) en plots is het S 70.00, gistenavond was het maar S 45.00.

We gebruiken het ontbijt op het terras: elk 3 broodjes + boter en jam + vers papajasap + ham of kaas + een pot Nescafé met een kan heet water.

We gaan naar het centrum even ons licht opsteken bij de Tourist Info of we daar iets meer te weten kunnen komen over wat de fameuze lijnen in Nazca. We vinden een klein hokje op een kruispunt dat, ondanks het briefje dat vermeld dat het momenteel open zou moeten zijn, ferm gesloten is. Dan maar even kijken bij een paar kantoortjes waar we aan een schappelijker prijs iets kunnen versieren. Bij Edunastours Peru lijken we het best gediend, voor S 240.00 voor ons beiden zien we alles wat we willen zien in 2 dagen. Een stuk goedkoper dan in het hotel, daar vragen ze S 70.00 p.p. per uitstap en combineren is niet mogelijk.

Vlug naar het hotel om ons klaar te maken voor de eerste tour, die is reeds om 14.30 uur. We zijn net buiten op straat of de eigenares roept ons toe van bovenuit het raam waar we naartoe gaan en of we voor deze namiddag nog een tour willen boeken. Amai zeg, we worden hier nogal in de gaten gehouden.

Even voor 14.00 uur zijn we aan het tourkantoortje, er zijn nog 3 andere deelnemers. We worden verdeeld over 2 gewone auto’s en rijden naar een plek waar 2 zandjeeps klaar staan. (dus toch ineen buggy door de woestijn).

We rijden door de woestijn van de Pampa de Poroma, die is begroeid met lage struiken. Er loopt zowaar een soort zandweg en er staan zelfs hier en daar wegwijzers naar een of ander dorpje. Het gaat er hobbelig aan toe en onze eerste stop is de Canales y Acueducto de Cantalloc, een paar km ten zuiden van Nazca.

De rit gaat verder, om beurten rijden de 2 jeeps op kop. Als je in de laatste zit is het aangeraden om een doek voor je mond te houden, anders ben je een zandvreter.

De tweede stop zijn de ruïnes van Cahuachi. Dit was het oude centrum van de Nazca-cultuur. Het bevindt zich in een grote, extreem dorre woestijn waar het bijna altijd droog, heet en zonnig is. Op de helling van de 20 meter hoge heuvel bevinden zich adoben platforms. Het enige deel van Cahuachi dat tot nu toe is blootgelegd is de Templo Escalonado, een gebouw van enkele verdiepingen met daarachter een ruimte wat ooit het ceremoniële plein was. in totaal zouden er een veertigtal terrassen en piramiden van adobestenen zijn. Hier zijn ook de meeste stukken uit het museum Antonini in Nazca gevonden zijn.

De volgende halte klinkt luguber: Cementerio Profanado. Eigenlijk geen kerkhof in de echte zin van het woord maar een paar kleine zandheuvels waar schedels en beenderen blootliggen. Dit zijn resten van graven die grafrovers achtergelaten hebben.

Weer in de jeep moeten we onze gordel extra aanspannen en de chauffeur regelt de bandenspanning. Wat krijgen we nu? “Nu gaan we lekker crossen door het zand” zegt de chauffeur en vraagt of iedereen er klaar voor is. Iedereen roept “yes”. Dus wij weg.

Eerst gaat het op een gezapig tempo tot er plots flink gas wordt gegeven en we de zandduin op rijden, wel 10 meter hoog. En daarna weer naar beneden. Dat doet de chauffeur een paar keer en natuurlijk wordt er volop geroepen en gegild. Dolle pret!

Aan de voet van een hoge duin wordt er uitgestapt, tijd om te sandboarden. Wat wij aan ons laten voorbijgaan, ik wil wel de rest van de reis lichamelijk heel blijven. De anderen sjezen op een soort surfplank de helling af, wij genieten van het uitzicht. De duinen zijn hier ongelooflijk mooi, alleen jammer van die strakke wind en het zand dat rondvliegt. Dus nemen we geen risico en laten onze camera in de fototas.

De terugkeer naar Nazca verloopt via een andere weg, intussen is het donker aan het worden en dus ook frisser. Goed dat we een pull meehebben. Na een mooie zonsondergang wordt het pikdonker, alleen de lichten van de jeep geven wat licht.

We zijn terug in de stad om 18.45 uur, dit was een interessante en leuke dag. Nazca is dus heel wat meer dan zijn enigmatische lijnen. Die gaan we morgen bekijken. Met vaste bodem onder onze voeten, we passen voor een vlucht wegens geen zin in ziek zijn.